II SA/Wa 1795/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 136b ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o uznaniu R. D. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 135 ust. 2 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej upomnienia. Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec [...] SG R. D., obwiniając go o to, że: 1. w dniu 12 grudnia 2009 r. około godziny 11.50 pełniąc w drogowym przejściu granicznym w [...] służbę jako kontroler na kierunku wjazdowym do Polski nie dopełnił spoczywających na nim obowiązków służbowych związanych z odprawą graniczną osób wjeżdżających na terytorium RP, bowiem dokonując odprawy granicznej obywatelki [...] nie odcisnął w dokumencie paszportowym ww. podróżnej stempla kontroli granicznej, jak również nie wprowadził danych ww. podróżnej do Zintegrowanego Systemu Ewidencji, tj. o czyn z art. 135 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy o Straży Granicznej, 2. w czasie i okolicznościach, jak w pkt 1 niewłaściwie wykonywał czynności służbowe w zakresie kontroli granicznej osób i środków transportu wjeżdżających na terytorium RP, bowiem dokonując odprawy granicznej obywatela [...] wprowadził do Zintegrowanego Systemu Ewidencji błędne dane dotyczące pojazdu, którym podróżował ww. obywatel [...], tj. o czyn z art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] lipca 2010 r. wydał orzeczenie dyscyplinarne, w którym uznał [...] SG R. D. winnym popełnienia zarzucanego w pkt 1 czynu i wymierzył mu karę upomnienia. Jednocześnie uniewinnił obwinionego od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt 2. Od powyższego orzeczenia obrońca obwinionego złożył w dniu 29 lipca 2010 r. odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez brak jednoznacznych dowodów z materialnych źródeł dowodowych, które wykluczałyby popełnienie zarzucanego deliktu dyscyplinarnego przez innego funkcjonariusza oraz oparcie przekonania organu pierwszej instancji o winie obwinionego na podstawie materiałów w postaci wyciągów z Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania, a także zapisów z monitoringu drogowego przejścia granicznego w [...], które nie odnoszą się do czasu odprawy objętej zarzutem. Zarzucił ponadto obrazę art. 107 § 4 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, jakie konkretnie okoliczności w sposób jednoznaczny przyczyniły się do konkretnie których ustaleń faktycznych niebudzących wątpliwości, obrazę art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 6 k.p.a., poprzez uznanie za dowód oświadczenia w języku [...] z tłumaczeniem wykonanym przez funkcjonariusza Straży Granicznej nieuprawnionego w niniejszym postępowaniu do dokonania takiej czynności. Podniósł również, iż w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego nie przeprowadzono szeregu czynności, o które wnioskował, tj. przesłuchania świadków, dokonania sprawdzeń w systemach teleinformatycznych okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz powołania tłumacza przysięgłego języka [...]. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Straży Granicznej, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 136b ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podkreślił, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej oparł rozstrzygnięcie na obszernym materiale dowodowym, potwierdzającym w sposób niebudzący wątpliwości winę [...] SG R. D. W sprawie przesłuchano szereg świadków – funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz Służby Celnej, zgromadzono dowody w postaci wyciągów z dokumentami służbowej Placówki SG w [...], kopii dokumentu paszportowego i dowodu rejestracyjnego pojazdu, wyciągów z Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania i systemu GRANICA oraz zapisów monitoringu z drogowego przejścia granicznego w [...]. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy ustalono stan faktyczny i okoliczności zdarzenia. Zarzut skarżącego jakoby organ nie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego jest w związku z tym nieuzasadniony. W ocenie organu odwoławczego, wnikliwa analiza wszystkich zgromadzonych w postępowaniu dowodów, w szczególności wyciągów z dokumentacji służbowej placówki, wyciągów z Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania i będącego na wyposażeniu Służby Celnej systemu GRANICA, zapisów monitoringu z drogowego przejścia granicznego w [...] oraz oświadczenia obywatelki [...] pozwoliła w sposób niebudzący wątpliwości ustalić przebieg zdarzenia oraz fakt, iż to właśnie [...] SG R. D. dokonywał odprawy granicznej ww. obywatelki [...] i ponosi odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków służbowych w tym zakresie. Podnoszona przez skarżącego kwestia braku jednoznacznych dowodów, które wykluczałyby popełnienie zarzucanego deliktu dyscyplinarnego przez innego funkcjonariusza wskazuje natomiast na przyjętą linię obrony polegającą na przerzuceniu odpowiedzialności z obwinionego na innego funkcjonariusza, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału w sposób jednoznaczny wynika, iż to właśnie obwiniony jest odpowiedzialny za niedopełnienie obowiązków służbowych. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż wskazywanie dodatkowych dowodów wykluczających popełnienie zarzucanego czynu przez innego funkcjonariusza jest bezcelowe. Przedmiotem postępowania dyscyplinarnego było bowiem ustalenie winy lub jej braku po stronie [...] SG R. D., a nie dokumentowanie czynności wykonywanych przez innych funkcjonariuszy w chwili zdarzenia, również pełniących służbę na przejściu granicznym, aby wykluczyć ich udział w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, kluczowym dowodem potwierdzającym, że to właśnie obwiniony dokonywał odprawy granicznej obywatelki [...] są wyciągi z Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania i będącego na wyposażeniu Służby Celnej systemu GRANICA. Zgodnie z zapisem w Centralnym Archiwum Odpraw i Legitymowania obwiniony w dniu zdarzenia odprawił na wjazd do Polski obywateli [...] podróżujących samochodem osobowym marki [...]. W tym też dniu tym samym pojazdem terytorium RP opuszczały 4 osoby, które zostały wymienione powyżej oraz [...]. Pismo z Urzędu Celnego w E. Oddział Celny w G. potwierdza natomiast na podstawie systemu GRANICA fakt, iż obywatelka [...] została odprawiona przez funkcjonariuszy celnych na wjazd do Polski, podróżując samochodem osobowym marki [...] wraz z dwoma innymi osobami: [...] (ustalone na podstawie nr dokumentów paszportowych). Czwarty z podróżnych [...] po dokonaniu odprawy granicznej przez obwinionego, a przed odprawą celną przesiadł się natomiast do innego pojazdu, celem szybszego wjazdu do Polski i zakupu akumulatora do wskazanego powyżej pojazdu, który uległ awarii. Kolejnym dowodem potwierdzającym fakt, iż obywatelka [...] wjechała do Polski samochodem marki [...] odprawianym przez obwinionego w dniu zdarzenia jest fakt, iż to ona właśnie jest właścicielką tego pojazdu, co potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego tego auta. Potwierdzeniem powyższego jest także zapis monitoringu, na którym został zarejestrowany moment oczekiwania podróżnych pojazdu marki [...] na odprawę celną oraz jej przebieg. Nagranie to potwierdza, że do odprawy celnej, która nastąpiła po odprawie granicznej zgłosiły się trzy osoby: dwie kobiety oraz mężczyzna. Na podstawie systemu odprawy celnej GRANICA ustalono tożsamość tych osób: [...]. Zapis ten wskazuje na stan faktyczny istniejący bezpośrednio po dokonaniu przez obwinionego odprawy granicznej podróżnych i pojazdu i w powiązaniu z innymi dowodami, potwierdza niezbicie jego winę. Powyższe ustalenia potwierdzają także wyjaśnienia [...]. Jednocześnie odnosząc się do podnoszonego przez obrońcę obwinionego zarzutu bezpodstawnego przyjęcia za dowód w sprawie tłumaczenia wyjaśnienia obywatelki [...] dokonanego przez funkcjonariusza SG, nieuprawnionego do dokonania takiej czynności, organ odwoławczy wskazał, iż tłumaczenia tego dokonała [...] SG W. S., która jest ustanowiona tłumaczem przysięgłym języka [...] przy Sądzie Okręgowym w E. z siedzibą w [...]. Dowody, o przeprowadzenie których ponownie wnosił obrońca obwinionego, w ocenie organu odwoławczego zmierzają natomiast do wydłużenia postępowania dyscyplinarnego, nie zaś do ustalenia przebiegu zdarzeń. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż wina skarżącego odnośnie postawionego mu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej nie budzi wątpliwości, natomiast zastosowana kara dyscyplinarna upomnienia jest adekwatna do popełnionego przez funkcjonariusza czynu. W skardze na powyższe orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik R. D. zarzucił organowi: 1. obrazę art. 107 § 3 na zasadzie art. 140 k.p.a., poprzez nierozpoznanie zarzutów odwoławczych; 2. błędne ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego; 3. obrazę § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. na zasadzie § 42 ww. rozporządzenia, poprzez uznanie, że tłumaczenie dokumentu w języku [...] wykonane przez pracownika organu, który jest tłumaczem przysięgłym, niepowołanym w przedmiotowym postępowaniu stosownym postanowieniem, stanowi dowód w sprawie, co mogło mieć wpływ na treść skarżonego orzeczenia. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla w żaden sposób ustaleń własnych organu II instancji w zakresie podniesionych w odwołaniu sprzeczności wykluczających zawinienie skarżącego, począwszy od niemożliwości potwierdzenia rzeczywistej odprawy ob. [...] przez skarżącego, poprzez brak wykluczenia możliwości odprawy jej przez zmiennika skarżącego. Ponadto zarzucił, że organ II instancji błędnie ocenił poprawność wykonanego tłumaczenia przez funkcjonariuszkę SG, która pomimo tego, że jest wpisana na listę biegłych Sądu Okręgowego w E., nie została jako biegły, ani nawet osoba posiadająca wiadomości specjalne, powołana postanowieniem do wykonania tłumaczenia przysięgłego, co z przyczyn formalnych uniemożliwia uznanie tego tłumaczenia jako dowód w sprawie. W ocenie pełnomocnika, powyższe w zestawieniu z nie przesłuchaniem ob. [...] nie daje podstaw do uznania, że brak odprawy ww. wynika z zaniechania skarżącego, m.in. np. przez brak okazania skarżącego w celu potwierdzenia przez cudzoziemkę, że to właśnie on był tym funkcjonariuszem, który ją odprawiał. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art 140 k.p.a. nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym tylko w zakresie nieuregulowanym przepisami tego rozporządzenia. Przepis § 29 ust. 2 powoływanego rozporządzenia określa natomiast jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. Z kolei § 32 powoływanego rozporządzenia stanowi, że rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu zakończonym zaskarżonym orzeczeniem. Przepis § 33 ust. 5 określa zaś jakie elementy powinno zawierać orzeczenie organu II instancji. Przepis § 16 powoływanego rozporządzenia nie nakazuje zaś wydania postanowienia o powołaniu tłumacza przysięgłego. Twierdzenie zatem, że brak takowego postanowienia mógł mieć wpływ na treść skarżonego orzeczenia, jest co najmniej niezrozumiałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Przepis art. 135 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy stanowi natomiast, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. niedopełnienie obowiązków służbowych lub przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Skarżący R. D., w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, został uznany winnym niedopełnienia obowiązków służbowych polegających na tym, że w dniu 12 grudnia 2009 r. około godziny 11.50 pełniąc w drogowym przejściu granicznym w [...] służbę jako kontroler na kierunku wjazdowym do Polski nie dopełnił spoczywających na nim obowiązków służbowych związanych z odprawą graniczną osób wjeżdżających na terytorium RP, bowiem dokonując odprawy granicznej obywatelki [...] ur. [...] legitymującej się paszportem nr [...] podróżującej samochodem osobowym marki [...] nie odcisnął w dokumencie paszportowym ww. podróżnej stempla kontroli granicznej, jak również nie wprowadził danych ww. podróżnej do Zintegrowanego Systemu Ewidencji. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, fakt popełnienia przez skarżącego przypisanego mu w orzeczeniu dyscyplinarnym czynu został wykazany w sposób niebudzący wątpliwości. Z zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wynika bowiem, że samochodem osobowym [...] podróżowało czworo obywateli [...], która była właścicielką tego samochodu. Z zapisu w Centralnym Archiwum Odpraw i Legitymowania wynika natomiast, że to skarżący w dniu zdarzenia odprawił na wjazd do Polski obywateli [...]. Pismo z Urzędu Celnego w E. Oddział Celny w [...] potwierdza z kolei, na podstawie systemu GRANICA fakt, iż obywatelka [...] została odprawiona przez funkcjonariuszy celnych na wjazd do Polski, podróżując samochodem osobowym marki [...] wraz z dwoma innymi osobami: [...]. Jak wynika jednocześnie z materiału dowodowego, czwarty z podróżnych – [...] po dokonaniu odprawy granicznej przez skarżącego, a przed odprawą celną, przesiadł się do innego pojazdu, celem szybszego wjazdu do Polski i zakupu akumulatora do samochodu, który uległ awarii na granicy. Powyższe okoliczności znalazły potwierdzenie w zapisie z monitoringu, na którym został zarejestrowany moment oczekiwania podróżnych pojazdu marki [...] na odprawę celną oraz jej przebieg. Nagranie to potwierdziło, że do odprawy celnej, która nastąpiła po odprawie granicznej, zgłosiły się trzy osoby: dwie kobiety oraz mężczyzna. Na podstawie systemu odprawy celnej GRANICA ustalono tożsamość tych osób[...]. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w świetle powyższych dowodów organ miał podstawy aby stwierdzić, iż to właśnie skarżący w dniu 12 grudnia 2009 r., pełniąc w drogowym przejściu granicznym w [...] służbę jako kontroler na kierunku wjazdowym do Polski, dokonał odprawy granicznej obywatelki [...] podróżującej samochodem osobowym marki [...]. Nie znajduje tym samym uzasadnienia zarzut, że organ oparł swoje ustalenia na niepełnym materiale dowodowym. Zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), zgłaszane w toku postępowania dyscyplinarnego wnioski dowodowe oddala się, jeżeli: przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne; okoliczność, która ma zostać udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy; okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub dowodu nie da się przeprowadzić. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne [...] M. B. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. szczegółowo wyjaśnił, dlaczego oddalił zgłoszone przez obrońcę R. D. w toku postępowania dyscyplinarnego wnioski dowodowe. Do kwestii zgłoszonych wniosków odniósł się także organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego orzeczenia. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia. Wbrew zarzutom skargi, Komendant Główny Straży Granicznej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wyjaśnił szczegółowo w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, a także odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Pełnomocnik skarżącego stawiając w skardze zarzut, że za dowód w sprawie przyjęto tłumaczenia z języka [...] oświadczenia obywatelki [...] dokonane przez funkcjonariuszkę Straży Granicznej, która jest wprawdzie tłumaczem przysięgłym języka [...], jednak nie została powołana postanowieniem do wykonania tłumaczenia przysięgłego w niniejszej sprawie, nie wykazał, aby powyższa okoliczność mogła mieć jakikolwiek wpływ na prawidłowość wydanego w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego. Nie kwestionował poprawności tego tłumaczenia. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż wymierzona skarżącemu kara upomnienia jest najniższą w katalogu kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 136 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. W ocenie Sądu, wymierzona kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia funkcjonariusza. Wymierzając tę najniższą z możliwych kar dyscyplinarnych organ uwzględnił dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz jego niekaralność dyscyplinarną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.