II SA/Wa 1750/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. z 28 sierpnia 2012 r. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazów personalnych dotyczących przysługiwania dodatków za znajomość języków obcych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- M. S. (dalej jako skarżący) w skardze z 28 sierpnia 2012 r. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] lipca 2012 nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazów personalnych dotyczących przysługiwania dodatków za znajomość języków obcych, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wygaśnięcie prawa do dodatku stanowi obniżenie jego wynagrodzenia o 21 %, a tym samym obniżenie o 21 % wysokości oczekiwanej emerytury. Ponadto wskazał, że opierając się na stałości dodatków do uposażenia planował długotrwałe wydatki finansowe. Dodatkowo podkreśliła, że zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności ani nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy jej wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie zaskarżony rozkaz personalny wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje. Natomiast, by możliwym było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem, a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie wniosku jak i treść skargi nie zawiera przesłanek, które stanowiłyby podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu. Skarżący nie wykazał, że wykonanie rozkazu personalnego wyrządzi szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uszczuplenie zaś uposażenia o dodatek za znajomość języków obcych nie spowoduje u skarżącego pozbawienia go wynagrodzenia w ogóle, biorąc pod uwagę fakt, że jest on osobą pracującą. Dodatkowo zważyć należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby w związku z wykonaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nastąpiły trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.