II SA/Wa 1737/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie dopuszczalności wniosku Z. L. z dnia 15 czerwca 2005 r. dotyczącego pisma Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2005r. w sprawie dostępu do informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę - Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz bezczynność organów w tych przypadkach. W przedmiotowej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...], nazwane przez skarżącego "postanowienie", w przedmiocie dopuszczalności wniosku z dnia 15 czerwca 2005 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2005 r. orzekającą o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] października 2003 r., odmawiającej udostępnienia informacji publicznej". Wskazać w tym miejscu należy, że w istocie we wniosku z dnia 15 czerwca 2005 r. Z. L. wnosił o uchylenie nie decyzji, lecz pisma Prezesa NSA z dnia [...] czerwca 2005 r. Pismo niniejsze jedynie błędnie nazwane zostało przez skarżącego "decyzją" odmawiającą "wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji (...) z dnia [...] października 2003 r., odmawiającej udostępnienia informacji publicznej". Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. organ informował skarżącego o braku podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności innego pisma, tj. pisma Prezesa NSA z dnia [...] października 2003 r. Błędne jest przekonanie skarżącego co do charakteru zaskarżonego w przedmiotowej sprawie pisma Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2005 r. Przekonanie skarżącego w tym zakresie wydaje się być konsekwencją błędnego uznawania przez Z. L. za decyzje innych pism Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. pisma z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz pisma z dnia [...] października 2003 r. Podkreślić należy, że pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2003 r. informowało skarżącego, że jako strona postępowań prowadzonych w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ma prawo dostępu do akt spraw, udostępnienia których się domaga. Zaskarżone pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] nie jest postanowieniem. Przedmiotowe pismo nie jest również innym aktem z zakresu administracji publicznej, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej. W konsekwencji skarga – jako niedopuszczalna – powinna ulec odrzuceniu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.