II SA/Wa 175/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Adam Lipiński WSA Bronisław Szydło (spr.) Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień nauczycielski 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...]października 2003 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości M.C.– nauczycielka zatrudniona od [...] września 2003 r. w wymiarze [...] etatu w Publicznym Gimnazjum w G. złożyła w dniu 29 sierpnia 2003 r. do Wójta Gminy G. wniosek o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu podała, że posiada wymagane kwalifikacje, legitymuje się bowiem dyplomem ukończenia [...]czerwca 2000 r. Wyższej Szkoły [...] w P. na kierunku historii w zakresie specjalności nauczycielskiej z tytułem magistra historii. Legitymuje się okresem zatrudnia od [...] września 1988 r. do [...]czerwca 1998 r., początkowo w Państwowym Przedszkolu w D. na stanowisku nauczyciela wychowania przedszkolnego w wymiarze pełnego etatu – do[...]sierpnia 1995 r., a następnie od [...] listopada 1997 r. jako nauczycielka w pełnym wymiarze czasu pracy w Zespole Placówek Oświatowych – Szkole Podstawowej w G. . Podczas zatrudnienia w Państwowym Przedszkolu w D. dnia [...]maja 1991 r. otrzymała akt mianowania na stanowisko nauczyciela. Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...], na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 – Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) w związku z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) i art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194), odmówił M. C. nadania stopnia awansu zawodowego na stopień nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu podał, iż wnioskodawczyni nie spełnia warunków do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego określonego w art. 10 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela, bowiem w chwili wejścia w życie tej ustawy, tj. 6 kwietnia 2000 r. nie pozostawała w zatrudnieniu. Brak było również podstaw do nadania M. C. stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 28 powołanej ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty..., ponieważ przerwa jej zatrudnienia przekroczyła 5 lat. [...] Kurator Oświaty, ponownie rozpoznając wniosek M.C., decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t.j. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy G. a w uzasadnieniu podał, że nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. – o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239) M.C. nie pracowała, a ponadto jej przerwa w zatrudnieniu wynosiła ponad 5 lat (5 lat 2 miesiące i 11 dni). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. M. C. wniosła o uchylenie decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy G.. W uzasadnieniu zarzuciła rażące naruszenie prawa przez błędne przyjęcie, że jej przerwa w zatrudnieniu wynosiła ponad 5 lat, a także pominięcie przy rozstrzyganiu, iż w dniu [...] maja 1991 r. została mianowana nauczycielem. [...]Kurator Oświaty w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 powołanej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. M. C. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn, niż w skardze powołane. Uprawnienie organu w zakresie przyznania stopnia awansu zawodowego nauczyciela nie oznacza bynajmniej, że organ w zakresie istniejącej delegacji ustawowej może w sposób dowolny kreować stosunki prawne. Decyzja w tym zakresie musi czynić zadość zakreślonym przez ustawodawcę granicom regulacji prawnej, a w sprawie takiej, jak niniejsza, decyzja musi wykazywać właściwe zastosowanie przepisu z wyczerpaniem wszystkich jego elementów w ramach zakreślonego stanu faktycznego dla pełnego określenia praw i obowiązków jej adresata. Sądowa kontrola decyzji jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw w ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. Organ winien więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że M.C. złożyła wniosek o nadanie jej stopnia nauczyciela mianowanego w dniu 29 sierpnia 2003 r. Bezspornym jest również, że w tej dacie obowiązywał już tekst jednolity ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.). Art. 9b ust. 1 tej ustawy szczegółowo wymienia warunki, których spełnienie uzasadnia nadanie nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego. W niniejszej sprawie organy tak I, jak i II instancji, nie dokonały żadnych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia, czy w świetle przepisów powołanej wyżej ustawy – Karta Nauczyciela wniosek skarżącej o nadanie jej stopnia awansu zawodowego – nauczyciela mianowanego – zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o art. 152 tej ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.