II SA/Wa 1781/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania do zbycia broni w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...] postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...]. W skardze A. S. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania do zbycia broni. Uzasadniając to żądanie podniósł, iż pismem z dnia [...] września 2009 r. Komendant Główny Policji wezwał go do zajęcia stanowiska co do zdeponowanej broni, wskazując, że jest on zobowiązany do jej zbycia lub przekazania na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący stwierdził, iż wykonanie tej dyspozycji sprawi, że nie tylko utraci własność broni, ale w przypadku przekazania jej do złomowania może ona ulec zniszczeniu, co spowoduje niemożliwość jej późniejszego użycia. Wykonanie zaskarżonej decyzji w tym zakresie spowoduje zatem, zdaniem skarżącego, znaczne i nieodwracalne szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, poza ogólnikowymi stwierdzeniami dotyczącymi obowiązku zbycia broni lub jej przekazania na rzecz Skarbu Państwa nie wykazał bowiem, iż wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Co więcej, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz argumenty w nim zawarte dotyczą wyłącznie obowiązku zbycia broni, a obowiązku takiego zaskarżona decyzja bezpośrednio nie nakłada, bowiem jej przedmiotem jest wyłącznie cofnięcie pozwolenia na broń. Obowiązek zbycia broni wynika natomiast z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Wprawdzie w piśmie z dnia [...] września 2009 r. Komendant Główny Policji wezwał skarżącego do zajęcia stanowiska co do zdeponowanej broni, wskazując, że jest on zobowiązany do jej zbycia w ciągu 30 dni od uprawomocnienia się decyzji cofającej pozwolenie na broń, to jednak poinformował również skarżącego, iż w razie niepodjęcia działań w celu rozliczenia broni, przedmiotowy depozyt ulegnie likwidacji w terminie 3 lat od dnia doręczenia wezwania, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepojętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 z późn. zm.). W przypadku zatem, gdyby skarżący nie dokonał zbycia broni w określonym do tego terminie, broń ta może być nadal przechowywana przez pewien okres w depozycie policyjnym. Podkreślić należy, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji Sąd przeanalizuje w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.