II SA/Wa 1779/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów na kierunku kulturoznawstwo oddala skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu [...] działając na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 4, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz w związku z § 30, § 31, § 33, § 37 ust. 2, § 39 i Załącznika nr 3 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...], wprowadzonego Zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2011 r. (t.j.: Monitor [...] z 2013 r., poz. 178 ze zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekła o odmowie przyznania P.B. stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2013/2014. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w roku akademickim 2012/2013, student został przyjęty na I rok studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo w jednostce Instytut Kultury Polskiej oraz przebywał na urlopie. Natomiast w roku akademickim, 2013/2014 wymieniony nie został wpisany na kolejny rok studiów i pozostaje studentem I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo. W związku z nie wpisaniem na kolejny rok studiów podjęto decyzję o odmowie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów. P.B. złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając jej niewłaściwe zastosowanie postanowień Regulaminu. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że Regulamin przyznawania pomocy materialnej nie może wprowadzać kryteriów nieprzewidzianych w ustawie i od nich uzależniać przyznania stypendium. Upoważnienie rektora do wydania szczegółowego regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów oznacza możliwość ustalenia szczegółowych zasad dotyczących organizacji procedury przyznawania stypendiów, które nie mogą przesądzać o przyznaniu bądź nie stypendium. W związku z tym, konieczność uzyskania wpisu na kolejny rok studiów jako warunek konieczny otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów, stanowi niezgodne z prawem ograniczenie prawa studenta do otrzymania należnego mu stypendium, premiującego jego ciężką pracę i będące jej wynikiem osiągnięcia naukowe. Wobec powyższego organ dokonał niewłaściwej subsumpcji przepisów Regulaminu. P. B. stwierdził, że w chwili składania wniosku o stypendium był wpisany na kolejny rok studiów (I rok studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo), które rozpoczął w terminie roku od ukończenia studiów pierwszego stopnia. Na ostatnim roku studiów I stopnia (studia licencjackie na kierunku stosunki międzynarodowe) uzyskał zarówno wysoką średnią ocen, jak i osiągnięcia naukowe. Zatem spełnił wszystkie wymagane ustawą - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulaminem warunki formalne. Także liczba punktów przyznana za kryteria merytoryczne (średnią ocen i osiągnięcia) uprawniała zarówno w roku akademickim 2012/2013, jak i 2013/2014, do uzyskania stypendium. Odmowa przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów jest pozbawieniem należnych uprawnień, naruszeniem prawa i wynika z niewłaściwego zastosowania przepisów przez organ przyznający świadczenie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu [...] działając na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 4 i art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. 2012 r., poz. 572 ze zm.), § 30 i 39 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] wprowadzonego Zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu [....] z dnia [...] września 2011 r. (t.j.: Monitor [...] z 2013 r., poz. 178) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.) utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że P. B., złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze w jednostce Instytut Kultury Polskiej. Zgodnie z listami rankingowymi przygotowanymi przez Dziekanat Instytutu Kultury Polskiej liczba studentów na pierwszym roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo - wiedza o kulturze na dzień 15 listopada roku akademickiego 2013/14 wyniosła 84 osoby. Stypendium rektora na rok 2013/14 zostało przyznane 5 osobom, które uzyskały 79 punktów lub więcej. W konsekwencji uzyskanie liczby punktów poniżej progu 79 punktów nie uprawniało do otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Podniesiono, że student ubiegał się o przyznanie stypendium na I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze zarówno z tytułu wysokiej średniej ocen (5,0), jak i licznych osiągnięć naukowych (uzyskanych w roku akademickim 2012/2013). Student został przyjęty na I rok studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze latem 2012 r. Natomiast we wrześniu 2012 r. otrzymał urlop dziekański na ww. kierunku. Tym samym w roku akademickim 2012/2013 pozostawał studentem pierwszego roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. W roku akademickim 2013/2014, po zakończeniu urlopu, był studentem I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. Zdaniem organu sprawą wymagającą wyjaśnienia jest to, czy student rozpoczął studia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze w październiku 2012 r. czy dopiero w październiku 2013 r. Zarówno w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym, jak i w regulacjach wewnątrz uniwersyteckich brak jest przepisu stanowiącego explicite o tym, kiedy następuje rozpoczęcie studiów. Za datę rozpoczęcia studiów uznać należy datę rozpoczęcia danego roku akademickiego, nawet w wypadku osób, którym decyzje o przyjęciu na studia doręczono w trakcie wakacji poprzedzających dany rok akademicki. Wobec powyższego P.B. rozpoczął studia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze dnia 1 października 2012 r. (a nie 1 października 2013 r.). Skoro został przyjęty na studia latem 2012 r. wtedy otrzymał decyzję o przyjęciu na studia, to nabył też prawa studenta. W przeciwnym przypadku, nie mógłby starać się i otrzymać zgody na urlop dziekański. Przyznanie we wrześniu 2012 r. urlopu, nie spowodowało, tego że strona nie rozpoczęła studiów na I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. Urlop umożliwia nieuczestniczenie w zajęciach w uczelni, ale nie uniemożliwia przy tym rozpoczęcia studiów. Uznanie, że studia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze, strona rozpoczęła w październiku 2013 r., niesie za sobą takie konsekwencje, że należałoby uznać, że otrzymanie urlopu naukowego we wrześniu 2012 r. "wstrzymało" rozpoczęcie studiów na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. W takim przypadku zasadne byłoby pytanie, którego roku i od jakich zajęć strona miałby uzyskać urlop, skoro żadnych studiów nie rozpoczęła. Stronie nie mogłoby zostać przyznane stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2013/2014, zgodnie bowiem z art. 181 ust. 4 u.p.s.w. o stypendium może ubiegać się również student I roku studiów II stopnia rozpoczętych w terminie roku od ukończenia studiów pierwszego stopnia, który spełnił kryteria określone odpowiednio w art. 181 ust. 1 lub 2 p.s.w. na ostatnim roku studiów pierwszego stopnia. Skoro strona miałaby rozpocząć studia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze 1 października 2013 r., zaś studia pierwszego stopnia ukończyła przed 1 października 2012 r., to od ukończenia studiów pierwszego stopnia do rozpoczęcia studiów II stopnia minąłby rok, co uniemożliwia otrzymanie stypendium. Organ nie zgodził się z zarzutem, że wprowadzenie do regulaminu przyznawania pomocy materialnej dodatkowych kryteriów ponad te, wymienione wprost w ustawie jest niezgodne z prawem. Art. 186 ust. 1 w związku z art. 173 ust. 1 pkt 1- 3 i 8 u.p.s.w. upoważnia rektora do uregulowania regulaminem nie tylko zagadnień proceduralnych (tryb, wzór wniosku), lecz i zagadnień materialnoprawnych (wysokość, szczegółowe kryteria) przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. Ustawodawca, kierując się zasadą autonomii uczelni uznał, że to rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego najlepiej ureguluje przedmiotowe zagadnienia, kierując się specyfiką uczelni czy trudnością studiów. Regulacje te nie mogą jednak naruszać istoty prawa do pomocy materialnej oraz nie mogą być sprzeczne z przepisami ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Testem zgodności z ww. ustawą dla przepisów wprowadzanych regulaminem pomocy materialnej powinno być to, czy nie stoją one w jawnej sprzeczności z przepisami ww. ustawy dotyczącymi pomocy materialnej oraz czy na gruncie wykładni przepisu art. 186 ust. 1 u.p.s.w. ich wprowadzenie jest dopuszczalne. Tym samym, ustanowiony w Regulaminie ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] § 30 ust. 1 jest zgodny z art. 186 ust. 1u.p.s.w. Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem, że jedynymi przesłankami uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów jest to, co ujęte zostało wprost w ustawie czyli: "posiadanie statusu studenta, uzyskanie wysokiej średniej ocen lub osiągnięć naukowych, artystycznych lub wysokich wyników sportowych we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym i zaliczenie co najmniej pierwszego roku studiów". Gdyby przyjąć taką interpretację, należałoby uznać, że w regulaminie pomocy materialnej nie można wprowadzić przepisów, które wyłączałyby możliwość otrzymania przez studenta stypendium w wypadku, gdy np.: został on skierowany na powtarzanie roku studiów (np. w związku z niezdaniem zbyt dużej liczby egzaminów). Oczywiste jest, że w ww. regulaminie taki przepis może zostać wprowadzony i podstawę do jego wprowadzenia stanowi właśnie art. 186 ust. 1 u.p.s.w. Również zarzut niewłaściwej subsumcji przepisów Regulaminu § 30 ust. 1 uznany został za bezpodstawny. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że student nie został wpisany na kolejny rok studiów czyli na rok akademicki 2013/2014. P.B. był studentem I roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze w roku akademickim 2012/2013, a w roku akademickim 2013/2014 pozostał studentem tego samego roku studiów. Mając na uwadze treść § 30 ust. 1 Regulaminu, a w szczególności wymóg bycia wpisanym na kolejny rok studiów, nie jest możliwe przyznanie studentowi stypendium rektora dla najlepszych studentów. Organ nie podzielił również poglądu, że wymóg wpisania studenta na kolejny rok studiów należy traktować tylko jako formę gwarancji zachowania przez beneficjenta stypendium statusu studenta. To, że stypendium może zostać przyznane tylko studentowi nie zaś osobie, która statusu studenta nie posiada jest oczywiste i wynika z licznych przepisów ustawy. Przez regulację zawartą w § 30 ust. 1 Regulaminu [...] należy rozumieć wymóg wpisanie na kolejny rok studiów, czyli ukończenie przez studenta poprzedniego roku studiów - zaliczenie poprzedniego roku studiów zgodnie z przepisami Regulaminu Studiów i programem studiów na danym kierunku. Dzięki tak sformułowanemu przepisowi studenci, którzy nie zaliczyli danego roku studiów i zostali skierowani na jego powtarzanie nie mogą otrzymać stypendium rektora. Podobnie nie mogą otrzymać dwa razy stypendium rektora za te same wyniki studenci, którzy po dostaniu się na studia II stopnia uzyskali zgodę na urlop. Zdaniem organu brak tego przepisu spowodowałby, że student, który rozpoczął studia II stopnia w terminie roku od ukończenia studiów I stopnia mógłby dostać stypendium rektora w jednym roku akademickim, następnie mógłby otrzymać urlop i w kolejnym roku - będąc nadal studentem pierwszego roku II stopnia - mógłby po raz kolejny otrzymać stypendium rektora za wyniki uzyskane na ostatnim roku studiów I stopnia. P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35, art. 36 oraz art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 173 ust. 1 pkt 3 oraz art. 181 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Według skarżącego doszło również do naruszenia § 13 ust. 5 Regulaminu Studiów na [...] i § 30 ust. 1 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...]. Wobec powyższego skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Natomiast na podstawie art. 111 ww. ustawy domagał się połączenia do wspólnego rozpoznania niniejszej spraw ze sprawą ze skargi na decyzję odmawiającą przyznania stypendium rektora na kierunku Historia. Zdaniem skarżącego tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o którym mowa w art. 186 ust. 1 u.p.s.w. to wszelkie czynności natury "technicznej" pozwalające na sprawne i sprawiedliwe przeprowadzenie procedury składania wniosków przez studentów, jak np. ustalenie terminu składania wniosków czy regulacje zabezpieczające przed gratyfikacją studentów powtarzających rok studiów czy wznowieniu studiów po skreśleniu z listy studentów. Na takie rozumienie "trybu" wskazuje bowiem § 30 ust. 5 Regulaminu. Do tych dwóch negatywnych przesłanek należy dodać także ograniczenie ustawowe zawarte w art. 184 ust. 5 u.p.s.w. czyli uzyskanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego w czasie wydania przez organ ocen pierwszej decyzji w przedmiocie przyznania stypendium. Wśród tych negatywnych przesłanek nie wymienia się jednak przesłanki powrotu z urlopu naukowego. Urlop naukowy należy odróżnić od innych urlopów "dziekańskich" (zdrowotnego, macierzyńskiego, ojcowskiego, okolicznościowego) ze względu na jego specyfikę. Okres urlopu naukowego, jak stanowi § 32 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów na [...], jest przeznaczony na "odbycie innych studiów, studia w innej uczelni lub prowadzenie badań". Zatem w trakcie takiego urlopu student jest aktywny naukowo. Tak jak pracownik naukowy w trakcie urlopu naukowego przygotowuje rozprawę naukową, tak student "odbywa inne studia, studia w innej uczelni lub prowadzi badania". Pobyt pracownika naukowego na urlopie naukowym - nie uniemożliwia mu ubiegania się o nagrody naukowe. W dalszej części skarżący podniósł, że rok akademicki 2012/2013 był dla niego "rokiem studiów", w trakcie którego podejmował aktywność naukową i uzyskał na dwóch kierunkach studiów średnią ocen 5,0. Wobec powyższego organ błędnie nie dokonał zróżnicowania pomiędzy sytuacją studenta przebywającego na urlopie naukowym gdzie nie jest możliwe otrzymanie wpisu na kolejny wyższy rok studiów, a studenta spełniającego negatywne przesłanki § 30 ust. 5 Regulaminu, tj. powtarzanie roku albo wznowienie studiów po skreśleniu z listy studentów. Podniósł także, że we wnioskach o stypendium rektora - wbrew twierdzeniom organu, nie przedstawił osiągnięć naukowych i średniej ocen, za które już otrzymał rzeczone stypendium. Zarówno osiągnięcia naukowe, jak i średnia ocen przynależą do roku akademickiego 2012/2013, w którym to roku uzyskał stypendium rektora za średnią ocen za rok studiów 2011/2012. Wobec powyższego utożsamienie przez organ sytuacji studenta wykazującego się wysoką średnią ocen i osiągnięciami naukowymi z przypadkiem studenta powtarzającego rok albo wznawiającego studia po skreśleniu z listy studentów ma charakter krzywdzący ze względu na mechaniczność czy bezrefleksyjność interpretacyjną oraz arbitralność postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art, 173 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako: p.s.w., student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie: 1) stypendium socjalnego; 2) stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych; 3) stypendium rektora dla najlepszych studentów; 4) stypendium ministra za wybitne osiągnięcia; 5) zapomogi. Zgodnie z art. 181 ust. 1 p.s.w. stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. O przyznanie stypendium rektora student może ubiegać się nie wcześniej niż po zaliczeniu pierwszego roku studiów (art. 181 ust. 3 p.s.w.), z zastrzeżeniem, że o to stypendium może ubiegać się również student pierwszego roku studiów drugiego stopnia rozpoczętych w terminie roku od ukończenia studiów pierwszego stopnia, który spełnił kryteria określone odpowiednio w ust. 1 lub 2 na ostatnim roku studiów pierwszego stopnia, (art. 181 ust. 4 p.s.w.). W myśl art. 186 ust. 1 p.s.w. szczegółowy regulamin ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8 p.s.w., w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...], o którym mowa w art. 186 ust. 1 p.s.w., wprowadzony został Zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2011 r. (t.j. Monitor [...] z 2013 r., poz. 178). Stosownie do § 30 ust. 1 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów na dany rok akademicki może otrzymać student, który został wpisany na kolejny rok studiów i uzyskał w poprzednim roku akademickim: wysoką średnią lub osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Jak wynika z akt sprawy, P. B. w dniu 29 września 2011 r. uzyskał dyplom licencjacki (studia I stopnia) na kierunku stosunki międzynarodowe w ramach kolegium Międzynarodowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych (MISH). W roku akademickim 2011/2012 studiował na 1 roku studiów II stopnia w Kolegium MISH, a w roku akademickim 2012/2013 na 2 roku studiów II stopnia. Skarżący otrzymał stypendium rektora zarówno za rok akademicki 2010/2011 (na rok akademicki 2011/2012), jak i za rok akademicki 2011/2012 (na rok akademicki 2012/2013). Latem 2012 r. skarżący został przyjęty na 1 rok studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze oraz na kierunku Historia i na obydwu tych kierunkach we wrześniu 2012 r. otrzymał urlop dziekański. Tym samym w roku akademickim 2012/2013 pozostawał studentem 1 roku studiów II stopnia na ww. kierunkach, natomiast w roku akademickim 2013/2014, po zakończeniu urlopu, jest studentem 1 roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze oraz na kierunku Historia. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że podstawą przyznania skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów nie może być przepis art. 181 ust. 1 p.s.w., skoro nie zaliczył 1 roku studiów II stopnia na kierunku Kulturoznawstwo-wiedza o kulturze. Podobnie kwestię tę reguluje kwestionowany przez skarżącego § 30 ust. 1 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów, w którym wymogiem uzyskania stypendium, oprócz spełnienia jednego z kryteriów określonych w art. 181 ust. 1 p.s.w., jest wpisanie na kolejny rok studiów. Wbrew zarzutowi skarżącego ww. przepis Regulaminu nie narusza art. 86 ust. 1 i art. 181 ust. 1 p.s.w., bowiem pojęcie "zaliczenie 1 roku studiów" jest tożsame z pojęciem "wpisanie na kolejny rok studiów". Oczywiste jest przecież, że zaliczenie przez studenta 1 roku studiów powoduje automatycznie wpisanie go na 2 rok studiów. Podstawą przyznania skarżącemu przedmiotowego stypendium nie mógł być również przepis art. 181 ust. 4 p.s.w. Zgodzić się bowiem wypada z organem, że skarżący rozpoczął studia na kierunku Kulturoznawstwo – wiedza o kulturze w dniu 1 października 2012 r., a nie w dniu 1 października 2013 r. Otrzymując latem decyzję o przyjęciu na studia, nabył wówczas prawa studenta i w związku z tym mógł wystąpić o urlop dziekański i taki urlop uzyskał. W przeciwnym wypadku, nie będąc studentem, z takiego uprawnienia skorzystać by nie mógł. Ponadto uzyskanie przez skarżącego urlopu dziekańskiego na kierunku Kulturoznawstwo – wiedza o kulturze, nie mogło spowodować, że nie rozpoczął on studiów na ww. kierunku, gdyż zgodnie z art. 172 ust. 1 p.s.w., jedynie student może uzyskać urlop od zajęć na uczelni na zasadach i w trybie określonych w regulaminie studiów. Także z tego względu zatem nie będąc studentem nie mógłby uzyskać urlopu dziekańskiego. Stąd też wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać na chybione. Nietrafne są jednocześnie podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wskazanych zasad ogólnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa" (art.6-9). Wbrew tym zarzutom organ działał na podstawie przepisów prawa, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania oraz udzielania informacji. Co zaś tyczy się naruszenia zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 Kpa) oraz art. 35 i 36 Kpa regulujących kwestie terminów załatwienia spraw oraz konsekwencji ich przekroczenia, należy podnieść, iż kwestie te nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, a nadto nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w sytuacji, kiedy skarga dotyczy decyzji, a nie bezczynności lub przewlekłości postępowania. Nie jest wreszcie zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone tym przepisem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.