II SA/Wa 1741/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2019 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Więziennej - oddala skargę - Pan W. P. (funkcjonariusz, skarżący) jako [...] Służby Więziennej został skierowany przez Areszt Śledczy [...] na badanie do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej [...]RKL MSW w [...]) w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. [...]RKL MSW w [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] ustaliła w części A pkt 11 rozpoznanie: 1. Krótkotrwała reakcja adaptacyjna (F43.0) § 79.1 r.5 kat.A. 2. Astma oskrzelowa dobrze kontrolowana § 35.4 r.5. kat.A. 3. Skrzywienie przegrody nosa bez upośledzenia drożności § 26.3 r.5 kat.A. Organ wskazał, że kategorię zdolności do służby ustalono w oparciu o: 1. Art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 roku o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 481), 2. Załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 grudnia 2014 roku w sprawie wykazu chorób ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 2014 r. poz. 1989). W części A pkt 10 orzeczenia organ wskazał, że Kandydat do służby w Policji był konsultowany psychiatrycznie, laryngologicznie i pulmonologicznie. Organ uznał funkcjonariusza za zdolnego do Służby Więziennej (część A pkt 12 orzeczenia). W uzasadnieniu organ podał, na podstawie notatki o przebiegu służby, dostarczonej przez badanego dokumentacji lekarskiej (kartotek od specjalisty psychiatry) w oparciu o dwie opinie specjalistów psychiatrów (p.dr M. i p.dr K.), konsultacje pulmonologa oraz badanie własne, iż stwierdzona u badanego reakcja adaptacyjna nie upośledza sprawności organizmu, a więc kwalifikuje orzekanego zgodnie z rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej do kategorii zdolności do służby "A", co na podstawie ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariusz Policji, ABW, AW, SKW, SWW, CBA, SG, BOR, PSP, SW i ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.) oznacza, że stwierdzone reakcje na sytuacje stresowe nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby w SW. Funkcjonariusz odwołał się od wymienionego orzeczenia kwestionując uznanie go za zdolnego do służby. W odwołaniu poruszył kwestie uzasadnienia orzeczenia przez RKL oraz przyjęcie błędnej podstawy kwalifikacji – rozpoznanych schorzeń. Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych (dalej CKL) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822) uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała orzeczenie własne, uznając skarżącego za zdolnego do Służby Więziennej z ograniczeniami i zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku. CKL uznała, że schorzenie - astma oskrzelowa dobrze kontrolowana zgodnie z treścią § 35 4 r.5. Załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 grudnia 2014 roku w sprawie wykazu chorób ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej kwalifikuje skarżącego do przyznania mu kat. B. W pozostałym zakresie CKL nie zmieniła orzeczenia Komisji Rejonowej. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że w wywiadzie ustalono, iż funkcjonariusz cierpi z powodu bezsenności, jest nerwowy, ma problemy z koncentracją, boi się ludzi, jest nadpobudliwy. Boi się pracy, nie radzi sobie z obowiązkami. Leczy się w PZP od stycznia 2018 roku [...] – wizyty co 3 miesiące z rozpoznaniem [...], nie był hospitalizowany na oddziale psychiatrycznym. Leczy się z powodu astmy oskrzelowej od 2015 r., porady sporadyczne, od stycznia częstsze. Spirometria z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazała na obturację średniego stopnia [...]. Brak udokumentowania napadów wymagających podawania leków. W badaniu komisyjnym bez uchwytnych odchyleń od stanu prawidłowego. Wobec powyższego Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] po zapoznaniu się z dokumentacją orzeczniczo - lekarską i przeprowadzonym badaniu własnym, uchyliła zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej i wydała własne orzeczenie stwierdzając: - Zaburzenia nerwicowe wymagają leczenia, ale nie powodują inwalidztwa. Ich nasilenie jest mierne, nie wymagało dotychczas hospitalizacji i poddaje się leczeniu lekami. - Rozpoznana astma oskrzelowa w obecnym okresie, dobrze kontrolowana, bez udokumentowanych napadów wymagających intensywnej terapii nie powoduje inwalidztwa, ale może ograniczać zdolność do służby. Jednakże nie powoduje ograniczenia do służby na zajmowanym stanowisku (starszy oddziałowy działu ochrony). Przeciwskazaniem może być długotrwały wysiłek fizyczny. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenia powyższego orzeczenia i orzeczenia je poprzedzającego. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez wadliwe ustalenie rozpoznania przez Rejonową Komisję i Centralną Komisję Lekarską schorzeń w stosunku do odwołującego się W. P., skutkujących uznaniem go za zdolnego do służby w Służbie Więziennej, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy, rzeczywisty stan zdrowia W. P. jawią się jako bardzo zły (w ramach obowiązujących norm wynikających z rozporządzenia, który winien skutkować zakwalifikowaniem go jako trwale niezdolnego do pełnienia służby i pracy a także ustalenia jego stopnia inwalidztwa), aktualnie posiada skierowanie do szpitala psychiatrycznego z uwagi na stan zdrowia; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanych orzeczeń poprzez pominięcie zgłaszanych przez skarżącego dolegliwości związanych z zaburzeniami nerwicowymi W. P., pominięcie złożonej do akt sprawy dokumentacji medycznej, nieprawdziwe stwierdzenie jakoby nasilenie zaburzeń nerwicowych u skarżącego miało charakter mierny a także błędne przyjęcie jakoby stan ten nie wymagał hospitalizacji (skarżący oczekuje na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego) skutkiem czego organ Centralna Komisja Lekarska wadliwie zakwalifikował W. P. jako osobę zdolną do pełnienia służby w SW z ograniczeniem i jako zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku; nie zapoznano się z kartoteką dotyczącą stanu zdrowia jak również skierowaniem do szpitala psychiatrycznego z uwagi na długotrwałą sytuację stresową związaną z wykonywaniem pracy; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nierzetelnym przygotowaniu dokumentów przez Ministerstwo Sprawiedliwości dotyczących przebiegu służby (notatka służbowa z [...].02.2018 r.) wskazując jako miejsce pełnienia służby Areszt Śledczy w [...] zamiast Areszt Śledczy w [...]; 4. naruszenie przepisów postępowania - art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez, brak szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, polegający na; a) całkowitym braku odniesienia się CKL do zgromadzonego materiału dowodowego, kartoteki, braku odniesienia się do zgłaszanych przez skarżącego poważnych objawów (ograniczenie się do lakonicznego wskazania wywiadu z pacjentem) skutkiem czego wnioski Komisji jawią się jako ogólnikowe nie korespondujące z materiałem, dowodowym, brak wskazania w treści uzasadnienia orzeczenia CKL rzekomej "mierności" nasilenia objawów nerwicowych u W. P., rzekomej braku konieczności hospitalizacji; b) braku odniesienia się do przebiegu pracy skarżącego w Służbie Więziennej, czynnikach o bardzo wysokim stopniu stresu, przeżyciach przebytych podczas długotrwałej pracy w SW, gróźb ze strony osób skazanych, unikania życia publicznego; 5. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. wskazanie jako podstawy rozpoznania "krótkotrwałej reakcji adaptacyjnej" i podania błędnej podstawy jako § 79. i r. 5 kat A., podczas gdy wskazana w orzeczeniu podstawa prawna załącznika do rozporządzenia z 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej zwane dalej "rozporządzeniem" opisuje zupełnie inne schorzenie, skutkiem czego komisja niewłaściwie przeanalizowała stan faktyczny; 6. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. wskazanie jako podstawy rozpoznania "astmy oskrzelowej dobrze kontrolowanej i podania błędnej podstawy jako § 35.4 r. 5 kat A, podczas gdy wskazana w zaskarżonym orzeczeniu podstawa prawna załącznika do rozporządzenia z 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej opisuje zupełnie inne schorzenie, skutkiem czego komisja niewłaściwie przeanalizowała stan faktyczny. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich (...), w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych (Dz.U. 2014 r. poz. 1822 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby m.in. w Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z – "zdolny", która oznacza, że stan zdrowia kandydata nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria N – "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają kandydatowi pełnienie służby. Obie Komisje uznały skarżącego za zdolnego do służby. Wskazały co następuje. Stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy). Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Służby Więziennej do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy). W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Zgodnie z art. 47 ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i Funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 2014 poz. 1889), które reguluje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu CKL wydając zaskarżone orzeczenie, którym uchyliła orzeczenie RKL MSW w całości i wydała nowe orzeczenie, działała zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez RKL MSW oraz po przeprowadzeniu komisyjnego badania skarżącego. Kwalifikacja stanu zdrowia skarżącego znajduje uzasadnienie w § 35, 70, 26 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby więziennej i Funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 2014 r. poz. 1889). CKL wskazała, że funkcjonariusz jest zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniami. Zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że zarówno zaskarżone orzeczenie, jak i orzeczenie I instancji dotyczy ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności w sprawie. Zebrana zaś dokumentacja była wystarczająca do należytego rozstrzygnięcia sprawy, a wynik sprawy został w logiczny i przekonujący sposób uzasadniony. Zatem wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ani też przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2014 r. regulujących tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Jeśli zaś chodzi o podnoszone przez skarżącego zarzuty to nie znalazły one uznania Sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący winien brać czyny udział w postępowaniu przed komisja lekarska i jeżeli jest w posiadaniu dokumentacji medycznej dotyczącej schorzeń, na które cierpi, winien ją przedłożyć komisji. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się dokumentacja lecznicza dostarczona przez skarżącego, jest to kartoteka od specjalisty psychiatry i dwie opinie specjalistów psychiatrów (p.dr M. i p.dr K.), brak jest natomiast skierowania na badania do szpitala psychiatrycznego, na które powołuje się skarżący i które dołączył do skargi. W tym miejscu należy wskazać, że w aktach sprawy brak jest dowodu na to, że skierowanie to zostało przedstawione przed organem odwoławczym. Z uzasadnienia orzeczenia CKL wynika bowiem, że w wywiadzie ustalono, że "cierpi z powodu bezsenności, jest nerwowy, ma problemy z koncentracją, boi się ludzi, jest nadpobudliwy i nerwowy. Boi się pracy, nie radzi sobie z obowiązkami. Leczy się w PZP od stycznia 2018 roku [...] - wizyty co 3 miesiące z rozpoznaniem [...], nie był hospitalizowany na Oddziale psychiatrycznym. Leczy się z powodu astmy oskrzelowej od 2015 r., porady sporadyczne, od stycznia częstsze. Spirometria z dnia [...].01.2018 - wniosek - obturacja średniego stopnia [...]. Brak udokumentowania napadów wymagających podawania leków". Brak jest natomiast jakiejkolwiek adnotacji o przedstawieniu skierowania na badania do szpitala psychiatrycznego. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przedłożone do skargi skierowanie nie zawiera daty tak więc należy uznać, że skarżący nie wykazał, że skierowanie powyższe przedłożył na komisji lekarskiej. Ponadto Sąd wskazuje, że samo skierowanie na badania do szpitala psychiatrycznego nie podważa jeszcze orzeczenia CKL, orzeczenie CKL mogłoby zostać podważone dopiero przez wyniki badań, którym skarżący podda się w szpitalu psychiatrycznym. Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego błędnej kwalifikacji jednostki chorobowej przez Komisję Rejonową wskazać należy, że błąd ten został skorygowany przez CKL w miejsce błędnie wskazanej podstawy prawnej z § 79 rozporządzenia wskazano § 70. Sąd zauważa ponadto, że w obu orzeczeniach organy wskazały prawidłową nazwę podmiotu kierującego na badania określając go jako Areszt Śledczy w [...]. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.