II SA/Wa 1740/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie T.D. uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W odrębnym piśmie procesowym, wniesionym za pośrednictwem organu, skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając to żądanie podniósł, iż odstąpienie od wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje zarówno wyrządzenie znacznej szkody, jak i trudne do odwrócenia skutki. Skarżący stwierdził bowiem, że będąc obecnie zobowiązany do sprzedaży broni nie uzyskałby za nią znacznej kwoty, natomiast jej cena przy ponownym zakupie byłaby już znacząco większa. Wskazał również, że broń, której dotyczy zaskarżona decyzja ma dla niego wartość sentymentalną, posiada ją wiele lat. Nadto wyjaśnił, że złożenie broni do depozytu naraziłoby go na znaczne koszty finansowe, a sytuacja materialna, w której się znajduje nie pozwala mu na pokrycie kosztów takiego depozytu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu uznał, iż wniosek o wstrzymanie jest niezasadny. Przywołując regulację art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji ostatecznych i jako taki winien być interpretowany ściśle. Zdaniem pełnomocnika, skarżący nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik stwierdził też, że zbycie broni albo złożenie jej do depozytu są ustawowo określonymi skutkami utraty prawa do posiadania broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji łączy się z obowiązkiem jej zbycia, lecz cena uzyskana z ewentualnej sprzedaży nie będzie ekwiwalentem rzeczywistej wartości broni, a na zakup nowej broni konieczne będzie poniesienie wyższego wydatku niż kwota uzyskana ze sprzedaży broni dotąd posiadanej. Jednocześnie skarżący wskazuje, że wykonanie nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie złożenia broni do depozytu może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w zakresie sytuacji materialnej jego i jego rodziny. Należy jednak zaznaczyć, iż obowiązek złożenia broni do depozytu jest ustawowo uregulowanym obowiązkiem, ale jest przy tym tego rodzaju prawnym obowiązkiem, którego spełnienie niweluje najbardziej niekorzystny dla strony obowiązek, a mianowicie obowiązek zbycia dotąd posiadanej broni (por. art. 22 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576). Z tego powodu nie można zgodzić się ze skarżącym, że wybór, który pozostawił ustawodawca stronie prowadzi każdorazowo do zbycia broni, a na to wskazywałyby początkowe twierdzenia uzasadnienia wniosku o wstrzymanie. W dalszej konsekwencji przytoczone przez skarżącego skutki ekonomiczne, które miałyby nastąpić w związku ze sprzedażą broni w ogóle nie nastąpią w przypadku złożenia broni do depozytu. Odnosząc się z kolei do przytoczonych przez skarżącego twierdzeń o powstaniu trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy broń zostanie złożona do depozytu należy wyjaśnić, iż uszczuplenie stanu finansowego skarżącego i jego rodziny nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego pośrednio wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, nawet przy uwzględnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można bowiem utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość taka istniałaby tylko wówczas, gdyby skarżący przedstawił w sposób konkretny związek istniejący pomiędzy wykonaniem decyzji a rozmiarami szkody w majątku i dochodach swoich i swojej rodziny, wskazując choćby na dysproporcje wysokości ustalonej kwoty opłat depozytowych względem wysokości osiąganego w rodzinie dochodu lub posiadanych oszczędności. Jednak istnienia takiego związku skarżący w rozpatrywanej sprawie nie wykazał, a zamiast tego ograniczył się do sformułowania ogólnych twierdzeń o istnieniu w tym zakresie bliżej nieokreślonego, potencjalnego zagrożenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycji Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609), opłatę, za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie, wpłaca się do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu. Oznacza to, że osoba składająca broń do depozytu może poczynić odpowiednie oszczędności na pokrycie kosztów depozytu, ponieważ uiszczenie tychże kosztów jest rozciągnięte w czasie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.