II SA/Wa 1795/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R.S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. R. S. w dniu [...] lutego 2012 r. złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego raport, podając w nim, że w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych w pełnym wymiarze prosi o zwolnienie go ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] sierpnia 2012 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2012 r. w dniu [...] marca 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił ww. z dniem [...] lipca 2012 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. R. S. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, że w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze podstawą prawną zwolnienia go ze służby powinien być art. 60 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] lipca 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał m. in., że Biuro Kadr przeprowadziło w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, że na podstawie zaświadczeń o ukończonych studiach, okresach pracy i służby funkcjonariusz nie posiada 75% wysługi emerytalnej, w związku z czym nie może on skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 60 ust. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy. Rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł on o nakazanie Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zmianę podstawy prawnej zwolnienia go ze służby, tak aby rozkaz personalny zawierał art. 50 ust. 1 i art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu skargi odwołał się do przepisów powołanej ustawy, które w jego sprawie powinny zostać zastosowane przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 74, poz. 676 z późn. zm.), funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji; 2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3) wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby; 4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego; 5) utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa. Funkcjonariusza można zwolnić ze służby również w przypadku: 1) niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 2) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt 4; 3) objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji z wyboru w organach samorządu terytorialnego; 4) nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych; 5) gdy wymaga tego ważny interes służby; 6) likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Agencji lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe; 7) dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia. Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 ustawy zwolnienie ze służby następuje po upływie 6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji. Z akt sprawy wynika, ze skarżący żądał zwolnienia go ze służby na podstawie przesłanki określonej w ust. 2 pkt 4 przytoczonego przepisu, natomiast został zwolniony na podstawie ust. 3 tego przepisu. W ocenie Sądu takie działanie organu jest nieuprawnione, gdyż organ prowadząc postępowanie związany był zakresem określonym w raporcie z dnia [...] lutego 2012 r. Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy, funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1. Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. W świetle powyżej przytoczonego przepisu nie ulega wątpliwości, że skarżący, żądając zwolnienia na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy, chciał skorzystać z dobrodziejstwa tego przepisu. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego żądanie to zignorował i wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy i tym samym uniemożliwił skarżącemu ewentualne otrzymanie świadczenia, o którym mowa w art. 132 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zaskarżonym rozkazem personalnym utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny, który był rozstrzygnięciem wadliwym. W ocenie Sądu, podjęta przez organ próba konwalidowania popełnionego błędu, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, jest niewystarczającym działaniem, gdyż skarżący został pozbawiony możliwości odniesienia się w toku prowadzonego postępowania do argumentacji przedstawionej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący na rozprawie złożył kopię decyzji Zakładu Emerytalno –Rentowego, z której wynika, że pobiera on emeryturę z tytułu wysługi lat w wysokości 75%. Okoliczność ta powoduje, że w sprawie zachodziła przesłanka do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy, o co wnosił. Skoro Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdził, że skarżący nie mógł zostać zwolniony ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4, to zobowiązany był wydać rozkaz personalny na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, a nie na podstawie § 1 pkt 1 tego przepisu. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić ustalenia Sądu, a w szczególności przeprowadzić postępowanie, zgodnie z treścią żądania zawartego we wniosku skarżącego o zwolnienie ze służby. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. nr 270), orzekł jak w sentencji.