II SA/Wa 1785/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę W dniu 16 sierpnia 2022 r. do Dowódcy [...] wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej [...] - Dział do Spraw [...] o przedstawieniu i ogłoszeniu zarzutów o czyn z art. 286 § 1 k.k. (Sygn. akt: [...]) wobec D. J. (dalej jako: skarżący). Dowódca Jednostki Wojskowej [...] działając na podstawie art. 104, art. 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z poźn. zm.) oraz art. 225 ust. 1, ust. 4-5 i ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022r. poz. 655 z późn. zm.) decyzją z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] zawiesił skarżącego zajmującego stanowisko służbowe SZEF ZESPOŁU-[...] /[...]/ - ZESPÓŁ [...][...] BRYGADY w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 24 sierpnia 2022 roku do dnia 24 listopada 2022 roku. Pełnomocnik skarżącego pismem z 26 maja 2023 r. wystąpił do Dowódcy [...] o wypłatę zawieszonych należności finansowych i o wznowienie postępowania i w konsekwencji zmianę decyzji o zawieszeniu. Następnie pismem z 6 lipca 2023 r. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych z uwagi na fakt, iż skarżący został zawieszony ze względu na postawione zarzuty dotyczące przestępstw, a w konsekwencji skarżący skazany został za wykroczenie. Pełnomocnik skarżącego ponadto wskazał, ze w niniejszej sprawie błędnie postawiono zarzuty, a tym samym gdyby organ w dacie podejmowania decyzji o zawieszaniu miał świadomość iż czyny zarzucane skazanemu nie były przestępstwami a wykroczeniami to nie mógłby zawiesić skazanego. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] [...], działając na podstawie art. 149 i art. 150 w związku z art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) i art. 225 oraz art. 456 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j. dz. U. z 2022 r. poz. 2305 ze z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o wznowienie postepowania sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, postanowieniem z [...] listopada 2023 r. nr [...] odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wyrok w niniejszej sprawie został wydany przez Sąd Rejonowy w [...] w dniu [...] kwietnia 2023 r. i stał się prawomocny w dniu 22 kwietnia 2023 r. Z tą datą stronie działającej przez profesjonalnego pełnomocnika znana była wskazana wyżej przyczyna stanowiąca podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego zawieszenia w czynnościach służbowych. Z wnioskiem o wznowienie postępowania strona wystąpiła pismem z dnia 6 lipca 2023 r., które wpłynęło do organu w dniu 11 lipca 2023 r. Tym samym strona nie dochowała ww. 1-miesięcznego terminu wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Ponadto organ wskazał, że nie zachodzą również określone w art. 145 i nast. K.p.a. przesłanki wznowienia postępowania, gdyż fakt późniejszej zmiany, w toku prowadzonego postępowania karnego, kwalifikacji prawnej popełnionego przez żołnierza czynu, nie ma i nie może mieć wpływu na podejmowane decyzje na podstawie zawiadomień organów ścigania, w przedmiotowej sprawie Prokuratury Rejonowej [...] Dział do Spraw [...]. Pismem z 11 grudnia 2023 r. pełnomocnik działający w imieniu skarżącego, na podstawie art. 149 § 4 kpa w całości zaskarżył ww. postanowienie z [...] listopada 2023 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych (organ II instancji) po rozpoznaniu zażalenia skarżącego działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po analizie przedłożonych w sprawie akt organ II instancji stwierdził, że zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisami prawa, mimo dokonania błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. W uzasadnieniu postanowieni organ II instancji wskazał, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania organ jest zobowiązany do zbadania dochowania terminu na wniesienie podania, gdyż tylko prawidłowo wniesione podanie może być przedmiotem rozpoznania przez organ. Organ II instancji podkreślił, że zarówno przed organem I instancji, jak również we wniesionym do tutejszego organu zażaleniu, nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody uzasadniające przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów poddających w wątpliwość fakt, że uzyskanie informacji o wyroku Sądu Rejonowego w [...] wydanym w dniu 14 kwietnia 2023 r., który uprawomocnił się w dniu 22 kwietnia 2023 r., nastąpiło po tej dacie W takim stanie sprawy Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w toku prowadzonego postępowania, za konieczne uznał wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania i przedstawienie dowodów na potwierdzenie powyższych okoliczności, w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania pod rygorem negatywnych skutków procesowych (nr wych. [...] z dnia [...] marca 2024 r.). Pełnomocnik strony pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r., tj. z zachowaniem siedmiodniowego terminu, przedstawił dowody na okoliczność ustalenia daty, w której strona powzięła wiedzę o wyroku Sądu Rejonowego w [...] (nr wch. [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r.). Po zapoznaniu się z dokumentami zebranymi w sprawie Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w sprawie dotyczących ustalenia daty w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz co do terminu wniesienia przedmiotowego wniosku. Organ II instancji na gruncie niniejszej sprawy wskazał, że dniem w którym strona uzyskała informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania był dzień ogłoszenia wyroku przez Sąd Rejonowy w [...], tj. [...] kwietnia 2023 r., ponieważ zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym przed organem (nr wch. [...]), strona była obecna na ogłoszeniu przedmiotowego wyroku i od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., zatem uznał on za niesłuszne twierdzenie pełnomocnika skarżącego że datą od której rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie jest dzień doręczenia stronie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...]. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w uzasadnieniu podkreślił, że dokonane przez organ I instancji błędne ustalenia faktyczne pozostają bez wpływu na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia, gdyż nie ma żadnych wątpliwości, że organ I instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył unormowań prawnych w tym zakresie, a złożone w dniu 26 maja 2023 r. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. wobec czego w ocenie organu II instancji należało odmówić wznowienia postępowania. Działający w imieniu skarżącego pełnomocnik pismem z 20 maja 2024 r. złożył skargę na postanowienie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]. utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] Dowódcy [...] [...] z dnia [...] listopada 2023 r. dotyczące odmowy wznowienia postępowania w sprawie zawieszenie w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a. art. 148 § 1 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie rozpoczął się dnia 14 kwietnia 2023 roku, a zatem dnia, w którym to nastąpiło ogłoszenie wyroku przez Sąd Rejonowy w [...], podczas gdy w istocie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg w dniu, w którym to skarżący powziął wiedzę o wydaniu wobec niego prawomocnego, prawnie skutecznego, wyroku, tj. najwcześniej w dniu 22 kwietnia 2023 roku (dzień uprawomocnienia się orzeczenia), co z kolei doprowadziło do niesłusznego odmówienia skarżącemu wznowienia postępowania mimo istnienia po ;temu uzasadnionych przesłanek; b. art. 7a kpa, a to poprzez utrzymanie przez organ postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania mimo istnienia po temu uzasadnionych przesłanek merytorycznych z tego względu, iż w ocenie organu bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie rozpoczął się dnia 14 kwietnia 2023 roku, a zatem dnia, w którym to nastąpiło ogłoszenie wyroku przez Sąd Rejonowy w [...], a nie w dniu 22 kwietnia 2023 roku, a zatem w dniu uprawomocnienia się orzeczenia i uzyskania przez niego swej prawnej skuteczności, mimo iż treść przepisu nie wskazuje wprost w takowym przypadku, od jakiego momentu termin ten winien być liczony, co z kolei powinno prowadzić do zastosowania przez organ wykładni korzystnej dla samego skarżącego z uwagi na istniejące wątpliwości co do interpretacji normy prawnej w tymże kontekście, co wskazuje nadto na rozbieżności w stanowiskach organu I oraz II instancji. Pełnomocnik skarżącego, w uzasadnieniu skargi wskazał, że skarżący zawieszony został w czynnościach służbowych w związku z postawieniem owemu zarzutu popełnienia czynu zabronionego z art. 286 kk, który to zdaniem właściwych organów postępowania przygotowawczego miał polegać na oszukaniu kasy samoobsługowej. Wyrok we wskazanej sprawie, zawisłej przed Sądem Rejonowym w [...], [...] Wydział Karny, pod sygnaturą akt [...], wydany został dnia [...] kwietnia 2023 roku i uprawomocnił się z dniem 22 kwietnia 2023 r. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku orzeczenie to zyskuje swa moc prawną, a przed uprawomocnieniem wyroku orzeczenie to nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika skarżącego to właśnie z chwilą uprawomocnienia się wyroku zaistniały przesłanki do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów uznać należało, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ poprawnie dopatrzył się naruszenia przez wnioskodawcę terminu oznaczonego w przepisie art.148 par.1 K.p.a. Zgodnie z treścią w/powołanej normy prawnej podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Sformułowanie przytoczonego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, ze materię zachowania omawianego terminu należy badać każdorazowo, w przypadku każdego, wnoszonego przez daną stronę wniosku wznowieniowego. Każdy wniosek ma bowiem za zadanie wszcząć odrębne postępowanie. Spełnienie przesłanek formalnych umożliwiających wszczęcie postępowania, musi więc być ustalone za każdym razem, gdy do organu wpłynie nowy wniosek. W przeciwnym razie po stronie organu nie powstanie obowiązek do wszczęcia postępowania zgodnego z żądaniem strony. Rozwijając omawianą problematykę wyjaśnienia wymagało również to, że w myśl ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury bieg terminu oznaczonego w przepisie art.148 par.1 K.p.a. rozpoczyna się od dnia, w którym strona uzyskała informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a nie od dnia, w którym strona powzięła wiedzę o tym, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia. Stąd więc na wynik sprawy nie rzutuje to, czy osoba wnosząca podanie, miała wiedzę odnośnie prawnego znaczenia danych okoliczności faktycznych dla możliwości domagania się wznowienia postępowania. Dla przedmiotowej problematyki kluczowe znaczenia ma wyłącznie sfera faktów (powzięcia wiedzy o określonym zdarzeniu) a nie sfera świadomości strony co do prawnych skutków owego zdarzenia i ewentualnej możliwości jego wykorzystania w innych postępowaniach. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należało, iż organ poprawnie ustalił, że strona uchybiła miesięcznemu terminowi dla wywiedzenia żądania wznowienia postępowania. W sposób uzasadniony organ przyjął bowiem, ze bieg omawianego terminu rozpoczął się w dniu ogłoszenia wyroku tj. w dniu [...] kwietnia 2023r. Okolicznością niesporną było przecież to, że skarżący był obecny przy owym ogłoszeniu. W tym więc momencie strona powzięła informację o okoliczności mogącej stanowić podstawę wznowieniową. Bez wpływu na istnienie tej wiedzy pozostawało zaś to, czy ogłoszony wyrok miał walor prawomocności czy też nie. Sama kwestia prawomocności wyroku pozostaje w oderwaniu od świadomości strony co do zaistnienia konkretnego zdarzenia. Nawet zaś hipotetycznie przyjmując, że zasadny jest zarzut nr 1 niniejszej skargi tj. że bieg omawianego terminu rozpoczął się najwcześniej w dniu 22 kwietnia 2023r. to okoliczność taka nie wpłynęłaby na wynik sprawy. Najwcześniejsze wystąpienie przez stronę z wnioskiem o wznowienie postępowania miało miejsce w dniu 26 maja 2023r. co także świadczyłoby o uchybieniu miesięcznemu terminowi dla dokonania tej czynności. Bez wpływu na powyższe pozostaje zaś to, że strona w dniu 6 lipca 2023r. złożyła kolejny wniosek o wznowienie. Tę czynność można bowiem traktować wyłącznie w kategorii ponowienia (czy przypomnienia lub uszczegółowienia) wcześniejszego wniosku w tym przedmiocie. Nie wpłynęła więc ona skutecznie na zmianę daty wystąpienia z wnioskiem wznowieniowym. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).