II SA/Wa 1747/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj Adam Lipiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2012 r., cofającą S. J. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Organ I instancji cofnął S. J. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, wskutek skazania go przez Sąd Rejonowy w O., [...] Wydział Karny wyrokiem sygn. akt [...] z [...] września 2011 r. za przestępstwo przewidziane w art. 157 § 1 Kk (przeciwko życiu i zdrowiu). Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w K., [...] Wydział Karny - Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...]. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji S. J. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2012 r., zarzucając organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych oraz dokonanie wadliwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że samo skazanie uzasadnia cofnięcie pozwolenia, pomimo pozytywnej opinii, jaką się cieszy w miejscu zamieszkania oraz braku jakichkolwiek incydentów z bronią. Ponadto podniósł, że jest osobą odpowiedzialną, która dotychczas nie miała żadnych konfliktów z prawem co - jego zdaniem - daje rękojmię należytego posługiwania się bronią w ramach udzielonego pozwolenia oraz, że nie należy on do kategorii osób, co do których mogłaby istnieć obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie, wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń winno być poprzedzone przeprowadzonym przez organy Policji postępowaniem wyjaśniającym, w toku którego winny one wykazać, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał, iż wydanie decyzji bez należytej analizy jego charakteru, sposobu życia i dotychczasowego postępowania czyni rozstrzygnięcie organu I instancji wadliwym. Rozpatrując odwołanie Komendant Główny Policji uznał je za bezzasadne. Na wstępie organ wskazał, że dokonana przez stronę w odwołaniu interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2011 r., po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195). Ustawa ta weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Oznacza to, że niniejsza sprawa może być rozpatrywana tylko na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, organ jest zobligowany do tego, aby oceniać prawo do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki - wskazane w zmienionej ustawie. Tymczasem przywołana przez S. J. interpretacja odnosi się do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r., a zatem w innym stanie prawnym, niż obowiązujący w dacie rozpatrywania sprawy. Organ I instancji prawidłowo wskazał podstawę prawną, która zadecydowała o cofnięciu stronie przedmiotowego pozwolenia. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w związku z prawomocnym skazaniem S. J. za przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu. Organ Policji miał, wprost z brzmienia ustawy o broni i amunicji, obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Okoliczność skazania strony za przestępstwo umyślne jest tu oczywista (potwierdzają ją znajdujące się w aktach sprawy wyroki Sądów Rejonowego w O. i Sądu Okręgowego w K.). S. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Zarzucił obu organom Policji dokonanie wadliwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co skutkowało cofnięciem skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W ocenie skarżącego, organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazały, że istnieje jakikolwiek związek przyczynowy pomiędzy skazaniem skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 Kk, a przyjęciem, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący cieszy się bardzo dobrą opinią w swoim miejscu zamieszkania. Nadto, będąc Prezesem Ludowego Koła Łowieckiego w O. przez ponad 20 lat, skarżący cieszy się sympatią i szacunkiem członków Koła. Skarżący nigdy nie użył posiadanej przez siebie broni myśliwskiej w sposób niezgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, także w czasie zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia w ww. sprawie. Zdarzenie to miało charakter incydentalny, zupełnie wyjątkowy w życiu skarżącego, a podłożem tego zdarzenia było prowokacyjne zachowanie brata skarżącego – J. J., który za swój czyn popełniony na szkodę skarżącego, a wyczerpujący znamiona przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej i zniewagi, również został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. i Sądu Okręgowego w K.. Wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń winno być poprzedzone przeprowadzonym przez organy Policji postępowaniem wyjaśniającym, w toku którego prowadzące postępowanie organy winny wykazać, czy istotnie skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a nie mechanicznym stosowaniem wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest niezasadna. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż podjęta przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzja z dnia [...] maja 2012 r. jest decyzją związaną. Wynika to z brzmienia przepisów, na podstawie których została podjęta, to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. W szczególności podkreślenia wymaga tu, iż prawomocne skazanie osoby, posiadającej pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa umyślnego, wprost nakazuje wydanie organowi Policji decyzji o cofnięciu takiej osobie pozwolenia na posiadanie broni. Trafnie wskazał Komendant Główny Policji, iż dokonana przez S. J. interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu 15 grudnia 2011 r., po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195). Ustawa ta weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Oznacza to, że niniejsza sprawa może być rozpatrywana tylko na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, organ jest zobligowany do tego, aby oceniać prawo do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki - wskazane w zmienionej ustawie. Tymczasem przywołana przez skarżącego interpretacja odnosi się do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r., a zatem w innym stanie prawnym, niż obowiązujący w dacie rozpatrywania sprawy. Z tych też względów organ Policji nie był, wbrew twierdzeniom skarżącego, zobowiązany do badania istnienia tzw. "obawy", czyli ustalenia przez organ przynależności danej osoby do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się takie postępowanie. Decyzja wydana przez organ I instancji została oparta na niepodważalnym ustaleniu istnienia prawomocnego skazania S. J. przez Sąd Rejonowy w O., [...] Wydział Karny wyrokiem sygn. akt [...] z [...] września 2011 r. za przestępstwo przewidziane w art. 157 § 1 Kk (przeciwko życiu i zdrowiu) i faktem utrzymania w mocy tego orzeczenia przez Sąd Okręgowy w K., [...] Wydział Karny - Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...]. Organ Policji nie miał w niniejszej sprawie tzw. luzu decyzyjnego. Ustalony fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne wprost implikował wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Podnoszone natomiast przez skarżącego okoliczności świadczące, iż wyrok karny jest wynikiem wzajemnych konfliktów rodzinnych, w których również i skarżący był osobą pokrzywdzoną, jak i okoliczności świadczące o jego zasługach dla myślistwa, jak i o jego pozytywnym charakterze, nie mają wobec kategorycznego uregulowania treści przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., znaczenia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, skutkującym ich uchyleniem, ani wadami skutkującymi stwierdzeniem ich nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.