II SA/Wa 1764/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Adam Lipiński Danuta Kania (spr.) Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez I. S. z dniem [...] października 2012 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: I. S. nabyła status osoby bezrobotnej w dniu [...] października 2012r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez wyżej wymienioną statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, iż od dnia [...] października 2012 r. I. S. pełniła funkcję [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Z dniem [...] stycznia 2014 r. złożyła rezygnację ze wskazanej funkcji, co potwierdziła złożonym do akt oświadczeniem, które nie zawierało daty ani potwierdzenia wpływu do adresata. Ewentualna rezygnacja z ww. funkcji nie zmienia faktu, że strona od dnia [...] października 2012 r. będąc osobą bezrobotną pełniła tę funkcję, co potwierdza wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczącym firmy [...] Sp. z o.o. - data aktualizacji [...] września 2013 r. Na skutek odwołania strony, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. W dniu [...] lutego 2015 r. I. S. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazała nową, istotną okoliczność, która nie była znana organowi w dacie wydania ww. decyzji, a mianowicie uznanie przez Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, iż rezygnacja z funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zawarta w oświadczeniu I. S. z dnia [...] stycznia 2013 r. złożonym jedynemu wspólnikowi Spółki - była skuteczna. Do wniosku ww. załączyła postanowienie tego Sądu z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt [...] wraz z klauzulą prawomocności. Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 147, art. 148 § 1, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r. nr [...] W wyniku przeprowadzenia postępowania organ decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez I. S. z dniem [...] października 2012 r. Od przedmiotowej decyzji wyżej wymieniona wniosła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zarzucając naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) poprzez błędne uznanie przez organ, iż pełniąc funkcję [...] Spółki [...] Sp. z o.o. nie była zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, co stanowiło przesłankę orzeczenia o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej. Zaznaczyła, że jej funkcja w ww. Spółce była wyłącznie "tytularna", bez jakiegokolwiek wynagrodzenia, zaś wszystkie decyzje operacyjne podejmował jedyny udziałowiec Spółki. Podniosła również, że w następstwie przyjętej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta [...] wydał względem jej osoby kolejne decyzje w przedmiocie prawa do stypendium, w tym decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], dotyczącą obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci stypendium za okres od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. w wysokości [...] zł brutto. Wskazała, iż w jej ocenie, w świetle postanowień ww. ustawy, organ nie miał podstaw do uznania ww. świadczenia za nienależne i podlegające zwrotowi. W związku z powyższym, I. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy bądź przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Minister Pracy i Polityki Społecznej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. wskazał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ podkreślił, iż wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej, której dotyczy postępowanie. Zatem organ nie może rozpoznać szerzej sprawy, jak tylko w ramach mieszczących się w zakresie objętym wznowieniem - w niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia strona wskazała dokument potwierdzający okoliczność skutecznej rezygnacji z funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. w dniu [...] stycznia 2013 r. (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zatem organ rozpoznający sprawę jest związany ww. podstawą wznowienia i nie może wyjść poza nią. Organ odwoławczy wskazał, iż I. S. nie zgadza się z utratą statusu bezrobotnego z powodu niespełnienia warunków ustawy. Wskazuje, że nie została poinformowana przez organ zatrudnienia o tym, iż pełnienie funkcji [...] spółki jest przeszkodą w posiadaniu statusu bezrobotnego. Poprzez wznowienie postępowania strona pragnie również wykazać, że pełniona funkcja [...] nie miała wpływu na jej sytuację prawną. Organ odwoławczy zauważył, iż jak wynika z treści uzasadnienia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2014r. sygn. akt [...], I. S. w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej pełniła funkcję [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż pełnienie funkcji w zarządzie spółki (prezesa lub członka zarządu) prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Takie stanowisko zaprezentował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2902/01 (LEX nr 81919), opartym na regulacji ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58. poz. 514), który zachowuje aktualność na gruncie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnione jest stanowisko, że pełnienie przez I. S. funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. od dnia [...] października 2012 r., powoduje z tym dniem utratę statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż zgodnie z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Powyższe strona przyjęła do wiadomości w urzędzie pracy w dniu [...] października 2012 r. podpisując informację zawartą w karcie rejestracyjnej - pkt 19, a także w dniu [...] października 2012 r. podpisując informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy. Strona nie dochowała jednak obowiązku informowania urzędu pracy o zaistnieniu okoliczności mającej wpływ na jej uprawnienia, co skutkuje wystąpieniem określonych konsekwencji prawnych. Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. jest zgodna z prawem, bowiem nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] października 2013 r. wydanej w przedmiocie utraty przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. I. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., a także uchylenie decyzji utrzymujących w mocy decyzje Starosty [...] wydane w konsekwencji przedmiotu skargi, a to: - decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania stażu od dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz orzeczenia o odmowie przyznania prawa do stypendium z dniem [...] kwietnia 2013 r., - decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] dotyczącej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci stypendium za okres od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. w wysokości [...] brutto i orzeczenie o istocie sprawy lub przekazanie spraw celem ich ponownego rozpatrzenia właściwym organom. W motywach skargi skarżąca wskazała, iż stanowisko organu narusza treść art. 6 k.p.a.. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżąca spełniała kryteria osoby bezrobotnej - nie była osobą zatrudnioną w myśl art. 2 ust. 1 pkt 43 ww. ustawy, tj. nie wykonywała pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy o pracę nakładczą. Skarżąca była również zdolna i gotowa podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż jej funkcja w [...] Spółki [...] Sp. z o.o., pochodząca z powołania, nie zobowiązywała jej do wykonywania czynności operacyjnych (świadczenia pracy), skarżąca nie otrzymywała jakiegokolwiek wynagrodzenia z tytułu jej pełnienia. Skarżąca przedstawiła również argumentację odnośnie nieprawidłowego - w jej ocenie - stanowiska organu, iż ww. stypendium jest świadczeniem nienależnym i podlegającym zwrotowi. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi wskazując, iż równoczesne pełnienie funkcji [...] lub [...] spółki prawa handlowego i świadczenie innej pracy na rzecz tejże spółki przez tą samą osobę, nie stoi w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wyklucza twierdzenie o braku pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia przez fakt pełnienia funkcji [...] na podstawie stosunku organizacyjnego, a co miało miejsce w przypadku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła wyłącznie decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie utraty przez I. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2012 r. Z tego względu wszelkie zarzuty i wnioski skarżącej dotyczące innych, aniżeli wyżej wymienione aktów administracyjnych, powołanych w komparycji skargi, nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w ramach niniejszego postępowania. Wkraczają one bowiem poza zakres kontrolowanej sprawy, która dotyczy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o utracie statusu osoby bezrobotnej. Natomiast sprawy dotyczące uchylenia decyzji o przyznaniu prawa do stypendium oraz obowiązku zwrotu nienależnie pobranego stypendium są odrębnymi sprawami administracyjnymi, zaś wydane w ich toku decyzje podlegają zaskarżeniu w odrębnym postępowaniu. Z tego względu Sąd nie mógł zająć stanowiska odnośnie tego, czy pobrane przez skarżącą stypendium spełnia przesłanki świadczenia nienależnego, czy też nie, a na tym w istocie koncentrowała się argumentacja skargi. Zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przewiduje dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 i 3 k.p.a. wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jak i odmowa wznowienia postępowania, następuje w drodze postanowienia. Oba rodzaje wskazanych wyżej rozstrzygnięć właściwe są dla etapu pierwszego, w którym organ właściwy, tj. zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. z zastrzeżeniem § 2 i 3 - organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania, rodzi po stronie organu obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki negatywne uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Do ww. przesłanek należą: wniesienie podania przez podmiot niebędący stroną, brak zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.) oraz wskazanie podstawy nieodpowiadającej co najmniej jednej z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz art. 145a i art. 145b k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi dopiero podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem takiego postępowania jest po pierwsze, ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było rzeczywiście dotknięte jedną z wad wyliczonych w przepisach art. 145 § 1 lub 145a i 145b k.p.a., a po drugie - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Katalog przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego, wymieniony w art. 145 § 1 k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez I. S. z dniem [...] października 2012 r. Przesłankę wznowienia stanowił art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Skarżąca wnioskując o wznowienie postępowania wskazała bowiem dokument potwierdzający okoliczność skutecznej rezygnacji z funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. Wydanie przez Wojewodę [...] ww. postanowienia rozpoczęło drugi etap postępowania wznowieniowego. Stosownie bowiem do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., a więc co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, organ wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie dwojakiego rodzaju: odmawia uchylenia decyzji ostatecznej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchyla decyzję ostateczną gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sprawie niniejszej Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2013 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. Organ zasadnie uznał, iż wskazana przez skarżącą nowa okoliczność faktyczna, tj. skuteczna rezygnacja z dniem [...] stycznia 2013 r. z funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], potwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Gospodarczy KRS z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt [...], nie może stanowić podstawy uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Rezygnacja z ww. funkcji we wskazanej dacie nie zmienia bowiem faktu, że skarżąca od dnia [...] października 2012 r., tj. w czasie gdy posiadała status osoby bezrobotnej, pełniła funkcję [...] ww. Spółki, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (stan wpisu KRS [...] [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2013 r.). Skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności ani nowych dowodów, z których wynikałoby, że okoliczność ta została wadliwie ustalona przez organ orzekający. Stąd też organ prawidłowo stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2012 r. Argumentacja podnoszona przez skarżącą w toku postępowania wznowieniowego, jak i w skardze do Sądu oraz w późniejszym piśmie procesowym, wskazuje jednoznacznie, iż nie zgadza się ona z utratą statusu osoby bezrobotnej. Polemizuje ze stanowiskiem organu odnośnie wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podnosząc, iż pomimo pełnienia funkcji [...] spółki była zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Z powyższego wynika, że poprzez wznowienie postępowania strona pragnie również wykazać, że pełniona funkcja [...] Spółki nie miała wpływu na jej sytuację prawną. Zaznaczyć jednak należy, iż argumentacja skarżącej była już przedmiotem analizy organów orzekających o utracie statusu osoby bezrobotnej w zwykłym trybie. Skarżąca w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. podnosiła m.in., że pełniąc funkcję [...] w Spółce [...] nie pobierała wynagrodzenia, nie wykonywała żadnych czynności operacyjnych, nie wykonywała też żadnej innej pracy zarobkowej, była tym samym zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, a więc spełniała przesłanki osoby bezrobotnej. Wojewoda [...] nie uwzględnił jednak powyższej argumentacji. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż warunkiem nabycia i posiadania statusu bezrobotnego jest spełnianie przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. bycie osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Pełnienie funkcji [...] spółki wiąże się z wykonywaniem przez tę osobę obowiązków i uprawnień wynikających z owej funkcji. Bez znaczenia jest przy tym to, czy osoba pełniąca tę funkcję czyni to odpłatnie, czy też nie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenia. Organ powołał m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2005 r. sygn. akt II SA 2902/01 (publ. Lex nr 81919), w którym wyrażono pogląd, że pełnienie funkcji w spółce prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba taka nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Przywołał również analogiczne stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1102/10 oraz w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 367/11 (publ. https://orzeczeniansa.gov.pl), gdzie wskazano, że obowiązki nałożone przez Kodeks spółek handlowych na [...] spółki z o.o., powodują, że nie można uznać, iż osoba ta jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Powołano przy tym art. 204 § 1 k.s.h., zgodnie z którym prawo [...] do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich spraw sądowych i pozasądowych spółki. W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko organu, iż potwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu rezygnacja skarżącej z dniem [...] stycznia 2013r. z funkcji [...] Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], nie uzasadniała uchylenia ww. decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym. Również pozostałe argumenty skarżącej, dotyczące w szczególności wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które były już przedmiotem rozważań organów w zwykłym trybie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku w przedmiotowym postępowaniu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.