II SA/Wa 1757/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową – oddala skargę – Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, z późn. zm.), a także w związku z § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497, z późn. zm.), po ponownym przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego, w sprawie decyzji ostatecznej Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie przyznania st. chor. szt. S. W. dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, Szef Sztabu Generalnego, uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. oraz przyznał st. chor. szt. S. W. dodatek za długoletnią służbę wojskową, w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. od dnia [...] sierpnia 2011 r., w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U - 10. Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach. Na mocy decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], S. W. otrzymywał dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30%, kwoty należnego uposażania zasadniczego wg grupy uposażenia U-10, w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. do czasu zajmowania stanowiska służbowego. S. W. otrzymywał dodatek za długoletnią służbę do dnia [...] sierpnia 2011 r., zgodnie bowiem z decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2011 r. S. W. z dniem [...] lipca 2011 r. zakończył pełnienie służby poza granicami państwa, jednakże rzeczywiste rozliczenie żołnierza nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2011 r., dlatego też należności finansowe, zgodnie z decyzją Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., zostały mu wypłacone do dnia [...] sierpnia 2011 r. Podstawą ustalenia wysokości dodatku, było "Zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno - finansowych oraz zaopatrzenia emerytalnorentowego", wystawione przez [...] w dniu [...] lipca 2008 r., w którym data, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową została określona na dzień [...] kwietnia 1978 r. W dniu [...] listopada 2012 r. do Zarządu Organizacji i Uzupełnień – [...] wpłynęła informacja z Departamentu Administracyjnego, że skutkiem wadliwie wydanych i utrzymanych w obiegu prawnym decyzji w sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową S. W., w stosunku do obowiązujących w tym czasie przepisów, za cały okres pełnienia służby poza granicami państwa, został nadpłacony ten dodatek w wysokości około [...] zł brutto ([...]). Natomiast zgodnie z pismem Departamentu Administracyjnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., w okresie obowiązywania uchylanej decyzji, tj. od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. kwota nadpłaconego dodatku wynosi [...] zł brutto ([...]). Zdaniem organu, wadliwość wydanej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wynika z błędnie określonej daty we wskazanym zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2008 r. Prawidłowa data, jaka powinna być przyjęta przy przyznaniu stronie dodatku za długoletnią służbę wojskową, to data [...] grudnia 1984 r., albowiem żołnierz na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ([...] stycznia 2012 r.) posiadał wysługę 27 lat, 1 miesiąc i 6 dni, pełniąc ją w następujących okresach: od dnia [...] kwietnia 1978 r. do dnia [...] kwietnia 1980 r., od dnia [...] grudnia 1984 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. Wobec powzięcia powyższych informacji Szef Sztabu Generalnego WP postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wznowił z urzędu - w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - postępowanie, zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił tę decyzję oraz orzekł o wydaniu nowej, rozstrzygającej w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że była ona wadliwa, gdyż w następstwie błędnego ustalenia okresu pełnienia przez skarżącego czynnej służby wojskowej, został mu przyznany dodatek za długoletnią służbę wojskową w zawyżonej wysokości. S. W. odwołał się od powyższej decyzji do Ministra Obrony Narodowej, który decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga, aby wraz z uchyleniem decyzji zostało wydane nowe rozstrzygnięcie merytoryczne. Natomiast, organ pierwszej instancji nie dopełnił tego obowiązku, wskazując jedynie, że decyzja merytoryczna będzie wydana w przyszłości. W następstwie powyższego, Szef Sztabu Generalnego WP wydał decyzję opisaną na wstępie. Wskazał w niej, że wobec wystąpienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem ustalenia, że za podstawę przyznania dodatku służbowego zostały przyjęte błędnie określone okresy służby, konieczne było uchylenie wadliwej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i wydanie nowego orzeczenia rozstrzygającego sprawę administracyjną co do istoty, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2, zgodnie z którym należy przyznać st. chor. szt. S. W. dodatek za długoletnią służbę wojskową w okresie od dnia [...] lutego 2011 r. od dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U - 10. Od powyższej decyzji S. W. odwołał się, wnosząc o uwzględnienie jego wyjaśnień i podjęcie stosownej decyzji w sprawie. Wyjaśnił jednocześnie, iż przez cały okres służby nie miał świadomości wad prawnych podejmowanych w jego sprawach decyzji oraz nie wiedział, że okresy jego służby zostały błędnie naliczone. O powyższym dowiedział się dopiero składając wniosek o przyznanie emerytury w Wojskowym Biurze Emerytalnym w O.. Zaznaczył, że otrzymywane pieniądze wydawał na bieżące utrzymanie rodziny, nie wiedząc, że pobiera zawyżone należności. Ponadto odwołujący się podniósł, że podstawą do ustalenia wysokości dodatku za długoletnią służbę powinna być teczka akt personalnych żołnierza zawodowego i gdyby oparto się w sprawie na materiałach znajdujących się w niej, nie doszłoby do wydania naruszających prawo decyzji. Jednocześnie wskazał, że nie można przyjąć, iż w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe, nieznane wcześniej organowi administracji okoliczności, albowiem cała dokumentacja dotycząca służby wojskowej S. W., w tym dowody wymagane do wydania decyzji, zgodnie z obowiązującymi przepisami w czasie ich wydawania, znajdowały się w teczce akt personalnych. Nie można zatem przyjąć, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem strony, w sprawie powinien zostać zastosowany art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W następstwie złożonego odwołania Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Minister Obrony Narodowej przypomniał, że postępowanie wznowieniowe jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznej, który możliwy jest do zastosowania jedynie w przypadku zaistnienia określonych w art. 145-145b k.p.a. okoliczności, a ponadto przy zachowaniu terminów wskazanych w art. 146 k.p.a. Następnie Minister ocenił, że Szef Sztabu Generalnego słusznie przyjął, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w postaci ustalenia, po zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego, że odwołujący się posiada w rzeczywistości krótszy staż służby niż przyjęty w kwestionowanej decyzji. Minister przyjął zatem, iż ta okoliczność faktyczna, tj. prawidłowe ustalenie okresu pełnienia służby wojskowej, stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Minister wskazał też, że podejmując decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i dopiero pod wpływem sugestii wojskowego organu emerytalnego dokonano ponownych ustaleń faktycznych sprawy, które pozwoliły na wznowienie postępowania oraz wydanie w konsekwencji, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nowej decyzji, ustalającej dodatek za długoletnią służbę wojskową, w prawidłowej wysokości 25% kwoty należnego stronie uposażenia zasadniczego. Powyższe okoliczności uzasadniają, zdaniem Ministra Obrony Narodowej, utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Obu decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, w sytuacji braku zaistnienia przesłanki w nim opisanej. Skarżący nie zgodził się z oceną dokonaną przez organy administracji, jakoby "prawidłowe ustalenie okresu pełnienia służby wojskowej" stanowiło nową okoliczność faktyczną w sprawie, istniejącą w trakcie postępowania i nieznaną organowi w czasie wydawania decyzji. Według skarżącego, jest to jedynie próba naprawienia błędu popełnionego przez organy administracji w trakcie ustalania stażu służby żołnierza, będącego podstawą do ustalenia dodatku służbowego, jednak nie można tu w żadnym wypadku mówić o okoliczności nieznanej organowi. Wszelkie dokumenty i dowody świadczące o długości służby wojskowej skarżącego znajdują się bowiem w jego teczce akt personalnych. Organ popełnił zatem błąd i zdaniem skarżącego nie zbadał w sposób należyty akt sprawy, przy wydawaniu decyzji o ustalaniu wysokości dodatku służbowego. Jednakże błędy takie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Na poparcie tej tezy skarżący przywołał dwa wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego – z dnia 10 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1164/97 oraz z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt III SA 5019/98. Skarżący ponownie wskazał, że nie miał świadomości błędnego wyliczenia przez organ stażu służby dla celów ustalenia dodatku służbowego i dowiedział się o tym fakcie dopiero przy składaniu wniosku o przyznanie emerytury. Dodatkowo podniósł, że gdyby wiedział, że nie przysługuje mu prawo do dodatku za 30 lat służby wojskowej, odłożyłby w czasie swoją decyzję o zakończeniu służby wojskowej do czasu uzyskania tego prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentacje w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2013 r. nie narusza prawa, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], orzekającą o przyznaniu S. W. dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U – 10, za okres pełnienia służby poza granicami państwa na stanowisku służbowym Szefa Wydziału [...] w Polskim Narodowym Przedstawicielstwie Wojskowym przy [...] w M. (B.), tj. od dnia [...] lutego 2011 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego. Wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajną instytucją procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od - wyrażonej w art. 16 k.p.a. - zasady trwałości decyzji. Zasada ta nie ma jednak wartości absolutnej, bowiem ustawodawca, kierując się względami praworządności i mając na względzie interesy uczestników postępowania przewidział możliwość zakwestionowania ostatecznej decyzji administracyjnej. Zważywszy, że wznowienie postępowania czyni wyłom w trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, uzasadniające je wady muszą mieć szczególny, wyjątkowy charakter. Stąd też Kodeks postępowania administracyjnego w sposób wyczerpujący wyliczył podstawy wznowienia, nie dopuszczając wykładni rozszerzającej (por. np. wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt I SA 1739/97, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego zawarte zostały w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 k.p.a. W myśl art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przepis zawarty w art. 150 § 1 k.p.a. określa właściwość organu administracji publicznej, rozstrzygającego o wznowieniu postępowania. Stanowi on, że organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W art. 151 k.p.a. wskazano natomiast sposoby zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego właściwy organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie wyżej wymienionych przepisów i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie organ orzekający w trybie wznowieniowym działał w zgodzie z powyższymi przepisami procesowymi. Szef Sztabu Generalnego WP był organem właściwym do wydania postanowienia o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Wznowienie zaś umożliwiło przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazany przepis ustanawia gwarancję pełnej realizacji w toku postępowania administracyjnego ogólnej zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), tworząc ostatnią, w ramach tego postępowania, możliwość poprawnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o który organ wydaje decyzję administracyjną. Wznowienie postępowania na tej podstawie daje bowiem szansę ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w trakcie którego zostaną zbadane te dowody lub okoliczności, których w postępowaniu głównym nie wykryto i nie rozpatrzono, a które dla podstaw faktycznych decyzji mają istotne znaczenie (W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 244). Istotą sprawy weryfikacyjnej jest więc wykazanie, że organ administracji publicznej prowadzący pierwotne postępowanie nie miał pełnego obrazu stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy (nie znał stanu faktycznego w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia), gdyż nie znał wszystkich okoliczności faktycznych lub nie zgromadził pełnego materiału dowodowego. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1256/10, Lex nr 744959). Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne bądź nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, choć istniały już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są nowymi tylko dlatego, zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny po wydaniu decyzji. Warunkiem zastosowania ww. przepisu jest również to, aby nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy, co oznacza, że muszą dotyczyć przedmiotu sprawy, a także mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 35). W orzecznictwie podkreśla się, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 125/1999). Przenosząc powyższe uwagi na stan kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż organy orzekające prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a konsekwencji do weryfikacji decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast odmienne w tej kwestii stanowisko skarżącego, wskazujące ewentualnie na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia. Przesłanką wznowienia przedmiotowego postępowania była nowa okoliczność faktyczna, dotycząca wymiaru dodatku za długoletnią służbę związana z nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, niezbędnego do prawidłowego zastosowania przepisów § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497, z późn. zm.). Ustalenie okresu pełnienia przez żołnierza służby wojskowej jest istotnym elementem postępowania dowodowego, prowadzonego w postępowaniu, kończącym się wydaniem decyzji o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową. W sprawie dotyczącej zatem przyznania skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową, w wysokości 30%, uposażenia zasadniczego, wyszły więc nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi w dacie wydania decyzji. Organ podejmując zatem decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Dopiero pod wpływem sugestii wojskowego organu emerytalnego dokonano ponownych ustaleń faktycznych, w wyniku których ustalono, że na dzień wydawania decyzji, podlegającej uchyleniu w wyniku wznowienia postępowania skarżący nie posiadał wymaganego, co najmniej 30 letniego stażu służby wojskowej. Zgodzić się należy z organem, że skarżącemu nieprawidłowo został przyznany dodatek za długoletnią służbę wojskową, w wysokości 30% uposażenia zasadniczego, który zgodnie z § 24 pkt 8 pow. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przysługuje po 30 latach pełnienia służby wojskowej. Skarżący zaś, jak wynika z akt sprawy, pełnił służbę wojskową przez okres 27 lat, 1 miesiąc i 6 dni, pełniąc ją w następujących okresach: od dnia [...] kwietnia 1978 r. do dnia [...] kwietnia 1980 r., od dnia [...] grudnia 1984 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. Oznacza to, że we wskazanym okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, skarżącemu stosownie do § 24 pkt 7 pow. rozporządzenia, przysługiwał dodatek za długoletnią służbę w wysokości 25%, kwoty należnego mu uposażenia zasadniczego. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 25 pow. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową uzależniona jest od okresu pełnienia przez żołnierza zawodowego czynnej służby wojskowej. Przepisy te nie przewidują aby do okresu pełnienia przez żołnierza czynnej służby wojskowej, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową można było wliczyć inne okresy, np. pracy cywilnej, wykonywanej przez skarżącego przed podjęciem służby wojskowej, która była uwzględniana przy ustalaniu wysługi lat w stopniu wojskowym, od której uzależniona była wysokość uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego, wypłacanego żołnierzom zawodowym do dnia 30 czerwca 2004 r. Uwzględnienie zaś okresu pracy cywilnej, wykonywanej przez skarżącego, do okresu czynnej służby wojskowej spowodowało przyznanie mu zawyżonego dodatku służbowego. Zgodzić się zatem należy z organem, że nie ustaliły one prawidłowego okresu pełnienia służby wojskowej przez skarżącego dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku służbowego, lecz przyjęły okres służby wojskowej ustalony przed dniem 30 czerwca 2004 r. dla potrzeb ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego. Z powyższego wynika, że ww. okoliczność dotycząca różnicy w wymiarze wysługi lat, wynikającej ze stażu służby wojskowej skarżącego, jest nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznaną organowi, który tę decyzję wydał. Jak wskazano powyżej, bez znaczenia pozostaje kwestia, czy ujawniona nowa okoliczność nie była znana organowi - prowadzącemu postępowanie w trybie zwykłym - w wyniku zaniedbań, np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy też z innych powodów. Wskazana okoliczność faktyczna ma niewątpliwie istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem dotyczy jej przedmiotu i ma wpływ na podjęte rozstrzygnięcie odnośnie wymiaru odprawy mieszkaniowej. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. To nie odmienna ocena materiału dowodowego, tj. ww. zaświadczenia, stanowiła podstawę weryfikacji decyzji ostatecznej, lecz ujawnienie i rozpatrzenie nowych okoliczności faktycznych, które w postępowaniu zwykłym nie zostały przez organ ujawnione i rozpatrzone. Nawet gdyby przyjąć, że brak ujawnienia i rozpatrzenia ww. okoliczności wynikał z zaniedbań organu, to taka wadliwość proceduralna, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, podlega usunięciu w trybie wznowieniowym. Ponadto wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie podziela poglądu skarżącego, że właściwym trybem do weryfikacji wysokości dodatku służbowego byłby tryb stwierdzenia nieważności. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 372/10 z dnia 9 września 2010 r., w którym wskazał on, że "nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wskazywane przez organ wady decyzji o przyznaniu 20% dodatku za długoletnią służbę nie uzasadniały uruchomienia trybu stwierdzenia nieważności tej decyzji albowiem wady tej decyzji nie dotyczyły wad materialnoprawnych, lecz dotyczyły wad postępowania. Po prostu podejmując decyzję nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy. To zaś pozwalało ewentualnie na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.". Tym samym wyeliminowano w trybie stwierdzenia nieważności decyzji rozstrzygniecie Dowódcy Sił Powietrznych mimo, iż nie wykazano wad materialoprawnych tej decyzji a wyłącznie wady postępowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było zatem przesłanek do zastosowania przepisu z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec powołanego wyżej rozstrzygnięcia. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania określone w art. 145 § 1 K.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 K.p.a. (porównaj: wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r. syn. akt I SA 636/87 ONSA 1988, nr 1, poz. 45, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1993 r. sygn. akt III ARN 50/93 nie publikowany). W konkluzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie stwierdzono również naruszenia art. 7 k.p.a. w sytuacji wystąpienia ww. przesłanki wznowienia postępowania. Powołane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, wydane w sprawach wznowienia postępowania, dotyczą jednak odmiennych stanów faktycznych i pozostają bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.