II SA/Wa 1762/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Stanisław Marek Pietras, , Protokolant starszy sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania B.B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że jednym z głównych warunków do skutecznego ubiegania się o dodatek mieszkaniowy jest spełnianie przez wnioskodawcę wymogu nieprzekraczania "normatywnej powierzchni użytkowej". W sprawie bezsporne jest, że B.B. wraz z mężem zajmuje własnościowy lokal w spółdzielni mieszkaniowej o powierzchni użytkowej 54 m2, podczas gdy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla rodziny dwuosobowej wynosi 40 m2. Z akt sprawy nie wynika, aby jedna z osób zamieszkujących w tym lokalu była osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku lub osobą niepełnosprawną, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, co skutkowałoby powiększeniem normatywnej powierzchni o 15 m2. W odniesieniu do wnioskodawczyni nie został zatem spełniony wymóg nieprzekraczania "normatywnej powierzchni użytkowej" określony w art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W takim przypadku ustawodawca, na zasadzie wyjątku, przewidział możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego pod warunkiem, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Żadnego z tych warunków lokal wnioskodawczyni nie spełnia. W ocenie organu odwoławczego skoro wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 powołanej ustawy to organ I instancji zasadnie odmówił jej przyznania dodatku mieszkaniowego. Ustawodawca nie przewidział bowiem żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. W tej sytuacji zbędnym było badanie wystąpienia pozostałych przesłanek, od których łącznego wystąpienia uzależnione jest przyznanie dodatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.B. zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, że różnica powierzchni mieszkania jest bardzo mała i wynosi 2 m (1 m na osobę). Podkreśliła, że nie posiada dochodu i ciężko jest jej zapłacić czynsz mieszkaniowy. Wniosła o przyznanie dodatku w pomniejszonej kwocie odpowiadającej przekroczonym 2 m. Zaznaczyła, że ma 59 lat i posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Z powodu licznych chorób i dolegliwości należy jej się renta, jednak nie otrzymuje żadnego świadczenia. Obecnie jest w trudnej sytuacji materialnej i nie stać jej na zakup leków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. jak również utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie naruszają przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 180 ze zm.). Określa ona warunki podmiotowe i przedmiotowe uprawnienia do dodatku mieszkaniowego, stanowiąc wprost, że dodatek mieszkaniowy przyznawany jest wyłącznie osobom spełniającym warunki dotyczące: kryterium dochodowego, posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (z wyjątkami przewidzianymi w ustawie) oraz normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Niespełnienie zatem któregokolwiek z nich, powoduje odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. Wymienione warunki muszą bowiem być spełnione łącznie i jednocześnie. W rozpatrywanej sprawie organy ustaliły, że B.B. nie spełnia wyznaczonego przez ustawodawcę warunku dotyczącego normatywnej powierzchni użytkowej lokalu. Przez powierzchnię użytkową rozumie się powierzchnię lokalu mieszkalnego, którą można wykorzystywać zgodnie z normalnym sposobem korzystania z lokalu, a więc powierzchnię pokoi, kuchni, łazienki, korytarzy i innych użytkowych pomieszczeń mieszkania. Przymiotnik normatywna wskazuje zaś, że powierzchnia użytkowa musi spełniać kryteria określone prawnie, a więc o charakterze normatywnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 284/12, publ. Lex nr 1303224). Normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, określa art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym dla dwóch osób nie może ona przekraczać 40 m2. Stosownie natomiast do treści ust. 5 tego artykułu dodatek mieszkaniowy przysługuje wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż o 30%, albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, że powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej przekracza powierzchnię normatywną. B.B. wraz z mężem zamieszkuje w spółdzielni mieszkaniowej w lokalu o powierzchni użytkowej wynoszącej 54 m2, a jak wyżej wskazano, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa na dwie osoby wynosi 40 m2. Zgodnie z art. 5 ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy dopuszczalna granica nieprzekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej, przy której przysługuje dodatek mieszkaniowej, wynosi 30%, czyli dla dwuosobowego gospodarstwa domowego 52 m2. W przypadku skarżącej powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 54 m2, a zatem bezsprzecznie przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%. W sprawie nie mógł również znaleźć zastosowanie przepis art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który dopuszcza przyznanie dodatku mieszkaniowego w sytuacji przekroczenia powierzchni normatywnej do 50%, niemniej jedynie w sytuacji gdy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej całego lokalu nie przekracza 60%. Powierzchnia pokoi i kuchni mieszkania skarżącej wynosi bowiem 34,70 m2, i tym samym przekracza 60% powierzchni całego lokalu stanowiąc 64,26%. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organy prawidłowo ustaliły, że w przedmiotowej sprawie B.B. nie spełniła warunku dotyczącego normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla dwuosobowego gospodarstwa domowego, gdyż jej lokal przekroczył wyznaczoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy normatywną powierzchnię użytkową, a ponadto przekroczenie to przewyższyło 30% normatywnej powierzchni użytkowej lokalu ustalonej dla dwóch osób. Właściwie też organy uznały, że brak jest w sprawie warunków do przyjęcia przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej w granicy do 50%, gdyż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni całego lokalu skarżącej przekracza 60% (wynosi ponad 64%). Powyższe ustalenia stanowiły zgodną z prawem podstawę do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego dodatku mieszkaniowego, gdyż w sprawie nie został spełniony obligatoryjny warunek otrzymania dodatku mieszkaniowego dotyczący normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Sądu bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podniesiona przez skarżącą okoliczność, że jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z [...] z dnia [...] lipca 2016 r.). W aktach sprawy nie ma także informacji o tym, żeby poruszała się na wózku. Nie znajduje zatem do niej zastosowanie przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że powiększenie normatywnej powierzchni o 15 m2 ma miejsce jedynie w sytuacji zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym osoby niepełnosprawnej poruszającej się na wózku lub osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, z tym że w tym ostatnim wypadku konieczne jest dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie legitymuje się takim orzeczeniem. Pokreślić należy, że decyzja w sprawie przyznania dodatków mieszkaniowych nie ma charakteru uznaniowego i organy administracyjne orzekające w tych sprawach są związane szczegółowymi regulacjami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia trudnej sytuacji życiowej i finansowej skarżącej, na którą powoływała się w toku postępowania administracyjnego i sądowego. Reasumując, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy należy uznać, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą nie spełnia kryterium powierzchniowego określonego w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. W ocenie Sądu stanowisko organów administracji zostało wyczerpująco umotywowane w uzasadnieniach wydanych decyzji oraz wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., było zgodne z obowiązującym prawem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.