II SA/Wa 1746/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzkiej Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 18 ust. 4 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2012 r,poz.576 ze zm.) cofnął W. R. pozwolenie na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu podał, iż pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej strona uzyskała w związku z czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego w ramach przynależności do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim t.j. [...] w S. oraz posiadaniem licencji "B" na uprawianie strzelectwa sportowego. Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 obowiązującej obecnie ustawy o broni amunicji, za ważną przyczynę posiadania pozwolenia na broń do celów sportowych uważa się w szczególności: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w artykule 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Wobec tego, że strona nie posiada licencji właściwego polskiego związku sportowego, nie legitymuje się przesłanką ważnej przyczyny posiadania pozwolenia na broń. W odwołaniu od powyższej decyzji W. R. podniósł, że od [...] kwietnia 1998 r. jest posiadaczem licencji sportowej, która została wydana bezterminowo, nie posiada natomiast aktualnej licencji na rok 2015, gdyż licencje obowiązują wyłącznie członków PZSS, którym nie jest. W ocenie odwołującego, będącego członkiem [...] od ponad 25 lat i uczestniczącego w kilkudziesięciu imprezach strzeleckich organizowanych przez [...] rocznie, przepis art. 52 ustawy o broni amunicji wyraźnie stanowi, że zachowują ważność pozwolenia na bron legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r poz 576 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, iż podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę jego wydania. Pozwolenie na broń sportową było zaś i jest wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego (a więc zawodniczego, a nie rekreacyjnego). W takim właśnie celu uzyskał je W. R. Organ stwierdził, że obecnie uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania patentu, o czym mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji (wprowadzonym art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie –Dz.U. nr 127,poz.857 ze zm.), a do uprawiania strzelectwa sportowego niezbędna jest ponadto licencja właściwego polskiego związku sportowego, t.j. PZSS, co wynika z regulaminu tego związku. Polski Związek Strzelectwa Sportowego z mocy art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym przez siebie organizowanym. W sytuacji więc, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie uzyskiwania licencji związku sportowego i terminu ich ważności, te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych, t.j wcześniejsze uprawnienia należy badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych wydane na gruncie znowelizowanych przepisów ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, że dla zachowania nabytego przez stronę prawa - pozwolenia na broń sportową (aktualnie – "do celów sportowych") - niezbędne jest przedstawienie przez nią patentu i aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego (PZSS) na uprawianie strzelectwa sportowego, co potwierdzałoby istnienie ważnych przyczyn posiadania broni, wymienionej licencji strona zaś nie przedłożyła. W ocenie organu W. R. nie posiada kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich, czego nie zmienia zdany przez niego w 1994 roku egzamin. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej i ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. nr 85, poz. 726 ze zm.), patenty strzeleckie uprawniające dotychczas do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim zachowywały ważność do czasu w ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do 31 grudnia 2005 r. Wymieniony nie posiada też aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawnienie strzelectwa sportowego, do którego to celu przyznawano i przyznaje się prywatną broń. Są to okoliczności dające podstawę do stwierdzenia, że w jego przypadku ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania pozwolenia na broń do celów sportowych. Organ podkreślił, że niecelowe jest pozostawienie stronie prawa do broni w sytuacji, gdy nie może jej używać w celu, w jakim uzyskała na nią pozwolenie. Nie jest to bowiem korzystne z punktu widzenia pewności obrotu prawnego oraz celowości istniejącej reglamentacji administracyjnej dotyczącej dostępu do broni. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. R. wniósł o jej uchylenie jako krzywdzącej oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powtórzył argumentację przestawioną w odwołaniu, a nadto podniósł, że w ustawie o broni i amunicji nie ma podziału na strzelców zawodowych, półzawodowych, amatorów i strzelających relaksacyjnie. Natomiast organizacjami strzeleckimi są: PZSS, LOK, Kurkowe Bractwa Strzeleckie i inne kluby strzeleckie. Skarżący stwierdził, iż co nie jest prawem zakazane, jest dozwolone, a w razie niejasności interpretacji przepisów, powinna ona być dokonywana na korzyść obywatela. Jego zdaniem strzelanie sportowe, które uprawia, jest zgodne z ustawą i jej art. 52 . Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie procesowym z dnia dostał 26 stycznia 2016 roku. W odpowiedzi na Skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem faktycznym oraz prawnym przedstawionym w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżanej decyzji stanowi art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, który stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Uznaniowy charakter decyzji nakłada równocześnie na organy obowiązek wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska. W niniejszej sprawie organy Policji przestrzegały wymienionych reguł postępowania, a wydane decyzje odpowiadają prawu. Wskazać należy, że materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z treścią tych przepisów, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji portowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego (dla pozwolenia na broń do celów sportowych). W świetle art. 10b powołanej ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa, obowiązujących w tych sportach. A zatem warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Tymczasem, co w sprawie nie jest kwestionowane, W. R. nie legitymuje się ani licencją, ani patentem. Kwestią zaś oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, mowa jest o aktualnej licencji związku sportowego, jaką winna legitymować się osoba posiadająca pozwolenie na broń palną do celów sportowych. W. R. takiej licencji niewątpliwie nie posiada. Oznacza to, iż skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W tym miejscu odnieść się należy do zapisu art. 52 powołanej ustawy, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Stwierdzić należy, że zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia na podstawie przepisów uprzednio obowiązujących, prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Należy jednak wyjaśnić, iż gwarancja ta nie oznacza, że osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Celem bardziej rygorystycznych przepisów jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1086/06. publ. LEX lr 298189). Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażony w powołanym wyżej wyroku pogląd. Dlatego za trafne należy uznać stwierdzenie organu, iż w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie sposobu uzyskiwania licencji zawodniczych i ich ważności, te nowe uregulowania należy również odnosić do uprawnień nabytych wcześniej. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez prymat aktualnych przepisów. Skoro zatem, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo sygnalizacji dokonanej przez organ Policji, nie przedstawił wymaganego dokumentu (licencji PZSS). Racjonalny ustawodawca, zachowując (art. 52 nowej ustawy) ważność dotychczasowych pozwoleń na broń (uzyskanych na podstawie dotychczasowych przepisów), objął je zarazem wynikającymi z tej ustawy obowiązkami. Nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. uzależniła uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez PZSS egzaminu, od przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa (art. 10b ust. 1 ustawy), a ponadto od uzyskania licencji zawodnika, wydanej przez ten związek. Dotyczy to wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń do celów sportowych, niezależnie od tego, od kiedy je posiadają i nie ma to żadnego związku z terminowością pozwoleń i prawami nabytymi. Zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy, pozwolenia na broń, zatem także pozwolenia wydane przed jej wejściem w życie, są bezterminowe. W pełni zgodzić należy się z organem, że chcąc dalej realizować cel, tj. strzelanie w ramach współzawodnictwa sportowego (dla celów którego strona uzyskała pozwolenie), winna się ona legitymować dokumentami potwierdzającymi, iż ma kwalifikacje niezbędne do uprawiania strzelectwa sportowego (tj. patent, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji), a także bierze udział we współzawodnictwie sportowym (potwierdza to aktualna licencja PZSS). W dacie, kiedy skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną sportową, w ogóle nie obowiązywały patenty strzeleckie, a wydane później - zgodnie z przepisami art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.) - zachowywały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Zgodnie zaś z art. 78 również nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.). z dniem 31 grudnia 2006 r. utraciły ważność licencje wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Tym samym więc, nawet gdyby skarżący posiadał wydany w 2006 r. patent, czy licencję, dokumenty utraciły ważność w dniu 31 grudnia 2006 r. Podkreślić należy, iż licencja strzelecka potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez PZSS, a nie tylko rekreacyjnie strzela z broni w ramach okazjonalnych spotkań towarzyskich, czy podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Dlatego też jej brak oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Powyższe w pełni uzasadnia wydanie przez organy Policji decyzji w oparciu o przepis prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Prawidłowo organ uznał, iż skarżący powinien legitymować się dokumentami potwierdzającymi, iż nadal uprawia zawodniczo strzelectwo sportowe, albowiem sama przynależność do stowarzyszenia sportowego nie może zostać uznana za wystarczającą. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed Sądami administrac6yjnymi ( Dz. U. z 2012 r,poz.270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.