II SA/Wa 1755/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] lipca 2014 r. wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] o cofnięciu A.F. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że ww. decyzja została odebrana pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27 maja 2014 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika A.F. w dniu [...] czerwca 2014 r., tzn. że zostało wniesione jeden dzień po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 58 § 1 Kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Pełnomocnik A.F. składając odwołanie z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia, nie ubiegał się o jego przywrócenie oraz nie usprawiedliwił przyczyny uchybienia. Skoro termin nie został przywrócony, to rozpatrzenie odwołania było niedopuszczalne i na podstawie art. 134 Kpa należało stwierdzić uchybienie do jego wniesienia. Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez A.F., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 134 Kpa w zw. z art 15 Kpa w zw. z art. 40 § 2 Kpa w zw. z art. 10 § 1 Kpa, przez pominięcie pełnomocnika skarżącego w toku postępowania administracyjnego, polegające na niedoręczeniu mu decyzji organu pierwszej instancji i uznanie, że doręczenie dokonane do rąk strony jest skuteczne i powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Pełnomocnik skarżącego, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia od organu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie organu stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącego stoi na stanowisku, że na skutek niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, organ odwoławczy błędnie przyjął, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Z kolei w ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w wystarczający sposób potwierdza, że odwołanie zostało wniesione z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 127 § 1 Kpa. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 134 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W przytoczonym przepisie zostały uregulowane rozstrzygnięcia wieńczące postępowanie zainicjowane przed organem II instancji (organem odwoławczym) już na jego wstępnym etapie (przed wejściem sprawy w fazę postępowania jurysdykcyjnego). Pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym dotyczy bowiem badania przesłanek formalnych dopuszczalności złożonego odwołania, m.in. zachowania terminu do wniesienia odwołania czy zażalenia. Okoliczność, iż wydane w takim przypadku rozstrzygnięcie ma charakter wyłącznie procesowy (formalny) nie zwalnia organów z należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla wydania takiego rozstrzygnięcia, tj. ustalenia daty skutecznego doręczenia stronie zaskarżonego w toku instancji rozstrzygnięcia a także wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, gdyż bezsporne - poparte należycie zebranym i ocenionym materiałem dowodowym - ustalenie tych dat może stanowić podstawę do zakończenia postępowania odwoławczego w fazie wstępnej albo dopuszczenia sprawy do merytorycznej oceny w fazie postępowania jurysdykcyjnego przed organem odwoławczym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa wyżej, zostały wykazane przez organ orzekający w stopniu wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia tzn. wydania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 40 § 2 Kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (...). W rozpoznawanej sprawie adresem do doręczeń pism w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich był wskazany przez pełnomocnika adres jego kancelarii, która mieści się w W. przy ul. [...]. Decyzja organu pierwszej instancji została przesłana właśnie na ten adres. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została odebrana przez żonę skarżącego, która, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, nie była stroną postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. Podkreślić należy, że nie jest rolą organu, a tym bardziej Sądu, wyjaśnianie okoliczności związanych z odebraniem pisma (decyzji organu pierwszej instancji) przez żonę skarżącego pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego. W sytuacji, gdy organ przedstawia przekonywujące dowody (np. koperty, pisma z prezentatą wpływu) pozwalające na ustalenie bez cienia wątpliwości konkretnej daty złożenia pisma procesowego doręczonego pełnomocnikowi skarżącego przez organ, niedopuszczalne jest wywodzenie niekorzystnych dla organu skutków prawnych w postaci uwzględnienia skargi. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenie zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.