II SA/Wa 1742/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie informacji o braku możliwości zamiany lokalu mieszkalnego postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] marca 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. S. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie informacji o braku możliwości zamiany lokalu mieszkalnego, wnosząc o wyjaśnienie kwestii dotyczących najmu lokalu nr [...] przy ul. Z. w W. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, wskazując, że przedmiotowe pismo z dnia [...] lutego 2021 r. nie dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) – dalej jako: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, inne, niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, które są objęte właściwością sądu administracyjnego określoną w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. O właściwości sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, które nie stanowią aktów prawa miejscowego, przesądzające znaczenie ma to, że uchwała lub zarządzenie zostały podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182) wynika, że kwestie związane z najmem lokali komunalnych są załatwiane na drodze cywilnoprawnej i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać powinny sądy powszechne. Kontroli sądu administracyjnego podlega jedynie - wydany przez uprawniony do tego organ gminy - akt o zakwalifikowaniu, bądź odmowie zakwalifikowania i umieszczenia wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. (vide: uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 4 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, Gmina na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw o niskich dochodach, a art. 4 ust. 3 stanowi, że Gmina wykonuje te zadania wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Zgodnie z procedurą określoną uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr XXIII/669/2019 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz z 2020 r. poz. 5791), najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta może zostać dokonany jedynie na rzecz osoby, której wniosek został zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową oraz zakwalifikowany do udzielenia pomocy mieszkaniowej przez Zarząd Dzielnicy, a jej nazwisko zostało umieszczone w rejestrze gospodarstw domowych oczekujących na pomoc mieszkaniową. Podkreślenia wymaga fakt, że w rejestrze mogą znaleźć się jedynie osoby spełniające wszystkie kryteria wymagane obowiązującymi przepisami. W zaskarżonym piśmie organ poinformował skarżącego, że lokal nr [...] przy ul. Z. w W. nie należy do mieszkaniowego zasobu [...], został jedynie przekazany do jednorazowej dyspozycji Zarządowi Dzielnicy [...]. Skarżący wyraził zgodę na przyjęcie lokalu z zasobu Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "P.", przy jednoczesnej akceptacji warunków wynikających z zawartej umowy najmu. Po opuszczeniu i zdaniu przez skarżącego mieszkania nr [...] przy ul. Z. w W. wyłącznym jego dysponentem jest spółdzielnia, a Zarząd Dzielnicy [...] nie może dysponować lokalami spoza zasobu mieszkaniowego [...]. Nadto organ wskazał, że nie ma możliwości zamiany lokalu nr [...] przy ul. Z. w W., który skarżący zajmował do listopada 2020 r. i który zdał Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "P.". Lokal ten bowiem nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Istnieje jednak możliwość wystąpienia z wnioskiem o pomoc mieszkaniową z mieszkaniowego zasobu [...], o czym skarżący był parokrotnie informowany. Procedurę ubiegania się o pomoc mieszkaniową rozpoczyna złożony wniosek o pomoc mieszkaniową wraz z załącznikami. Skarżący nie złożył wniosku o pomoc mieszkaniową. W ocenie Sądu, w opisanym powyżej zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga S. S. na pismo Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie informacji o braku możliwości przyznania lokalu mieszkaniowego, które nie jest ani aktem prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, ani innym aktem tych organów, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej, ani też decyzją. Z treści skargi wynika jednoznacznie, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego i z tego względu winna zostać odrzucona. Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.