II SA/Wa 1755/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA - Andrzej Góraj, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 98 § 1, art. 101 § 1 i 3 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej kpa, odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia J. P. pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podstawą wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń były informacje o skierowaniu przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu o popełnienie czynu z art. 220 § 1 kk w zbiegu z art. 157 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Czyn opisany w art. 157 kk zawarty jest w katalogu przestępstw przeciwko życiu, co z kolei zobowiązuje organy Policji do wszczęcia postępowania w kierunku cofnięcia uprawnienia. J. P. wniósł zaś do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o zawieszenie postępowania, jednakże organ ten uznał, że z uwagi na treść art. 98 § 1 kpa nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony w sytuacji wszczęcia postępowania z urzędu. Nadto organ I instancji wyjaśnił, że wynik postępowania karnego nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 kpa. Organy Policji nie rozpatrują sprawy cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście winy czy niewinności strony, ale pod względem obawy użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, że postępowanie wszczęte z urzędu nie może zostać zawieszone na wniosek strony w przypadku, gdy jego wynik zależy od rozstrzygnięcia przez niezawisły sąd zagadnienia wstępnego, czyli ustalenia, czy zostały popełnione zarzucane skarżącemu czyny. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, zgadzając się z jego argumentacją. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że toczące się postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego w stosunku do postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń, ponieważ żaden z przepisów ustawy o broni i amunicji nie uzależnia wydania decyzji administracyjnej od prawomocnego zakończenia sprawy karnej. Zgodnie natomiast z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 o broni i amunicji, dla rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego wystarczające jest wszczęcie postępowania karnego, w szczególności dotyczącego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 7 i 8 kpa poprzez przyjęcie, że nie istnieje zagadnienie wstępne, będące podstawą zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący dodał również, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji pozostaje w kolizji z przepisem art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz z przepisem art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącymi, że każdego uważa się za niewinnego dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z treścią art. 97 § 1 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych, 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Stosownie zaś do treści art. 98 § 1 kpa, organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższe przepisy prawa regulują dwa rodzaje zawieszania postępowania: obligatoryjne – dokonywane przez organ z urzędu oraz fakultatywne – na wniosek strony, na której żądanie postępowanie administracyjne zostało wszczęte. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z uwagi na fakt, iż przeciwko skarżącemu wniesiono akt oskarżenia o popełnienie czynu z art. 220 § 1 kk w zbiegu z art. 157 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przestępstwo przeciwko życiu). Oznacza to, iż skarżący nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania, ponieważ uprawnienie to, zgodnie z cytowanym art. 98 § 1 kpa, przysługuje stronie tylko w przypadku postępowania wszczętego na jej wniosek, i gdy nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, ponieważ tylko w takim wypadku organ ma możliwość spełnienia żądania strony. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń nie zostało zainicjowane wnioskiem J. P., stąd też przyjąć należy, iż nie została spełniona jedna z przesłanek art. 98 § 1 kpa. Odnosząc się z kolei do uregulowania przepisu art. 97 § 1 kpa, należy wskazać, iż organ zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku zaistnienia przesłanek w nim określonych. Oznacza to, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ zobowiązany jest badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania. Bezsprzecznym jest, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 97 § 1 pkt 1 - 3 kpa. Bliższej analizy wymaga natomiast przesłanka wyrażona w pkt 4 tego artykułu, tj. zaistnienie zagadnienia wstępnego. W doktrynie przyjmuje się, iż pod pojęciem tym należy rozumieć wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, str. 572). W niniejszej sprawie rację ma organ wskazując, iż fakt prowadzonego przeciw skarżącemu postępowania karnego nie może być traktowany w kategoriach zagadnienia wstępnego. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), nie uzależnia bowiem wydania decyzji administracyjnej od ostatecznego zakończenia postępowania karnego przeciw osobie, wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. W art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, ustawodawca wskazuje, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W kategorii tej, stosownie do ww. art. 15 ust. 1 pkt 6, znajdują się osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, iż sam fakt prowadzenia postępowania o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzestrzegania przez organ art. 7 i 8 kpa, należy wskazać iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż organy administracji zobowiązane są przestrzegać wszystkich zasad postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż swoim działaniem nie mogą pomijać słusznego interesu obywatela, ale nie mogą również działać niezgodnie z przepisami prawa. Tymczasem zawieszenie postępowania na wniosek skarżącego w niniejszej sprawie nosiłoby znamiona bezprawnego działania, ponieważ w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 97 i 98 kpa, co zostało wykazane. Dodać również należy, że w postępowaniu administracyjnym organy Policji ustalają jedynie kwestie dotyczące administracyjnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, nie rozstrzygając bynajmniej problemu winy czy niewinności skarżącego, do czego upoważniony jest niezawisły sąd, stąd też nie można uznać, wbrew twierdzeniom skarżącego, by przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozostawał w kolizji z przepisem art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz z przepisem art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.