II SA/Wa 1740/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c, art. 71 ust. 1, 2, 6 i 7 oraz art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222 ze zm.) oraz art. 71 ust. 1 lit. b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników i osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty (Dz. U. (WE) L 149 z 5 lipca 1971 r. ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił panu A. O. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dnia [...] sierpnia 2008 r. A. O. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Jednocześnie w oparciu o art. 71 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm.), A. O. zwrócił się do marszałka województwa z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku uwzględniając okres zatrudnienia za granicą. Natomiast szczegółowy wykaz przesłanek wymaganych do przyznania prawa do zasiłku został zawarty w art. 71 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem, jednym z warunków przyznania prawa do zasiłku jest wymóg, aby osoba ubiegająca się o zasiłek na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od której istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, przy spełnieniu innych warunków przewidzianych w przywołanej ustawie. Dalej organ podał, że do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku można zaliczyć także okresy zatrudnienia w państwach o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a i b cyt. ustawy (w tym także [...]), na zasadach określonych w przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (art. 71 ust. 7 ww. ustawy). Warunkiem sumowania wskazanych okresów zatrudnienia zgodnie z ustawodawstwem polskim, jest jednak wymóg, by okres przepracowany za granicą przypadł w ostatnich 18 miesiącach poprzedzających rejestrację w powiatowym urzędzie pracy. Tymczasem w dniu [...] września 2008 r. A. O. utracił status bezrobotnego, a zatem nie spełnił podstawowego warunku uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 6 cyt. ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa. Od powyższej decyzji A. O. złożył w dniu 30 marca 2009 r. odwołanie, w którym wniósł o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych za okres posiadania statusu osoby bezrobotnej, tj. od [...] lipca 2008 r. do [...] września 2008 r. Zarzucił organowi błędną interpretację przepisów prawa, poprzez uznanie, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z dniem [...] lipca 2008 r., a nie jak twierdzi strona z dniem [...] września 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1, 2, 6 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 67 rozporządzenia rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego w związku z art. 2 i 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) (Dz.U. (WE) L 74 z dnia 27 marca 1972 r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 ze zm.), a także decyzji Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG), nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) (2005/204/WE) (Dz. Urz. (WE) L 73 z 18 marca 2005 r.) – po rozpatrzeniu odwołania A. O., od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., o odmowie przyznania A. O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw prawnych, które pozwoliłyby na uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 67 rozporządzenia 1408/71, bezrobotny ubiegający się o świadczenie z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE, pozostałych państw EOG lub Szwajcarii. Aby skorzystać z tego przepisu, zainteresowany przedstawia instytucji właściwej zaświadczenie wymieniające okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia przebyte poza granicami państwa właściwego. Organ wskazał, że obowiązek udokumentowania na formularzu E 301 okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim spoczywa w pierwszej kolejności na bezrobotnym – zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia 574/72 w związku z art. 2 tego rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 (2005/204/WE). Jeżeli bezrobotny nie dostarczy formularza, instytucja właściwa występuje o wystawienie formularza do instytucji państwa, w którym dany okres został przepracowany. Okres zatrudnienia uprawniający do uzyskania zasiłku może być wyliczony jedynie w oparciu o formularz E 301 wystawiony przez zagraniczną instytucję właściwą. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podniósł, że w myśl art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom bezrobotnym, które w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP były zatrudnione lub ubezpieczone na wypadek bezrobocia z innego tytułu łącznie przez co najmniej 365 dni. Natomiast na mocy art. 71 ust. 7 ww. ustawy do okresów tych zalicza się również okresy zatrudnienia spełnione poza terytorium Polski. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 6 ww. ustawy w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Do dnia utraty statusu osoby bezrobotnej przez A. O., organ nie dysponował formularzem E 301 potwierdzającym okres ubezpieczenia lub zatrudnienia w [...]. Tymczasem z dniem [...] września 2008 r. A. O. utracił status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. A zatem udokumentowanie prawa do zasiłku nastąpiło w dniu w którym strona nie posiadała już statusu osoby bezrobotnej. Powyższa decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi ww. wskazał na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników i osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty, bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE, pozostałych państw EOG lub Szwajcarii. Organ prawidłowo wskazał, że obowiązek udokumentowania na formularzu E 301 okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim spoczywa w pierwszej kolejności na bezrobotnym, zgodnie z art. 80 ust. 1 Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) w zw. z art. 2 tego rozporządzenia, oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 (2005/204/WE). Wskazać należy, że okres zatrudnienia uprawniający do uzyskania zasiłku może być wyliczony przez organ jedynie w oparciu o wystawiony przez właściwą zagraniczną instytucję formularz E 301. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom bezrobotnym, które w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP były zatrudnione lub ubezpieczone na wypadek bezrobocia z innego tytułu łącznie przez co najmniej 365 dni. Na mocy art. 71 ust 7 ww. ustawy do okresów tych zalicza się również okresy zatrudnienia spełnione poza terytorium Polski. Natomiast zgodnie z art. 71 ust 6 ww. ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Jak wynika z akt administracyjnych, z dniem [...] września 2008 r. pan A. O. utracił status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia, natomiast udokumentowanie prawa do zasiłku nastąpiło w dniu [...] marca 2009 r., a więc wówczas gdy skarżący nie posiadał już statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu podkreślić należy, że przytoczone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a więc dla przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, muszą być bezwzględnie spełnione zawarte w nich przesłanki. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.