II SA/Wa 1749/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części uposażenia dwunastomiesięcznego: 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] października 2004 r.; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. wystąpił do J. W. o zwrot nadpłaconego uposażenia 12-miesięcznego. Powodem wydania tej decyzji była decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], odmawiająca przyznania oficerowi dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, która z kolei została utrzymana w mocy przez Dowódcę Marynarki Wojennej, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego J. W. złożył odwołanie, wskazując miedzy innymi, iż decyzje odmawiające przyznania dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej nie są prawomocne, albowiem zostały przez niego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa i art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 76, poz. 1750) decyzją nr [...] z [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzje odmawiające przyznania dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej są ostateczne, a okoliczność ich zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. jest jedynie poddaniem tych decyzji kontroli, nie jest zaś kolejną merytoryczną instancją, dlatego w związku z treścią tych decyzji należało skorygować wysokość 12-miesięcznego uposażenia i zażądać zwrotu nadpłaconej jego części, zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 76, poz. 693). Od powyższej decyzji J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...]. Wskazywał, iż wobec zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...]. sprawy, dotyczącej prawidłowości decyzji odmawiającej przyznania dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, decyzja w przedmiocie zwrotu nadpłaconego uposażenia 12-miesięcznego jest przedwczesna. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazując, iż wypłacanie uposażenia w zawyżonej wysokości ze środków publicznych naruszałoby dyscyplinę finansów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że zarzut przedwczesnego wydania przez organ zaskarżonych decyzji o zwrocie nadpłaconego uposażenia jest trafny. Zarówno Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], jak i Minister Obrony Narodowej oparli swoje decyzje na nieprawomocnych decyzjach odmawiających przyznania dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tak też powinien postąpić Minister Obrony Narodowej, gdy powziął informację o zaskarżeniu przez J. W. decyzji odmawiającej przyznania dodatku za służbę na morzu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Organ postępowania nie zawiesił i w rezultacie oparł swoje rozstrzygnięcie na ostatecznych decyzjach administracyjnych, które nie były prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w sprawie o sygn. akt [...] wyrokiem z dnia [...] września 2005 r. uchylił decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Dowódcy Marynarki Wojennej i utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...]. Wyrok ten jest prawomocny. Treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] spowodowała zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa (zaskarżona decyzja o zwrocie części 12- miesięcznego uposażenia została wydane w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona). Powstała zatem przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, albowiem niezastosowanie przez organ instytucji zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa), stanowiło naruszenie prawa, które z kolei stanowiło przesłankę do uchylenia decyzji obu instancji. W takim stanie prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 ppkt b i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku, rozstrzygając także o wykonalności zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.