II SA/Wa 1791/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kpa, w dniu [...] lipca 2007 r. wydał z urzędu decyzję nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Starosty Sierpeckiego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2001 r. znak [...] o odmowie przyznania M. S.prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., że Wojewoda Mazowiecki, wszczynając postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sierpeckiego działał w interesie odwołującego się. Przeprowadzone przez Starostę Sierpeckiego postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 2001 r. obciążone było błędami proceduralnymi. O tym, jaki charakter ma pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego strona pismo skierowała. W razie wątpliwości to – zgodnie z art. 7-9 Kpa – na organie ciąży obowiązek ustalenia zakresu żądania strony postępowania. Dopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, w tym także postępowania o wznowienie postępowania po wniesieniu skargi w tej samej sprawie do sądu administracyjnego. Starosta Sierpecki, nie czekając na uprawomocnienie decyzji, wznowił postępowanie w sprawie, w której strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. W wyniku tego doszło do rażącego naruszenia prawa. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze, skarżący nie kwestionuje słuszności zaskarżonej decyzji, podnosi natomiast argumenty dotyczące decyzji wydanych przez Starostę Sierpeckiego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje: Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Decyzja administracyjna może być dotknięta wadą kwalifikowaną taką, że nie może być ona uważana za ważny akt administracyjny, a więc wywołujący skutki prawne. Gdy taki przypadek wystąpi w praktyce, to ze względu na pewność obrotu prawnego i w celu usunięcia wątpliwości, czy mamy do czynienia z aktem ważnym czy też nieważnym, następuje stwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej taka wadą. Stwierdzenie nieważności oznacza, że decyzja, co do której takie rozstrzygnięcie wydano, nie wywoła skutków prawnych. Kodeks postępowania administracyjnego wymienia w art. 156 § 1 siedem przyczyn (wad kwalifikowanych) nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie administracyjnej. Organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ (art. 157 § 1 Kpa). Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej właściwy do działania w trybie nadzoru (art. 157 § 1 Kpa) ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzonym w trybie nadzoru organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 Kpa, to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące. Ten obowiązek został przez organ spełniony poprzez wskazanie przepisów postępowania administracyjnego, które zostały przez Starostę Sierpeckiego naruszone w toku prowadzonego postępowania. Organ dokonał prawidłowej oceny, że naruszenie to miało charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że nie mogą być one uwzględnione, gdyż nie odnoszą się do zaskarżonej decyzji, a do decyzji Starosty Sierpeckiego, której nieważność została stwierdzona zaskarżoną decyzją. Nadmienić należy, że zaskarżona decyzja jest korzystna dla skarżącego i nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i wydania decyzji zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.