II SA/Wa 1795/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi P. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe -oddala skargę- Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] na podstawie art. 57 ust. 2 pkt 4 i art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa i 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] o przeniesieniu P. B. na stanowisko głównego specjalisty w Departamencie [...]. W uzasadnieniu ostatecznego rozstrzygnięcia podano, że P. B. rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymanym w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o ABW i AW został odwołany z zajmowanego stanowiska służbowego Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] i z dniem [...] grudnia 2005 r. przeniesiony do dyspozycji Szefa ABW. W wyniku rozpoznania skargi od powołanego ostatecznego rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. art. II SA/Wa 392/06 uchylił zarówno zaskarżony rozkaz, jak i utrzymany nim w mocy rozkaz z dnia [...] grudnia 2005 r. o odwołaniu ze stanowiska. Organ wyjaśnił, że wobec faktu, że zadania, które na zajmowanym stanowisku wykonywał P. B. realizuje już inny funkcjonariusz, koniecznym było podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie stanowiska służbowego funkcjonariusza. Wskazano, że wobec obsadzenia już stanowiska Zastępcy Dyrektora Departamentu [...], P. B. mianowano na najwyższe, przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW nieobsadzone i odpowiadające jego kwalifikacjom stanowisko. Podkreślano, że na podstawie art. 118 ust. 2 Szef ABW zezwolił na zachowanie funkcjonariuszowi prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem. Organ stwierdził, że jego zdaniem zachowano w sprawie dyspozycję art. 7 kpa, ponieważ zharmonizowano interes służby i słuszny interes funkcjonariusza. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Ponadto wniesiono o dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dowodów uzupełniających na okoliczność, czy od [...] kwietnia 2006 r. do [...] lipca 2006 r. na stanowisku Zastępcy Dyrektora Departamentu [...] obowiązki pełnił funkcjonariusz zajmujący inne stanowisko służbowe, a także na okoliczność ustalenia dokładnego terminu utworzenia etatu głównego specjalisty w tymże Departamencie. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucono naruszenie: • art. 2, 7, 32 w zw. z 8 ust. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady legalizmu i zasady równości wobec prawa, • art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez bezpodstawne przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, • art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 w zw. 79 i 81, 86 kpa, oraz 77 §1 w związku z 80 kpa i 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że według wiedzy skarżącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom organu, stanowisko Zastępcy Dyrektora Departamentu [...], które zajmował przed przeniesieniem, nie było formalnie obsadzone przez mianowanie innego funkcjonariusza. Podał, że Szef ABW nie sprawdził możliwości mianowania go na inne stanowisko równorzędne. Wnoszący skargę zwrócił uwagę na pominięty w sprawie przez organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 392/06, który jest wiążący w sprawie jego stanowiska służbowego. Wskazano, że nadal nie zostały wyjaśnione przesłanki jego odwołania ze stanowiska. Jednocześnie zwrócono uwagę na dorobek zawodowy skarżącego funkcjonariusza, jego dotychczasowe nienaganne pełnienie służby, otrzymane odznaczenia, wyróżnienia i nagrody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Oceniając jako niezasadny zarzut naruszenia przez organ powołanego wyżej przepisu należy zwrócić uwagę, że przedmiot rozpoznawanej obecnie skargi nie jest tożsamy ze sprawą, zakończoną wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 392/06. Obecnie rozpatrywana skarga dotyczy przeniesienia P. B. na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 57 § 2 pkt 4 ustawy o ABW i AW, a sprawa zakończona powołanym wyrokiem była rozstrzygnięta przez organ w oparciu o przepis art. 54 tej ustawy i dotyczyła odwołania wymienionego ze stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji. Zdaniem Sądu, ustalony stan faktyczny dawał organowi prawo do zastosowania art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW i AW, przewidującego możliwość przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe w sytuacji likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Sąd bada legalność wydanych i zaskarżonych decyzji według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Przedstawiony przez organ na dzień [...] lipca 2006 r. (tj. dzień wydania decyzji ostatecznej) etat zatrudnienia na stanowiskach Dyrektora i Zastępcy Dyrektora [...] świadczy o tym, że stanowisko Zastępcy Dyrektora tegoż Departamentu zajmowane wcześniej przez skarżącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji było już obsadzone. Mianowanie innego funkcjonariusza na dotychczas zajmowane przez skarżącego stanowisko wskazuje na obiektywną przeszkodę w kontynuowaniu przez niego służby na tym stanowisku. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma strukturę jednolitą, a to oznacza, że tylko Szef ABW wpływa na kształt Agencji jako formacji dbającej o wewnętrzne bezpieczeństwo państwa. Pełni więc na zewnątrz rolę organu administracji, a od wewnątrz zarządza i kieruje jej pracami. Te ostatnie funkcje wiążą się immanentnie z rolą podmiotu zatrudniającego, jakim Szef ABW jest wobec pełniących służbę w Agencji funkcjonariuszy. Kształtuje strukturę zatrudnienia w sposób samodzielny i tylko do niego należy dobór i ocena kadry. Fakt ten sprawia, że tylko Szef ABW posiada najpełniejszą wiedzę o potrzebach zatrudnieniowych Agencji jako całości (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2526/04 oraz sygn. akt II SA/Wa 2528/04). Skoro Szef ABW posiada najpełniejszą wiedzę o potrzebach zatrudnieniowych Agencji, to w związku z wykazaniem faktu obsadzenia dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego należy uznać twierdzenia organu o braku możliwości przeniesienia go na równorzędne stanowisko służbowe za wystarczające. Tak więc przeniesienie skarżącego na stanowisko głównego specjalisty w Departamencie [...] znajduje uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne, przy czym w sprawie nie ma znaczenia, kiedy to stanowisko zostało utworzone. Jak wskazał organ, jest ono najwyższym w hierarchii służbowej, nieobsadzonym stanowiskiem przewidzianym w etacie jednostki organizacyjnej ABW, w której dotychczas funkcjonariusz pełnił służbę. Decyzja wydana w trybie art. 57 ust. 2 pkt 4 powoływanej ustawy jest decyzją uznaniową. Granice tego uznania określa przepis art. 7 kpa, który stanowi o obowiązku uwzględnienia interesu społecznego (w tej konkretnej sytuacji interes służby ABW) i słusznego interesu obywatela (w rozpoznawanej sprawie funkcjonariusza). Zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem wymogów zawartych w tym przepisie, o czym świadczy zachowanie skarżącemu prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku z jednoczesnym zachowaniem stopnia z tym stanowiskiem związanego. Przy decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym organ ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia z uwagi na celowość decyzji. Decyzja taka winna być tak uzasadniona, aby strona miała jasność, co do kryteriów, którymi kierował się organ administracyjny. Takie uzasadnienie wydane w sprawie decyzje zawierają. Należy zwrócić uwagę, że stosowanie procedury administracyjnej w ramach stosunków służbowych jest ściśle skorelowane z treścią norm prawa materialnego. To w specyfice rozpatrywanej sprawy tkwi przyczyna, że nie wszystkie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mogły być w pełni wykorzystane przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczy to przepisów z zakresu postępowania dowodowego, tj. art. 79, 81, 86 kpa. Jednocześnie należy stwierdzić, że skarżący brał aktywny udział w toczącym się postępowaniu, o czym świadczy chociażby sama treść jego skargi. Jeśli chodzi o twierdzenia skarżacego, że organ przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego naruszył przepisy Konstytucji RP, to zdaniem Sądu sposób uzasadnienia tych zarzutów nie pozwala na odniesienie się do nich z użyciem szczegółowej jurydycznej argumentacji. Należy zwrócić uwagę, że już sam fakt, że decyzja wydana na podstawie art. 57 § 1 pkt 4 ustawy o ABW ma charakter uznaniowy powoduje, że mamy do czynienia z pewnym odstępstwem od zasady równości. Zatem nie można mówić o naruszeniu tej zasady w sytuacji, gdy organ w granicach uznania administracyjnego skorzystał z zawartej w tym przepisie regulacji. Skoro więc przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko nie naruszyło zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.