II SA/Wa 1741/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Fularski, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego P. P. kwotę 514 (słownie: pięćset czternaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef ABW, działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 ust. 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r., poz. 920) - zwanej dalej: ustawą o ABW oraz AW, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. odwołał P.P. ze stanowiska Dyrektora Centralnego Ośrodka Szkolenia ABW w [...], przeniósł do Grupy Dyspozycyjnej Szefa ABW w Biurze Kadr ABW bez zmiany grupy zaszeregowania i składników uposażenia oraz z dniem [...] sierpnia 2016 r. delegował do czasowego pełnienia służby w Gabinecie Szefa ABW. Pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 54 ust. 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, Szef ABW zaproponował P.P. przeniesienie z urzędu z [...] do [...] na stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...] w [...] ([...]) grupie uposażenia zasadniczego - [...], - ([...]) złotych z dodatkiem służbowym - [...] - ([...]) złotych. Jednocześnie Skarżący został poinformowany, że zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW oraz A W zachowa prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku [...], do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska służbowego. W związku z powyższym Szef ABW wezwał Skarżącego do złożenia pisemnego stanowiska, zawierającego zgodę bądź odmowę przyjęcia przedstawionej propozycji. Skarżący został pouczony, że w razie nie ustosunkowania się do przedstawionej propozycji w ciągu 5 dni od dnia jej otrzymania lub nie wyrażenia zgody na przeniesienie, na wymienione stanowisko służbowe, zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW zostanie wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby w ABW. Skarżący został również poinformowany, iż próba polemiki z ww. propozycją kadrową lub negocjowanie przedstawionych warunków służby będzie uznane za odmowę przyjęcia przedstawionej propozycji. W dniu [...] września 2016 r. Skarżący na kopii propozycji kadrowej dokonał skreślenia zdania o treści "Wyrażam zgodę na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe" pozostawiając nieskreślone zdanie: "Nie wyrażam zgody na przeniesienie na wymienione wyżej stanowisko służbowe" oraz umieścił adnotację o treści "W związku z dokumentem [...]". W przywołanym powyżej piśmie, adresowanym do Szefa ABW. P.P. uniósł o rozważenie zmiany propozycji kadrowej i przedstawienie nowej, która będzie uwzględniała jego wykształcenie, kompetencje, doświadczenie zawodowe, przebieg służby i sytuację życiową. Funkcjonariusz wskazał na zdobyte wykształcenie, ocenił przebieg swojej służby jako nienaganny i wyróżniający, podkreślił fakt zajmowania stanowisk kierowniczych przez 17 lat oraz otrzymania w czasie służby licznych nagród i wyróżnień. W tym kontekście przedstawioną przez Szefa ABW propozycję przeniesienia do pełnienia służby w Wydziale [...] w [...] na stanowisku [...], P.P. ocenił jako nieadekwatną do posiadanych kompetencji. Następnie w dniu [...] września 2016 r. Skarżący odbył rozmowę z Dyrektorem oraz Zastępcą Dyrektora Biura Kadr ABW dotyczącą powodów odmowy przyjęcia propozycji kadrowej przedstawionej przez Szefa ABW. W trakcie rozmowy P.P. przytoczył argumentację zbliżoną do przedstawionej w przywołanym powyżej piśmie nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Wobec braku zgody funkcjonariusza na propozycję kadrową z dnia [...] sierpnia 2016 r., zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Szef ABW poinformował P.P. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w ABW, na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW. Zawiadomienie zostało doręczone funkcjonariuszowi w dniu [...] września 2016 r. W treści zawiadomienia podkreślono, że wobec brzmienia art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, funkcjonariusz nie ma możliwości negocjowania proponowanych warunków służby. Może jedynie zgodzić się bądź odmówić wyrażenia zgody na przedstawioną propozycję kadrową. Szef ABW rozkazem personalny m nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. zwolnił P.P. ze służby w ABW z dniem [...] sierpnia 2017 r. Powyższy rozkaz funkcjonariusz odebrał w dniu [...] lipca 2017 r. W dniu [...] sierpnia 2017 r. w ustawowym terminie P.P. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zasadniczy argument, przedstawiony przez P.P. w ww. środku zaskarżenia, sprowadza się do stwierdzenia, że przedstawione mu do objęcia stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...] nie odpowiada jego kwalifikacjom oraz będzie miało negatywny wpływ na jego życie rodzinne. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Szef ABW utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny o zwolnieniu Skarżącego ze służby w ABW. W dniu [...] września 2017 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł za pośrednictwem Szefa ABW skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję, wskazują na naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w postaci: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez: - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia niezbędnych do załatwienia niniejszej sprawy dowodów, a w efekcie nierzetelną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w błędnej ocenie, iż w niniejszej sprawie przed wszczęciem postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby upłynął ochronny, 12-miesięczny okres pozostawania skarżącego w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o którym mowa w art. 54 ust. 2 ustawy o ABW i AW, co miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. uniemożliwiło zbadanie przesłanek zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określonych w art. 54 ust. 3 ustawy o ABW i AW; - dowolne, nieznajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym, przyjęcie w zaskarżonym rozkazie personalnym, iż rzeczywiste potrzeby kadrowe Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wymagały w dniu [...] sierpnia 2016 r. przeniesienia skarżącego na stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...]; - dowolne przyjęcie w zaskarżonym rozkazie personalnym, że stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...] odpowiada dotychczasowemu przebiegowi służby skarżącego, posiadanym przez niego kwalifikacjom, wykształceniu, doświadczeniu zawodowemu oraz predyspozycjom, podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na te okoliczności, w tym teczki osobowej skarżącego; - dowolne przyjęcie w zaskarżonym rozkazie personalny m, iż pismo Dy rektora Delegatury ABW w [...] z dnia [...] września 2016 r., dotyczące zapotrzebowania na wysoko wykwalifikowanego specjalistę z zakres ochrony informacji niejawnych miało wpływ na przedstawienie skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2016 r. propozycji przeniesienia na stanowisko służbowe, podczas gdy zostało ono przekazane Dyrektorowi Biura Kadr Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dopiero w dniu [...] września 2017 r.; - dowolne przyjęcie w zaskarżonym rozkazie personalnym, że stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...] jest jedynym stanowiskiem odpowiadającym dotychczasowemu przebiegowi służby skarżącego, posiadanym przez niego kwalifikacjom, wykształceniu, doświadczeniu zawodowemu oraz predyspozycjom, podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających te okoliczności; - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia niezbędnych do załatwienia niniejszej sprawy dowodów, a w efekcie nierzetelną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w błędnej ocenie, iż będąc delegowanym na mocy rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] października 2016 r. na stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...], skarżący wykonywał obowiązki wymagające od niego specjalistycznej wiedzy z zakresu ochrony informacji niejawnych, a w rezultacie zwolnienie skarżącego ze służby po nieprzyjęciu przez niego propozycji kadrowej z dnia [...] sierpnia 2017 r., podczas gdy w rzeczywistości nie wykonywał on tego rodzaju obowiązków; b) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego: - tego jakimi kryteriami i ocenami dotyczącymi skarżącego kierował się organ przy podejmowaniu decyzji kadrowej w przedmiocie przeniesienia na stanowiska [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...], a ponadto; - jakie było zapotrzebowanie kadrowe ABW, oraz czy istniała możliwość mianowania skarżącego na inne stanowisko, odpowiadające przebiegowi jego dotychczasowej służby; c) art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niepoinformowaniu skarżącego o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem rozkazu personalnego, co uniemożliwiło mu końcowe wypowiedzenie się co do tego materiału i spowodowało stan, w którym skarżący został zaskoczony wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Szefa ABW, co w istotny sposób naruszy ło jego gw arancje procesowe; d) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej, polegający na wydaniu rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w sytuacji, gdy działania podejmowane przez Szefa ABW po wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, w tym wydawane przez niego decyzje sugerowały, iż Szef ABW nie zamierza zwalniać skarżącego ze służby, lecz wyznaczyć go na stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie, w mocy rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., który wydany został z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 54 ust. 3 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego zastosowanie i przedwczesne wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, pomimo iż nie upłynął 12-miesięczny ochronny termin pozostawania skarżącego w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o którym mowa w art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW; b) art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, poprzez wyznaczenie skarżącemu w propozycji z dnia [...] sierpnia 2016 r. terminu 5-dniowego na ustosunkowanie się do przedstawionej propozycji przeniesienia na stanowisko [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...], podczas gdy termin ten nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obwiązującego, a jego długość uniemożliwiła skarżącemu wszechstronne rozpatrzenie przedstawionej mu propozycji i odniesienie się do niej w sposób uwzględniający jego interes; c) art. 60 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW. poprzez zwolnienie skarżącego ze służby przed upływem 6 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji, rozumianego jako dzień odmowy przyjęcia przez skarżącego propozycji objęcia stanowiska służbowego w [...] Wydziału [...] w [...] Delegatury ABW w [...], a to ze względu na fakt. iż propozycja objęcia przez skarżącego tego stanowiska złożona została przed upływem 12-miesięcznego terminu pozostawania w dyspozycji Szefa ABW, a zatem określony w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW termin 6 miesięcy nie mógł rozpocząć biegu; d) § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji z dnia 11 marca 2003 r., poprzez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w przypadku gdy charakter zadań, do których wykonywania został wyznaczony skarżący w propozycji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie odpowiadał posiadanym przez skarżącego kwalifikacjom. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że stosunek prawny łączący funkcjonariusza ABW ze służbą nosi nazwę "stosunku służbowego". Jak zauważył NSA, "stosunek służbowy nie jest tożsamy ze stosunkiem pracowniczym, zatem w obu wypadkach mogą występować odrębne regulacje dotyczące funkcjonariuszy i pracowników najemnych. Nie narusza to – generalnie rzecz ujmując – przepisów Konstytucji, w tym (...) art. 32 ust. 1. Pracownik cywilny, niebędący funkcjonariuszem, podlega odmiennym przepisom w tym zakresie, (...). Zresztą kwestia choroby zawodowej i kwestia zdolności do służby są różnymi instytucjami prawnymi. Zatem cechą, która pozwala na odmienne traktowanie osób cierpiących na takie same schorzenia, jest właśnie status tych osób. W takim zakresie zróżnicowanie sytuacji pracowników będących funkcjonariuszami ABW i pracowników zatrudnionych w tej Służbie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej jest legalne" (wyr. NSA z 21 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2540/13, Legalis). Do spraw z zakresu stosunku służbowego stosuje się tylko przepisy i wydanych do niej rozporządzeń – nazywanych przepisami pragmatycznymi. Ustawę z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 ze zm.) stosuje się do funkcjonariuszy jedynie posiłkowo i tylko wtedy, gdy przepis pragmatyczny wyraźnie tak stanowi. Cechami stosunku służbowego jest, wynikający z określonej w art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1920 ze zm.) roty ślubowania, obowiązek poświęcenia życia lub zdrowia dla ochrony takich wartości, jak stanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, bezpieczeństwo Państwa i jego obywateli, szczególny obowiązek podporzadkowania się oraz dyspozycyjność rozumiana jako bezwzględna konieczność podporządkowania swoich planów osobistych, a nawet życia rodzinnego wymogom służby (por: T. Kuczyński, w: System prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, t. 11. Stosunek służbowy, red. T. Kuczyński, E. Mazurczak-Jasińska, J. Stelina, Warszawa 2011). Należy jednak pamiętać, że sprawy z zakresu stosunku służbowego załatwiane są na postawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów pragmatycznych, a rozstrzygnięcia władcze przełożonych wobec funkcjonariuszy (decyzje administracyjne) są poddane kontroli sądów administracyjnych. Oznacza to, że funkcjonariusz nie jest poddany autorytatywnej woli przełożonych, a jasno określony w przepisach pragmatycznych jego status posiada charakter gwarancyjny, ponieważ organy orzekające o statusie funkcjonariusza są zobowiązane, zgodnie z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą praworządności, podporządkować się przepisom pragmatycznym w zakresie orzekania o sytuacji prawnej funkcjonariusza. Takie rozwiązanie posiada ważny element dla prawidłowego wykonywania zadań, dla których została powołana ABW, gdyż funkcjonariusze mają świadomość, że ich sytuacja prawna jest uregulowana w przepisach prawa, mogą skoncentrować się na wykonywaniu powierzonych im zadań, bez obawy o zmianę ich statusu na przyszłość. Podstawy prawne zmiany miejsca pełnienia służby przez funkcjonariuszy zostały określone w art. 54-57 ustawy pragmatycznej. Jedną z instytucji prawnych pozwalających na zmianę miejsca służby i statusu funkcjonariusza jest przeniesienie do dyspozycji, określone w art 54 pragmatyki służbowej. Przepis ten wprost stanowi, że funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę (ust. 1). Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy (ust. 3) oraz że po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień, przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach (ust. 3). Kluczowe w sprawie ma brzmienie art. 54 ust. 3 statuującego sytuację prawną funkcjonariusza po upływie maksymalnego okresu pozostawania w dyspozycji. Przepis ten określa, że "art. 54 ustawy pragmatycznej dotyczy sytuacji szczególnej, tj. funkcjonariusza przeniesionego uprzednio do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, któremu po okresie 12 miesięcy ustawodawca nakazał zaproponowanie stanowiska służbowego" (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 701/09, CBOSA) tak więc dopiero z upływem maksymalnego okresu pozostawania w dyspozycji organ powinien przedstawić funkcjonariuszowi, wiążącą propozycję objęcia stanowiska służbowego, przy czym propozycja ta powinna obejmować stanowisko co najmniej równorzędne z uprzednio zajmowanym stanowiskiem służbowym. Pamiętać bowiem należy, że art. 54 posiada charakter gwarancyjny, a wykładnia systemowa ww. przepisu wyłącza zastosowanie przepisu art. 57 ustawy pragmatycznej określającego przypadki, w jakich funkcjonariusz ABW jest przenoszony lub może być przenoszony na niższe stanowisko służbowe (por. też wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 9/11, Legalis). Przyjęcie zaproponowanego przez Szefa ABW sposobu interpretacji art. 54 pragmatyki służbowej w istocie spowodowałoby, że ochronny charakter art. 57 ustawy pragmatycznej, określający enumeratywne przypadki przenoszenia funkcjonariusza służby specjalnej na niższe stanowisko służbowe zostałby wyeliminowany, ponieważ zawsze można byłoby przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe bez podania jakiejkolwiek przyczyny po uprzednim przeniesieniu go do dyspozycji. W rozpoznawanej sprawie organ nie przestawił P.P. propozycji zajęcia stanowiska służbowego z upływem terminu, określonego w art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Propozycję taką przedstawił już w kilka dni po przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji, na ponad 11 miesięcy przed zakończeniem okresu pozostania w dyspozycji. Propozycja ta, jako złożona przedwcześnie, nie mogła zatem być podstawą do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania - obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, odpowiadające stawce minimalnej (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) - Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). W odniesieniu do wysokości kosztów zastępstwa prawnego, Sąd wziął pod uwagę aktualne w dniu złożenia skargi, jak i w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie, stawki oraz zasady ustalania opłat wynikające z, tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także fakt, iż pełnomocnik nie wykazał nakładu pracy, uzasadniającego zasądzenie sześciokrotności stawki minimalnej - akta nie były obszerne, a sprawa nie była skomplikowana i została zakończona na pierwszym terminie rozprawy.