II SA/Wa 179/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy mianowania asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. postanawia -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Wniosek o mianowanie E. K. asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. złożony został w Ministerstwie Sprawiedliwości przez Prezesa Sądu Okręgowego w K. Pismem z dnia 30 września 2004 r. Minister Sprawiedliwości poinformował wnioskodawcę, że wniosek nie został uwzględniony z przyczyn formalnych. W piśmie tym powołano powody odmowy uwzględnienia wniosku. Skarżąca pismem z dnia 25 października 2004 r. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości o mianowanie jej asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. W odpowiedzi na to pismo Minister Sprawiedliwości poinformował E. K., że podtrzymuje stanowisko - wyrażone w piśmie z dnia 30 września 2004 r. skierowanym do Prezesa Sądu Okręgowego w K. o braku podstaw formalno-prawnych umożliwiających uwzględnienie wniosku. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą jednocześnie, iż stosunek pracy asesora sądowego nawiązuje się na podstawie mianowania przez Ministra Sprawiedliwości, które to mianowanie jest dyskrecjonalnym uprawnieniem Ministra Sprawiedliwości, a wobec tego kandydatowi na asesora sądowego nie przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. wniosła o uchylenie aktu Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zagadnienie dotyczące przesłanek i warunków mianowania na stanowisko asesora sądowego uregulowane zostało w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy Minister Sprawiedliwości może mianować asesorem sądowym osobę, która ukończyła aplikację sądową lub prokuratorską i zdała egzamin sędziowski lub prokuratorski i spełnia warunki określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, tj. posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich (pkt 1), jest nieskazitelnego charakteru (pkt 2), ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne uznane w Polsce (pkt 3), jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego (pkt 4). Z powołanego wyżej przepisu art. 134 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych wynika, że Minister Sprawiedliwości posiada uprawnienie, a nie obowiązek mianowania na stanowisko asesora sądowego wówczas, gdy kandydat na to stanowisko spełnia określone prawem wymagania. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy wniosek o mianowanie dotyczy osoby spełniającej wszystkie ustawowe przesłanki - Minister Sprawiedliwości może odmówić mianowania. W ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych nie ma przepisu, który zobowiązywałby Ministra Sprawiedliwości, czy wręcz nakazywał mu mianowanie asesorem osoby, która spełnia ustawowe wymogi. Nie ma tym samym przepisu, który zobowiązywałby Ministra Sprawiedliwości do mianowania asesorem osoby, która w jego ocenie - do dokonania której jest uprawniony z mocy Prawa o ustroju sądów powszechnych - nie spełnia jednego bądź kilku z warunków koniecznych do tego mianowania. Z przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych wynika, że akt mianowania na stanowisko asesora sądowego należy do dyskrecjonalnych uprawnień Ministra Sprawiedliwości. Mianowanie jest aktem nawiązania stosunku pracy, a zatem wniosek o mianowanie należy traktować, jako wniosek o nawiązanie stosunku pracy. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie daje roszczenia o nawiązanie stosunku pracy, podlegającego ochronie sądowej. Roszczenie o nawiązanie stosunku pracy asesora sądowego nie wynika również z żadnych innych obowiązujących przepisów prawa. W świetle powyższego akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy mianowania asesorem sądowym - i to bez względu na to, czy kandydat na asesora spełnia ustawowe wymogi - nie podlega, zgodnie z art. 5 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powołany przepis ppsa wprost wyłącza właściwość sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Z tego też względu Sąd nie zajmował stanowiska w przedmiocie rodzaju ukończonych przez skarżącą studiów. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w postanowieniu.