II SA/Wa 1745/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o utracie prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz postanowienie Starosty G. z dnia [...] maja 2015 r. o wznowieniu postępowania 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Z. R. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...]. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z [...] czerwca 2015 r. orzekającej o: 1) uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty G. z [...] lutego 2014 r. o utracie przez Z. R. prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, 2) umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż powyższe orzeczenie Starosty G. zostało wydane w postępowaniu toczącym się wskutek wznowienia postępowania postanowieniem Starosty G. z dnia [...] maja 2015 r. Wznowienie postępowania było zaś, w ocenie organu, konieczne, z uwagi na fakt, że Starosta G.i decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. orzekł o: 1) uchyleniu decyzji Starosty G. z [...] stycznia 2013 r. o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i przyznaniu prawa do zasiłku od [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy, 2) odmowie uznania Z. R. za osobę bezrobotną od [...] stycznia 2013 r. Z akt administracyjnych wynika, że ww. decyzja z [...] lutego 2015 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...]. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...]. z [...] kwietnia 2015 r. i decyzję Starosty G. z [...] lutego 2015 r. w części stanowiącej jej pkt 2. Od oznaczonej na wstępie decyzji z [...] lipca 2015 r. skargę do tutejszego Sądu wywiódł Z. R., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie: - art. 7 i art. 8 K.p.a., - art. 71 i art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach, - art. 8, art. 12 § 1 i art. 75 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy stan faktyczny sprawy umożliwiał zastosowanie przepisów dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego. Rozważając powyższą kwestię należy mieć przede wszystkim na względzie to, że normy prawne regulujące postępowanie w ramach trybów nadzwyczajnych (a takim trybem jest m.in. tryb wznowieniowy), należy stosować w sposób ścisły i restrykcyjny. Wznowienie postępowania stanowi bowiem odstępstwo od jednej z podstawowych i najważniejszych reguł postępowania administracyjnego, tj. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stąd więc wszelkie regulacje dotyczące trybów nadzwyczajnych, powinny być interpretowane w sposób zawężający, nigdy zaś rozszerzający. Te same uwagi odnoszą się również do działań przy dokonywaniu subsumcji stanów faktycznych na potrzeby zastosowania przepisów regulujących materię wznowienia postępowania. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należało, iż organ wznowił postępowanie w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Starosty G. z [...] stycznia 2013 r. o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i przyznaniu prawa do zasiłku od [...] stycznia 2013 r. na okres 12 miesięcy – mocą decyzji Starosty G. z [...] lutego 2015 r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. Organ wywodził bowiem, iż w sytuacji gdy wobec ww. decyzji z [...] lutego 2015 r. strona nie posiadała już statusu osoby bezrobotnej, ani nie posiadała prawa do zasiłku, należało w trybie wznowieniowym wyeliminować z obrotu prawnego także następczą decyzję o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Powyższe rozumowanie organu można było traktować jako poprawne, lecz jedynie do momentu, gdy wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...]. z [...] kwietnia 2015 r. i decyzję Starosty G z [...] lutego 2015 r. w części stanowiącej jej pkt 2. Od momentu wydania powyższego wyroku, odpadła bowiem przesłanka, jaką organ uczynił podstawą do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Skoro zaś zaistniał brak podstawy do wydania postanowienia Starosty G. z [...] maja 2015 r. o wznowieniu postępowania, to tym samym uznać należało, że brak też było podstaw wydania decyzji w ramach wznowionego postępowania. W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Korzystając z upoważnienia przewidzianego w art. 135 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił także postanowienie, mocą którego wznowiono postępowanie w sprawie, uznając, że jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.