II SA/Wa 1793/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu postanawia: I. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, II. ustanowić w niniejszej sprawie dla skarżącej adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. B. B. (dalej "skarżąca", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest emerytura wysokości 1894,85 zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku poza działką rolną o powierzchni 17,99 arów. Skarżąca zamieszkuje w lokalu socjalnym, za który opłaca czynsz w wysokości 400 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca ponosi stałe koszty z tytułu: zakupu lekarstw -157,29 zł, raty kredytu- średnio 222, 25 zł, abonamentu telefonicznego- średnio 128 zł, zużycia prądu- 168 zł i gazu- 137 zł. W dniu 12 stycznia 2015 r. skarżąca nadesłała dokumenty źródłowe obrazujące jej aktualne dochody i wydatki. Jednocześnie oświadczyła, że w okresie zimowym ponosi dużo większe opłaty za gaz. Za miesiąc listopad i grudzień 2014 r. zobowiązana była do opłaty w kwocie 455,73 zł, natomiast prognozowane rachunki za miesiące zimowe, tj. styczeń-marzec wyniosą ok 1000-1200 zł. Wnioskodawczyni nie posiada lokat terminowych ani oszczędności. Ze względu na przebyte choroby ponosi znaczne koszty na lekarstwa, które przyjmuje na stałe. Stwierdzono, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżąca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Z wniosku PPF wynika, że miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 1894,85 zł netto. Kwota ta prawie w całości przeznaczana jest na koszty miesięcznego utrzymania oraz leczenia skarżącej, które kształtują się na poziomie ok 1200 zł. Koszty te ulegają znacznemu podwyższeniu w miesiącach zimowych, ponieważ skarżąca ogrzewając mieszkanie piecykiem gazowym, ponosi wysokie opłaty z tego tytułu- ok 1200 zł za trzy miesiące. Powyższe wskazuje, że uzyskiwane przez skarżącą dochody mogą wystarczyć co najwyżej na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania i nie pozwalają poczynić skarżącej niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim wysokie koszty utrzymania koniecznego, wydatki na leczenie, brak majątku poza działką rolną uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.