II SA/Wa 1743/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], o cofnięciu S. K. pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Organ uzasadniając decyzję wskazał, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej nastąpiło w związku z uznaniem, że istnieje uzasadniona obawa, iż wymieniony może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ dopuścił się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości. Sąd Rejonowy w S. Wydział Grodzki wyrokiem z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt [...], uznając go winnym zarzucanego mu czynu, wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 90 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowych na okres 1 roku. Jednocześnie podał, że S. K. już po raz kolejny popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., gdyż za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości został już raz skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. Wydział Grodzki z dnia [...] lutego 2005 r. Skazanie to uległo zatarciu na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział Grodzki z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt [...]. Zdaniem organu, mimo, iż wyrok ten został zatarty, to jednak nie ma przeszkód, aby fakt skazania uwzględnić przy dokonywaniu na podstawie art. 75 i 80 kpa oceny osoby posiadającej pozwolenie na broń z punktu widzenia gwarancji zgodnego z prawem posiadania broni. Przy ocenie bowiem osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt karalności, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania. Decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości S. K. wykazał się nie tylko nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a więc takich cech, które mają istotne znaczenie u osób posiadających broń. Swoim czynem naraził życie, zdrowie, i mienie soje oraz także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób pośrednio tym dobrom chronionym prawem. Dopuszczenie się przez stronę na przestrzeni niespełna 4 lat dwukrotnie kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości świadczy, że nie posiada ona nieskazitelnej postawy, wymaganej od posiadacza broni. Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem i ma ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia, co przejawia się głównie w przestrzeganiu porządku prawnego przez posiadaczy zezwolenia na broń. Powyższe ustalenia rękojmię tę znoszą. Na dokonaną ocenę bez wpływu pozostaje pozytywna opinia z macierzystego koła łowieckiego i z miejsca zamieszkania, fakt prawidłowego przechowywania broni, jak również to, że popełnione przestępstwo nie ma związku z bronią. Organ stwierdził, że decyzja organu I instancji, wbrew twierdzeniom odwołującego się, została podpisana przez osobę upoważnioną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., co wynika z decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Komendant Główny Policji uznał, że brak było podstaw do przeprowadzenia wnioskowanego przez S. K. dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii na okoliczność istnienia obawy użycia posiadanej broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ nie wywodzono braku predyspozycji do posiadania broni wynikających z jego stanu psychicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 8, 9, 10 kpa, • naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 kpa, • naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 89, 77, 78, 81 kpa, • naruszenie art. 104 i 107 § 1 i 3 kpa, • naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez niezasadne przyjęcie, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniając powyższe skarżący podniósł, że czyn, za który został ukarany był tylko występkiem i nie miał żadnego związku z posiadaniem lub używaniem broni myśliwskiej. Organy wadliwie przyjęły, że czyn ten jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu, gdyż dotyczył on bezpieczeństwa w komunikacji. Zwrócił również uwagę, że nie było wobec niego żadnych zastrzeżeń co do obchodzenia się i przechowywania broni, co potwierdza opinia z koła łowieckiego. Przyjęcie, że zaistniała wobec niego uzasadniona obawa, wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stoi w sprzeczności z jego dotychczasowym sposobem życia, właściwościami i warunkami osobistymi, pracą społeczną, pozytywnymi opiniami w miejscu zamieszkania i jako członka koła łowieckiego, ustabilizowana sytuacja rodzinna, życiowa i zawodowa, wieloletnie prawidłowe używanie i przechowywanie broni palnej myśliwskiej oraz brak problemów z alkoholem i przeciwwskazań zdrowotnych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu, organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz należycie oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym i jej istnienie zawsze opiera się na prognozach, które przeprowadza się w oparciu o te fakty, które wydarzyły się do daty prognozowania. W każdym przypadku prognoza będzie pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie przewidywania. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, którzy, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów uzasadniony. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Organ wykazał, że popełnienie tego czynu przez skarżącego świadczy o jego lekceważącej postawie wobec porządku publicznego i powoduje, że nie można go uznać za osobę o nieskazitelnym charakterze, która stosuje się do obowiązujących zasad tego porządku. Osoba o takiej postawie nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Obawę taką potwierdza fakt, że przestępstwa z 178a § 1 k.k. S. K. dopuścił się już po raz drugi. Sąd Rejonowy w S. Wydział Grodzki wyrokiem z dnia [...] lutego 2005 r. uznał go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i skazał go na karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych oraz zastosował środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku i świadczenie pieniężne w kwocie 100 zł na rzecz Stowarzyszenia [...]. Organ przy badaniu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego miał podstawy do posłużenia się tym wyrokiem mimo jego zatarcia, bowiem miał on niewątpliwie znaczenie przy ocenie postawy, cech charakteru i sposobu dotychczasowego postępowania skarżącego. Wyrok ten świadczy o tym, że skarżący, mimo konsekwencji, jakie poniósł w związku z tym wyrokiem, nie wyciągnął żadnych wniosków, co do swego dalszego postępowania. Zdaniem Sądu, negatywnej oceny skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń, nie zmieniają pozytywne opinie dołączone do akt sprawy, a także fakt prawidłowego przechowywania broni. Reasumując należy stwierdzić, że organ wykazał bezpośredni związek pomiędzy czynem popełnionym przez skarżącego, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzają obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo przyjął, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego z opinii biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii, ponieważ podstawą cofnięcia skarżącemu zezwolenia na broń nie były przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu, podpisanie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych nastąpiło na podstawie prawidłowo zastosowanego art. 268a kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.