II SA/Wa 1746/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Łukasz Mazur., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie uposażenia żołnierza zawodowego - oddala skargę. M. K., w związku z upływem terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, został w dniu 30 kwietnia 2007 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej, którą pełnił w [...]. Szef [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. przyznał zwalnianemu oficerowi odprawę w wysokości 600% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należne w ostatnim dniu pełnienia służby i wypłacane co miesiąc przez okres jednego roku, ekwiwalent pieniężny za 82 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie. Decyzję wydano w oparciu o przepisy art. 114 ust. 2 w zw. z art. 94 ust. 4 pkt 1, art. 95 pkt 2 i 3 w zw. z art. 83 ust. 2 i 5, art. 97 oraz art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że M. K. pełnił czynną służbę wojskową od dnia 1 października 1967 r. do dnia 28 lutego 2005 r. oraz od dnia 12 kwietnia 2006 r. do 30 kwietnia 2007 r. to jest przez okres 38 lat, 5 miesięcy i 19 dni. M. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Wskazywał, iż organ nieprawidłowo ustalił okres zawodowej służby wojskowej oraz nie orzekł o nagrodzie jubileuszowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż istotnie w zaskarżonej decyzji pominięto nagrodę jubileuszową, jednakże rozpatrywanie i rozstrzyganie tej sprawy w toku postępowania odwoławczego w sytuacji nie objęcia jej prowadzonym uprzednio postępowaniem przez organ pierwszej instancji, stanowiłoby rozszerzenie zakresu przedmiotowego orzekanej sprawy i doprowadziłoby do pozbawienia skarżącego prawa do dwukrotnego jej rozstrzygania. Stanowiłoby to rażące naruszenie prawa. Okoliczności tej nie można uznać jako podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Organ podkreślił nadto, że przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie nakładają na organy wojskowe obowiązku rozstrzygania w jednej decyzji administracyjnej wszelkich roszczeń żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej. Pozostałe należności określono w zaskarżonej decyzji prawidłowo, nadto sam skarżący nie kwestionował ich wysokości. Natomiast w przedmiocie zarzutu wadliwego ustalenia okresu pełnienia przez oficera zawodowej służby wojskowej, organ stwierdził, iż okres ten nie miał żadnego wpływu na wysokość przyznanych w decyzji należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji. Decyzji zarzucił wydanie jej przez osobę nieuprawnioną to jest przez Podsekretarza Stanu MON oraz podtrzymał zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu, to jest wadliwie ustalony okres pełnienia zawodowej służby wojskowej (twierdził, iż zawodową służbę wojskową pełnił przez 39 lat i 6 miesięcy) oraz brak rozstrzygniecia w przedmiocie nagrody jubileuszowej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Polemizując z zarzutem wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną, organ wskazał na przepisy powołane jako podstawę zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, pełnomocnik organu wskazał, iż istnieje spór między skarżącym a organem co do zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do okresu służby, z tego powodu do dnia dzisiejszego nierozstrzygnięto uprawnienia skarżącego do nagrody jubileuszowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zważywszy na treść powołanych na wstępie zaskarżonej decyzji przepisów, to jest pkt. 19 Wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych wraz z ich bezpośrednim podporządkowaniem stanowiącego załącznik do decyzji nr 104/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 2007 r. w sprawie bezpośredniego podporządkowania jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (Dz. Urz. MON Nr 6, poz. 76) oraz § 4 ust. 2 pkt. 3 i 13 Regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 40/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON Nr 21, poz. 270 z późn. zm.), istniały upoważnienia do podpisania w niniejszej sprawie decyzji przez Podsekretarza Stanu w MON. Z tych też powodów zarzut skarżącego w tym zakresie jest chybiony. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r. przyznała M. K. następujące należności: odprawę w wysokości 600% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należne w ostatnim dniu pełnienia służby i wypłacane co miesiąc przez okres jednego roku, ekwiwalent pieniężny za 82 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które wypłacono uposażenie. Podstawę prawną przyznania tych należności zawarto w podstawie prawnej tej decyzji. Wskazać tu należy, iż dla ustalenia wysokości tych należności okres zawodowej służby wojskowej skarżącego nie może mieć w tej sprawie znaczenia. Skarżący nie kwestionuje przyznania mu powyższych należności ani co do zasady, ani co do ich wysokości. W tym zakresie decyzja jest prawidłowa. Trafnie argumentuje organ II instancji, iż nagroda jubileuszowa może być rozstrzygnięta odrębną decyzją i okoliczność nieuregulowania tej sprawy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie może być przyczyną jej uchylenia. Rozstrzygając o nagrodzie jubileuszowej organ będzie musiał ustalić także okres zawodowej służby wojskowej skarżącego i dopiero w tej sprawie może zostać wyjaśniony spór między skarżącym a organem co do długości tego okresu i co do wliczania doń innych okresów. Nie ma potrzeby dokonywania tego w niniejszym postępowaniu administracyjnym, które rozstrzygnęło inne niesporne zagadnienia jak i nie ma potrzeby dokonywania tego w postępowaniu administracyjno-sądowym, gdyż dla oceny prawidłowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. zagadnienie długości okresu służby nie ma żadnego znaczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.