II SA/Wa 1770/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę W. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lipca 2020 r. (nr [...] ), którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2020 r. (nr [...]), stwierdzającą "zwolnienie (skarżącego) ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego". Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. poinformował W. L., że nie złoży mu propozycji dalszej pełnienia służby (pracy) o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.). W konsekwencji jego stosunek służbowy wygaśnie z dniem 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy). Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jako zwolnienie ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 71/17, uwzględnił skargę W. L. z 5 września 2017 r. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. polegającą na nieprzedstawieniu mu propozycji określającej warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, zobowiązując organ do przedłożenia skarżącemu propozycji dalszej służby (pracy). Sąd I instancji stwierdził m. in., że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. do dnia 31 maja 2017r. był zobowiązany "wręczyć" skarżącemu propozycję służby na podstawie ustawy wprowadzającej KAS. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1047/18, uchylił powołany wyrok Sądu I instancji i zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby (pkt 1 wyroku). W uzasadnieniu NSA nie podzielił zapatrywania Sądu I instancji, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. był zobowiązany do złożenia skarżącemu propozycji służby (pracy). Sąd II instancji nie zgodził się również z WSA w Kielcach co do tego, że w takim przypadku nie ma potrzeby wydawania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Wygaśnięcie stosunku służbowego jest skutkiem prawnym braku przedstawienia propozycji dalszej służby (pracy), a więc jest konsekwencją zachowania się organu (przy zastosowaniu kryteriów wymienionych w art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS). Według art. 170 ust. 3 ustawy wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby. Skoro ustawodawca nakazuje traktować wygaśnięcie stosunku służbowego jak zwolnienie ze służby, a zwolnienie ze służby dokonywane jest w trybie decyzji i obwarowane gwarancjami procesowymi oraz możliwością stosowania środków zaskarżenia, to w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego ze względu na brak propozycji dla funkcjonariusza, zachodzi podstawa do wydania przez właściwy organ decyzji w przedmiocie wygaśnięcia tego stosunku służbowego. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] kwietnia 2020 r. wydaną na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz art. 170 ust. 3 i art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, stwierdził "zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego" W. L. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie (art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej) i stwierdził, że dysponował 142 etatami funkcjonariuszy, podczas gdy na dzień 31 marca 2017 r. służbę pełniło 172 funkcjonariuszy. Organ wyjaśnił, że podejmując decyzję, którzy z dotychczasowych funkcjonariuszy nie otrzymają propozycji służby, brał pod uwagę zadania (potrzeby) Izby Administracji Skarbowej, przebieg dotychczasowej służby i miejsce zamieszkania funkcjonariuszy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podał, że W. L. ma przeciwskazania lekarskie do pełnienia służby patrolowej w skrajnych warunkach pogodowych (zaświadczenie Poradni Medycyny Pracy w K. z [...] kwietnia 2014 r. Organ dodał, że skarżący jest "niezadowalająco dyspozycyjny", o czym świadczy kwestionariusz oceny okresowej skarżącego z [...] lipca 2013 r. ("dyspozycyjność na poziomie przeciętnym"): Jego służba, jak wynika z arkuszy opinii za lata 2000 - 2001 była nisko oceniana przez przełożonych (2). W. L. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 32 i art. 60 Konstytucji RP przez "złamanie" konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, dostępu do służby publicznej na równych zasadach. Odwołujący się stwierdził, że organ I instancji nie ustosunkował się do przesłanek wymienionych w art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS (kwalifikacji, dotychczasowego przebiegu służby, miejsca zamieszkania) i oparł decyzję o jego zwolnieniu ze służby na pozaustawowych przesłankach - zdarzeniach, które miały miejsce 20 lat temu. Skarżący dodał, że jego dotychczasowy przebieg służby i kwalifikacje uzasadniają złożenie mu propozycji służby w administracji celno-skarbowej. Wyjaśnił, że ograniczenie w pełnieniu służby patrolowej było tylko czasowe, ponieważ podczas badania lekarskiego w 2015 r. nie stwierdzono żadnych przeciwskazań do służby oraz, że nie miało ono żadnego wpływu na jego służbę, ponieważ do jego obowiązków nie należała służba patrolowa (od 1 stycznia 2014 r. pełnił służbę w Referacie [...] w Urzędzie Celnym w K.). W. L. dodał, że za okres od [...] stycznia 2011 do [...] grudnia 2012 r. jego dyspozycyjność została oceniona nie jako "niezadowalająca" (1) ale jako przeciętna (2), ponadto w innych 10 obszarach oceny otrzymał oceny dobre. Zdaniem skarżącego, odwoływanie się do kilku arkuszy zawierających niskie oceny jego służby sprzed 20 lat (2000 -2001) jest "kuriozalne" i "irracjonalne" , skoro pełnił on służbę przez 26 lat. Odwołujący się podkreślił, że w latach 2009-2016 otrzymywał oceny pozytywne (poziom oczekiwany, poziom dobry, poziom bardzo dobry) Skarżący w odwołaniu opisał przebieg swojej służby. W. L. podał, że w 1991 r. rozpoczął służbę w Oddziale Celnym w K., w 2014 r. został skierowany do pełnienia służby w Referacie [...] w Urzędzie Celnym w K. i brał udział "w prawie wszystkich" akcjach zwalczania nielegalnego hazardu oraz innych". Skarżący podkreślił, że był chwalony za swoją postawę w służbie, od października 2016 r. otrzymał sześć nagród za wzorowe i szczególne osiągnięcia w służbie celnej (nawet już po nie otrzymaniu propozycji służby). W. L. dodał, że posiada wykształcenie wyższe magisterskie, stanowisko starszego specjalisty celnego oraz stopień oficerski podkomisarza celnego. W konkluzji stwierdził, że "optymalne rozmieszczenie zasobów", o którym wspomniał organ I instancji polega na niezłożeniu propozycji służby funkcjonariuszom z ponad 26-letnim stażem służby, a pozostawieniu w służbie funkcjonariuszy będących dopiero w okresie przygotowawczym. Z tych wszystkich względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu Szef KAS podniósł, że organ I instancji dokonał prawidłowej analizy ustawowych przesłanek, z powodu których nie przedstawiono W. L. do dnia 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce, nie był bezwzględnie obowiązany do przedłożenia skarżącemu propozycji pracy bądź służby. Podejmując tę decyzję kierował się potrzebami organizacyjno-karowymi podległej jednostki oraz oceną kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie można pomijać, że reforma administracji skarbowej miała na celu skonsolidowanie rozporoszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej i w konsekwencji optymalne wykorzystanie dostępnej kadry oaz zasobów organizacyjnych i finansowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zasadnie kierował się troską o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległa mu Izbę, co jest wyrazem uwzględniania takich wartości jak dobro wspólne, interes publiczny czy równowaga finansów publicznych w kontekście zmian dokonywanych w strukturach administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutu odwołania, organ podał, że W. L. w 2014 r. został czasowo przeniesiony do służby w Referacie [...] oraz odbył szkolenie podstawowe dla funkcjonariuszy celnych realizujących zadania patrolowo-kontrolne. W tej sytuacji powinien liczyć się z możliwością skierowania go do służby patrolowej, zaś przeciwskazania zdrowotne uniemożliwiały mu powierzenie takich zadań. To, że przeciwskazania zdrowotne miały charakter czasowy i nie miały wpływu na późniejsze pełnienie przez niego służby, nie oznacza, że organ I instancji dokonując oceny komu z dotychczasowych funkcjonariuszy (pracowników) przedłożyć propozycję dalszego pełnienia służby (pracy) w KAS, nie mógł ich uwzględnić, stosownie do art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty odwołania skarżącego. Z arkuszy opinii służbowych o funkcjonariuszu za lata 2000-2001, znajdujących się w jego aktach osobowych, sporządzonych przez bezpośredniego przełożonego, wynika, że ocenie poddano 11 kryteriów, m. in.: wiedzę fachową, w tym znajomość przepisów prawa wymaganą do wykonywania obowiązków służbowych, kreatywność, nowatorstwo, przejawianie inicjatywy, samodzielność w wykonywaniu powierzonych zadań czy przestrzeganie porządku i dyscypliny pracy. W tych "dziedzinach skarżący został oceniony na poziomie 2 (w skali 1 do 5), co oznacza, że z zastrzeżeniami spełnia kryterium w stopniu odpowiadającym przydzielonemu zakresowi obowiązków. Organ dodał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący kwestionował te oceny oraz że mimo że dotyczyły okresu 2000-2001, możliwe było powołanie się na nie w kontekście kryteriów o których mowa w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. W świetle tego przepisu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., dokonując oceny, komu z dotychczasowych funkcjonariuszy (pracowników) przedłożyć propozycję dalszego pełnienia służby (pracy) w KAS, mógł brać pod uwagę cały okres służby (pracy) funkcjonariusza (pracownika) i oceny dotyczące wszystkich lat jego służby (pracy). Szef KAS podniósł również, że z kwestionariusza oceny służby za lata 2011-2013 (z [...] lipca 2013 r.) wynika, że W. L. za dyspozycyjność w służbie otrzymał niską ocenę (2 pkt). Z tych powodów organ odwoławczy stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1047/18, dostatecznie wskazał i uzasadnił powody, dla których nie przedstawił W. L. propozycji służby (pracy) w administracji celno-skarbowej. Nie naruszył więc przepisów procedury administracyjnej dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80) oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest decyzją uznaniową. Na zakończenie Szef KAS podał, że nie dopatrzył się również w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ I instancji art. 32 i art. 60 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1044/18 stwierdził, że "Tak szeroka zmiana ustrojowa w płaszczyźnie finansów publicznych wymusiła także konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego służby celnej, administracji podatkowej i kontroli skarbowej do nowej struktury organizacyjnej oraz nowych zadań nałożonych na organy KAS. Nastąpiło to w drodze regulacji prawnych zawartych w rozdziale trzecim p.w.u. KAS. W tym właśnie kontekście i z takiej perspektywy należy zauważyć, że przekształcanie lub wygaszanie przez ustawodawcę stosunków zatrudnienia z mocy prawa jest szczególnym przypadkiem, w którym konstytucyjna ochrona trwałości stosunków zatrudnienia w służbie publicznej stanowi wartość narażoną na daleko idące ograniczenia. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie przekształcania lub wygaszania z mocy samego prawa stosunków zatrudnienia w służbie publicznej wskazuje, że szczególny charakter służby publicznej nie przekłada się na niezmienność zasad jej funkcjonowania, w tym także na bezwzględną ochronę trwałości stosunku zatrudnienia (wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt Kp 1/11). Zatrudnieni w służbie publicznej powinni liczyć się z tym, że ochrona trwałości ich stosunków zatrudnienia będzie dostosowana do zmieniających się warunków społecznych. Co do zasady, zamieszczenie w ustawie gwarancji stabilności zatrudnienia daje podstawę do oczekiwania, że ustawodawca nie zmieni w sposób arbitralny zasad ochrony trwałości tych stosunków (wyrok TK z dnia 16 czerwca 2003r., sygn. akt: K 52/02). Ingerowanie z mocy prawa w indywidualne stosunki zatrudnienia w służbie publicznej może być uzasadnione zasadniczymi reformami aparatu administracji. Z punktu widzenia postanowień art. 24 Konstytucji w związku z charakterem służby publicznej wynikającym z art. 60 oraz art. 153 ust. 1 Konstytucji, ustanie lub modyfikacja stosunków zatrudnienia z mocy prawa jest możliwa w sytuacjach wyjątkowych, związanych z koniecznością realizowania innych ważnych wartości konstytucyjnych". W. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lipca 2020r. zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 32 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] kwietnia 2020r. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania, powtórzył stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W. L. stwierdził m. in., że jego "niezadowalająca dyspozycyjność" w kwestionariuszu za 2013 r. "to nieprawdziwy zarzut - manipulacja" , za pozostałe 10 kryteriów otrzymał oceny dobre, za jedną przeciętną. Jego zdaniem, zarzut niskich ocen w arkuszach opinii za lata 2000-2001 jest "irracjonalny" mając na uwadze, że pełnił służbę przez 26 lat. W skardze do Sądu skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niej dokumentów. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja Szefa KAS została wydana w związku z wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1047/18, którym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 71/17 i zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby (pkt 1 wyroku). Sąd II instancji nie podzielił zapatrywania Sądu I instancji, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. był zobowiązany do przedstawienia skarżącemu propozycję dalszej służby w związku z reorganizacją administracji celno-skarbowej. W zaskarżonej decyzji Szef KAS odwołał się do art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS i podał, że podejmując decyzję o nieprzedstawieniu skarżącemu propozycji dalszej służby (prowadzącą do wygaśnięcia stosunku służby) miał na uwadze jego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, wynikający z ocen okresowych. Miał na uwadze, że skarżący w latach 2000-2001 jego służba była nisko oceniana przez przełożonych, a w latach 2011 - 2012 zrzucono mu niedyspozycyjność w służbie. Szef KAS dodał, że kierował się również potrzebami organizacyjno-karowymi podległej jednostki oraz oceną kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS, wynika, że dyrektor izby administracji skarbowej przy podejmowaniu decyzji o złożeniu funkcjonariuszowi (pracownikowi) pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, powinien wziąć pod uwagę jego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Organ działa w tej sprawie w ramach uznania administracyjnego, którego granice wyznacza powołany art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. zy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W konsekwencji w takich sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy zaskarżona decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy zastosowaniu niedozwolonych kryteriów. W ocenie Sądu, Szef KAS wydając decyzje w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego w służbie Celno-Skarbowej, rozważył w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności te związane z przebiegiem jego dotychczasowej służby (art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS). Organ podał w uzasadnieniu decyzji obiektywne, zindywidualizowane przyczyny, z powodu których nie przedstawiono skarżącemu propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach KAS. Należy mieć na uwadze, że odejście skarżącego ze służby nastąpiło w ramach poważnej i szerokiej reformy administracji skarbowej i celnej, wiążącej się również z przypisaniem jej nowych zadań i kompetencji i co za tym idzie – ze zmianami kadrowymi, przeprowadzanymi m. in. za pomocą instytucji wygaśnięcia z mocy prawa stosunków zatrudnienia. Z założenia więc ustawodawca uznał za dopuszczalne zwolnienie ze służby części dotychczasowych funkcjonariuszy, pozostawiając przy tym władzom tej nowej administracji wybór osób, które otrzymają ofertę dalszego zatrudnienia. Ten wybór powinien być dokonany według kryteriów obiektywnych, określonych m. in. w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej i powinien wskazywać na najbardziej odpowiednich, najlepszych kandydatów, ocenianych również na podstawie przebiegu dotychczasowej ich służby (pracy). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący plasował się w czołówce kadry zatrudnionej w dotychczasowej służbie celnej. Świadczą o tym nie tylko kwestionowane przez niego opinie służbowe z lat 2000 – 2001, lecz również oceny z lat późniejszych : 2011, 2013, 2015 i 2017 – ogólnie dobre, jednakże nie wyróżniające go znacząco spośród innych funkcjonariuszy. Należy przy tym stwierdzić, że oceny czy opinie dotyczące służby nie podlegają "przedawnieniu". Mogą się co prawda zdezaktualizować wskutek późniejszych, większych lub mniejszych osiągnięć w służbie. W tym jednak przypadku sięgnięcie do ocen z lat 2000 – 2001 należy uznać za usprawiedliwione, ponieważ pozwoliło na pełniejszy i bardziej miarodajny ogląd osiągnięć zawodowych skarżącego. Z tych powodów nie są uzasadnione zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela również zarzutu co do naruszenia przez organ zasady równego traktowania określonej w art. 32 Konstytucji RP. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że zasada równego traktowania polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, powinny być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących (m.in. wyrok TK z 23 października 2001 r., K 22/1, OTK z 2001 r., Nr 7, poz. 215). Z tak rozumianego art. 32 Konstytucji wynika, że nie mają charakteru dyskryminującego zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów, które różnią się określoną cechą istotną, uzasadniająca ich nierówne traktowanie (tym przypadku te różnice dotyczą przydatności do dalszej służby lub pracy). Nie jest wreszcie uzasadniony zarzut naruszenia art. 60 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji RP). Z tego przepisu nie można jednak wyprowadzać prawa do przyjęcia do służby publicznej czy prawa do pozostawania w służbie. Przepis ten uprawnia niewątpliwie do ubiegania się o obiektywną, niedyskryminacyjną ocenę przydatności do służby, a ta w rozpatrywanej sprawie została dokonana. Można dodać, że NSA w wyroku z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 2700/18, wydanym w sprawie dotyczącej ustalenia warunków pełnienia służby, wywiódł, że dopuszczalne przepisem art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej zróżnicowanie funkcjonariuszy oznacza, że nie wszyscy z nich otrzymali propozycje dalszej służby, a ci którym ją przedstawiono mogli ją uzyskać zarówno na korzystniejszych, jak i mniej korzystnych od dotychczasowych warunkach. Zatem samo istnienie pewnej grupy funkcjonariuszy, którym w ramach przeprowadzanej reformy administracji celnej i skarbowej organ nie obniżył ani stanowiska, ani uposażenia, nie dowodzi jeszcze naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), czy równego dostępu do służby publicznej (art. 60 Konstytucji RP). Prowadzi to do wniosku, że samo niezaproponowanie skarżącemu dalszej służby albo pracy w administracji skarbowej, w okolicznościach wyżej przedstawionych, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 32 i 60 Konstytucji RP. Z okoliczności sprawy, w tym z wyjaśnień skarżącego nie wynika bowiem, uwzględniając niekwestionowane prawo podmiotu zatrudniającego do oceny kandydata pod względem przydatności do służby (pracy), że skarżący został potraktowany w swych staraniach o dalsze zatrudnienie w sposób dyskryminacyjny, rażąco krzywdzący i niesprawiedliwy w stosunku do innych dotychczasowych funkcjonariuszy, którzy zostali zatrudnieni w zreformowanej administracji skarbowej. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.