II SA/Wa 1751/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r., którym to rozkazem obniżono W. P. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 504 (pięćset cztery) złote miesięcznie, z dniem [...] sierpnia 2010 r. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Powyższe rozstrzygnięcie organ uzasadnił długotrwałą absencją chorobową funkcjonariusza. W 2007 r. – 42 dni, w 2008 r. – 90 dni, w 2009 r. – 192 dni, w 2010 r. – przekraczającą 120 dni. Stwierdził, że wysokość dodatku służbowego, stosownie do § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek o 30% otrzymywanej stawki. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. P. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Podkreślił, że kwestie ewentualnego obniżenia dodatku służbowego w związku z chorobą mogą być regulowane wyłącznie w oparciu o przepisy wydane na mocy delegacji ustawowej, zawartej w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji. Stwierdził, że brak przepisów wykonawczych w tym zakresie powoduje, że nie można obniżyć funkcjonariuszowi dodatku służbowego, motywując to długotrwałą chorobą i koniecznością wykonywania obowiązków przez innych funkcjonariuszy. Podniósł również, iż przywołane przez organ rozporządzenie w § 8 i 9 określa warunki obniżenia dodatku służbowego, a jednym z nich jest wydanie negatywnej oceny lub opinii służbowej. Skarżący podkreślił, że nie został negatywnie oceniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, organy oparły się na akcie niższego rzędu, tj. rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), który to akt nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Uszło uwadze organów, że kwestie obniżenia dodatku służbowego z powodu absencji chorobowej reguluje przepis rangi ustawowej, tj. art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Zgodnie z art. 121 ust. 1 tej ustawy, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Stosownie do tego przepisu policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc – jak w przedmiotowej sprawie – także do dodatku służbowego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W ocenie Sądu, organy dokonały błędnej wykładni prawa i to w oparciu o akt rangi podustawowej przyjmując, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Tego rodzaju wykładnia jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich, jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego. Uszło uwadze organu, iż w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Podkreślić jednak należy, iż właściwy minister nie skorzystał do tej pory z delegacji ustawowej, zawartej w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałoby powyższe kwestie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.