II SA/Wa 1797/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 4 września 2014 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że w przypadku wykonania decyzji zostanie pozbawiony możliwości korzystania z broni w dotychczasowym zakresie. Będzie również zmuszony do zbycia posiadanej broni, bądź oddania jej do depozytu Policji. Podkreślił, że nawet w razie pozytywnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego poniesie ujemne konsekwencje wydania zaskarżonej decyzji, bowiem będzie musiał ponownie nabyć broń, za cenę wyższą od uzyskanej ze sprzedanej broni dotychczas używanej, bądź ponieść koszty jej zdeponowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Należy bowiem wyjaśnić, że wskazanie konsekwencji wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, tj. zbycie posiadanej broni nie stanowi samoistnej podstawy przemawiającej za słusznością wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto z treści art. 22 ust 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) wynika, że osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, może – w przypadku gdy nie dokona jej zbycia – złożyć broń do depozytu policyjnego, co spowoduje uniknięcie szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą. Ponoszenie zaś ewentualnej opłaty depozytowej, podobnie, jak i zbycie broni, należy do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie ma charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania takiej decyzji. Należy również wskazać, że zasady deponowania i niszczenia broni uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawek odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z § 11 tego rozporządzenia za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Opłata za wydanie pozwolenia na broń wynosi natomiast 242 zł. (część III pkt 12 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.). Roczny koszt przechowywania broni w depozycie wynosi zatem 883,30 zł. W ocenie Sądu konieczność poniesienia kosztów związanych ze złożeniem broni do depozytu nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Wskazuje na to przede wszystkim wysokość tych kosztów. Zdaniem Sądu nie można bowiem uznać, iż kwota 883,30 zł w skali roku stanowi dotkliwe obciążenie dla osoby decydującej się na posiadanie i utrzymanie w należytym stanie technicznym broni. Koszt tego rzędu nie może być rozpatrywany w kategoriach znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, należy uznać, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.