II SA/Wa 176/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. M. reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia 23 grudnia 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji powodować będzie uniemożliwienie realizacji przez skarżącego uprawnień związanych z posiadaniem pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Skarżący utraci uprawnienie do aktywnego udziału w działalności Koła Łowieckiego "[...].", w tym udziału w szkoleniu nowych członków. Nadto utraci uprawnienie do aktywnego udziału w kontrolowanym odstrzale zwierzyny zmierzającym do zniwelowania oraz ochrony szkód wywołanych w inwentarzu rolniczym. W ocenie skarżącego pozbawienie realizacji uprawnień służących ochronie ładu przyrodniczego oraz niwelacji szkód rolniczych bezsprzecznie objęte jest hipotezą trudnych do odwrócenia skutków. Brak wstrzymania decyzji kreować będzie po stronie skarżącego, w razie pozytywnego rozpatrzenia przez Sąd skargi, konieczność poniesienia dodatkowych kosztów oraz wysiłku związanego z koniecznością ponownego uzyskania niezbędnych uprawnień. W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2017 r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze odnoszącą się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący nie podał żadnych informacji na temat swojego majątku (w tym posiadanych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności) oraz majątku osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowych, nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, kont, czy lokat bankowych. Zatem skarżący nie uprawdopodobnił, aby poniesienie dodatkowych kosztów związanych z koniecznością ponownego uzyskania niezbędnych uprawnień będzie dla niego szkodą nieodwracalną. Nadto skarżący nie wskazał na czym dokładnie szkoda w postaci utraty uprawnień służących ochronie ładu przyrodniczego oraz niwelacji szkód rolniczych miałaby polegać i dlaczego byłaby ona wielkich rozmiarów. Wobec powyższego brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w tej sprawie. W sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej polegającego na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w postanowieniu.