II SA/Wa 1797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), z dniem 30 czerwca 2017 r. - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Miejski Policji w [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że w dniu [...] lutego 2017 r. z Prokuratury Rejonowej w [...] wpłynęły akta postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] w sprawie doprowadzenia A. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości [...] zł poprzez wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania działania, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk z poleceniem przeprowadzenia śledztwa. Z zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa złożonego w imieniu A. W. wynika, że na jego szkodę działania podejmować mieli przedstawiciele "[...]" Sp. z o.o. w [...], w imieniu której miał działać J. Z. oraz D. D. – specjalista Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia D. D. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie, pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ pierwszej instancji wystąpił również do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...], pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., poinformował, że Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] wyraża zgodę na przedmiotowe zwolnienie. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., na mocy którego zwolnił skarżącego D. D. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 108 § 1 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w [...] nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji uznał, że D. D. zatracił poczucie absolutnego charakteru norm moralnych, co jest sprzeczne z interesem formacji, w której służy, a zabiegającej o prestiż w społeczeństwie. Samo podejrzenie, że policjant brał udział w działalności firmy balansującej na granicy prawa, której nie sposób uznać za uczciwą, dyskwalifikuje go jako funkcjonariusza, który ma stać na straży prawa, a w szczególności inicjować i organizować działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a także ścigać sprawców takich czynów. Opisane postępowania skarżącego podważa jego nieposzlakowana opinię i wiarygodność, uniemożliwiając dalsze wykonywanie przez niego zawodu policjanta. Podejrzenie uczestnictwa policjanta w działalności o znamionach oszustwa sprawia, iż nie tylko traci on przymioty niezbędne do wykonywania zawodu, lecz także naraża na uszczerbek autorytet całej formacji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, polegającym na konieczności niezwłocznego zwolnienia funkcjonariusza, który utracił nieposzlakowaną opinię oraz rażąco sprzeniewierzył podstawowym powinnościom zawodowym, wynikającym z przepisów obowiązującego prawa oraz roty złożonego ślubowania. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony stronie skarżącej w dniu [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 44 k.p.a. Z kolei w dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęły następujące wnioski i żądania nadkom. D. D.: - wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] za sygn. akt [...]; - wniosek o wyłączenie ze sprawy osoby prowadzącej postępowanie; - wniosek o przesłuchanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]; - wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków M. S., J. Z. i M. S. na okoliczność bezzasadności twierdzeń zamieszczonych w toczącym się postępowaniu dotyczącym jego rzekomego udziału w sprawie oraz dowodu z dokumentów, tj. oryginałów zeznań M. S., A. W., zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożonego przez A. W. oraz innych dokumentów mogących stanowić dowód w sprawie, odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego spółki [...] sp. z o.o. na okoliczność kiedy był wspólnikiem tej spółki; - pismo, w którym zainteresowany oświadczył, że całkowicie bezpodstawne i bezzasadne są stwierdzenia dotyczące jego udziału w przedmiotowych czynach, oświadczenia stanowiące podstawę niniejszego postępowania, twierdzenia M. S. są nieprawdziwe, gdyż nie oszukał i nie wykorzystał czy też nie dopuścił się innych czynów prawem zabronionych wobec M. S., jak i innych osób, a także, że nie był udziałowcem spółki w czasie, kiedy M. S. był prezesem spółki. Natomiast w dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek o zawieszenie postępowania wobec złożonego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez M. S. D. D. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] w sprawie złożonego przez niego zawiadomienia o popełnieniu przez M. S. przestępstw stypizowanych w przepisach art. 212 i 233 § 1 oraz 234 Kodeksu karnego, a także przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia, które załączył. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował wymienionego, że powyższe wnioski zostaną bez rozpoznania ze względu na wydanie w dniu [...] czerwca 2017 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu go ze służby w Policji, a tym samym zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji. W dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął przesłany do wiadomości wniosek o podjęcie postępowania, skierowany do NSZZ Policjantów w [...], a także do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym D. D. wniósł o podjęcie postępowania w związku z prowadzonym przeciwko jego osobie postępowaniem administracyjnym na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przystąpienie do tego postępowania oraz objęcie go nadzorem. W dniu [...] lipca 2017 r., skarżący reprezentowany przez radcę prawnego złożył odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: - art. 28 w związku z art. 104 i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności z uwagi na to, że decyzję wydał organ nie będący właściwym do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego wobec odmówienia przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], M. S., J. Z. i M. S. oraz dowodu z dokumentu urzędowego odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego spółki [...] sp. z o.o. (aktualnie [...] sp. z o.o.), co doprowadziło do dowolnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż w okresie kiedy M. S. był prezesem ww. spółki, skarżący był jej wspólnikiem, gdy w rzeczywistości skarżący nie był wówczas wspólnikiem spółki; - art. 73 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania stronie kserokopii akt postępowania, co doprowadziło do naruszenia zasady jawności i czynnego udziału strony w postępowaniu; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie toczącego się postępowania, mimo złożonego przeciwko M. S. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, które to postępowanie ma istotne znaczenie dla toczącego się postępowania przeciwko skarżącemu; - art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w związku z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa wobec jego niezastosowania i niezawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...], które to postępowanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; - art, 39 ust. 1 ustawy o Policji wobec jego niezastosowania i zwolnienia skarżącego z pełnionej przez niego funkcji w świetle, gdy wobec powyższego powinien on być zawieszony w czynnościach do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...]; - art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 5 Kpk poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności, polegające na wydaniu przedmiotowej decyzji w oparciu o podejrzenie prowadzenia przez skarżącego działań niezgodnych, z prawem, w świetle, gdy w przedmiotowej sprawie nie zostało wydane prawomocne orzeczenie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie oraz na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. wstrzymanie wykonania decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji zawieszenia skarżącego w obowiązkach do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania w sprawie o sygn. akt [...], względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia z zobligowaniem do przeprowadzenia całokształtu wnioskowanego przez skarżącego materiału dowodowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem 30 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji wskazał na wstępie, iż pojęcie "ważnego interesu służby", które zawarte jest w stanowiącym podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zostało w ustawie bliżej określone. Organ zauważył jednak, iż w dotychczasowej praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ zaznaczył jednocześnie, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że użycie w omawianym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Komendant Główny Policji stwierdził, że przyczyny zwolnienia policjanta ze służby ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach, zdaniem organu odwoławczego, ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Organ odwoławczy uznał, że skoro rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, uznać trzeba zatem, iż w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego policjanta w służbie narusza jej ważny interes. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Prokuratura Rejonowa w [...] prowadzi postępowanie przygotowawcze w związku z zawiadomieniem pełnomocnika A. W. z dnia [...] stycznia 2017 r. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na wprowadzeniu w okresie od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] marca 2015 r. w [...] w błąd A. W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez działających wspólnie i w porozumieniu M. S. i J. Z, poprzez powołanie na funkcję prezesa zarządu spółki "[...]" sp. z o.o. w [...] (obecnie firma działa pod nazwą "[...]"), co skutkowało odpowiedzialnością za długi spółki majątkiem osobistym pokrzywdzonego, a następnie poprzez oświadczenie o poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 4 Kpc w związku z przystąpieniem do długu spółki "[...]" sp. z o.o. do kwoty [...] zł wobec wierzyciela spółki [...] z o.o. w [...], a także poprzez zawarcie w dniu [...] marca 2015 r. umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], w celu zwolnienia z części długu wobec [...] sp. z o.o., czym działano na szkodę A. W., który niekorzystnie rozporządził własnym mieniem na skutek wyzyskania błędu lub braku zdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, przyjmując na siebie zobowiązania spółki "[...]" sp. z o.o. oraz przenosząc prawo własności lokalu mieszkalnego na rzecz [...] sp. z o.o. w [...], czym działano na szkodę A. W. w kwocie szkody nie mniejszej niż [...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 Kk w związku z art. 12 Kk. Z uzasadnienia zawiadomienia wynika, że sierż. szt. J. Z. (określany jako prezes spółki "[...]" sp. z o.o.) jest wskazywany jako osoba, która wysunęła wobec A. W. propozycję objęcia funkcji prezesa tejże spółki, a także jako osoba, która przekazywała A. W. wsparcie finansowe za podjęcie się formalnego realizowania czynności prezesa spółki. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność ta ma znaczenie o tyle, że M. S., przesłuchany w dniu [...] marca 2016r. w Komendzie Miejskiej Policji w [...] do sprawy o sygn. akt [...] zeznał m.in.: "Ja byłem prezesem spółki [...] sp. z o.o. w [...]. Prezesem tej firmy byłem od połowy stycznia 2013 roku do lipca 2013 roku kiedy to złożyłem rezygnację. (...) Prezesem tej spółki zostałem w ten sposób, że znajomy mnie o to poprosił (...). On poprosił mnie o to mówiąc, że później znajdą sobie prezesa. (...) Ja miałem być tylko takim prezesem na papierze (...). Mówili, że nic się nie dzieje i żenić nie będzie, czyli że nie będzie żadnych konsekwencji z tego tytułu, gdy ja będę prezesem. Zawierzyłem im. J. Z. nie znałem wcześniej, tak jak i jego ojca E. Z. i D. D. (...) Jakieś dwa miesiące po tym jak zostałem tym prezesem dowiedziałem się, że J. Z. i D. D. są policjantami. (...) Natomiast ponoszę konsekwencje tego, że byłem tym prezesem "na papierze", bo Hurtownia [...] z [...] założyła sprawę w Sądzie Gospodarczym w [...] odnośnie braku zapłaty za towar na kwotę ponad 20.000 zł. Zeznawałem tam w sądzie, że ja byłem tylko takim "prezesem na papierze", ale musze spłacać to zadłużenie i komornik co miesiąc zabiera z moich poborów po około 300 zł miesięcznie. Zostałem wykorzystany, oszukany i czuję się pokrzywdzony przez udziałowców tej spółki, tj. J. Z. i D. D. i innych udziałowców, gdyż to udziałowcy wiedzą jaki jest stan spółki i wszelkie wpływy. Ja nie miałem dostępu do żadnych kont bankowych, a oni zapewniali, że kondycja spółki jest dobra. (...) Czuję się wręcz wykorzystany w tym wypadku przez wyżej wymienionych, którzy w podobny sposób wykorzystali również Pana A. W. i on również został "prezesem na papierze". On tym prezesem był zaraz po mnie w tej firmie [...] sp. z o.o., która później została przekształcona na firmę "[...]" w [...]". Kolejnym aspektem sprawy są publikowane w Internecie (na portalu gowork.pl) opinie m.in. o "[...]" sp. z o.o. jako o podmiocie niezawierającym umów z zatrudnianym personelem i niewypłacającym wynagrodzeń w terminie. Nie budzi zaś wątpliwości, że D. D. był w latach 2012-2013 udziałowcem tego podmiotu, następnie zaś udziałowcem "[...]", na co wskazywał m.in. w swoich oświadczeniach majątkowych. Organ wskazał też na notatkę służbową policjanta Zespołu Skarg i Wniosków, Dyscyplinarnych oraz BHP Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. w której wskazał, że w dniu [...] września 2011 r. do Komendy Miejskiej Policji w [...] zgłosiła się A. K., która w trakcie prowadzonej rozmowy oświadczyła, że powadzi firmę "[...]", a w ramach prowadzonej działalności opracowała biznesplan dla firmy "[...]". Zamówienie na sporządzenie biznesplanu złożył pełnomocnik tej firmy – D. D.. W marcu 2011 r. A. K. przekazała do Polskiej Fundacji Przedsiębiorczości biznesplan wraz z wnioskiem w imieniu firmy "[...]" o uzyskanie środków pożyczkowych z Regionalnego Funduszu Pożyczkowego "[...]" Oddział w [...]. Wnioskodawcami byli M. Z. i P. H., a poręczycielami pożyczki D. D. i J. Z. A. K. z tytułu wynagrodzenia za świadczenie usług pośrednictwa finansowego wystawiła zleceniodawcom rachunek nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. na kwotę brutto [...] zł, rachunek ten jednak został jej zwrócony bez uiszczenia należności. Mimo wysłania przez nią wezwania do zapłaty z dnia [...] maja 2011 r. należność nie została w dalszym ciągu uregulowana. Komendant Główny Policji stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że skoro służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę, albowiem składa ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cyt. ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Komendant Główny Policji uznał, że funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). W ocenie organu odwoławczego, policjant musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Organ odwoławczy wskazał, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. W ocenie organu odwoławczego, nałożenie owych obowiązków służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, zdaniem Komendanta Głównego Policji, funkcjonariusz Policji powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Organ odwoławczy uznał, że powinien on unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż policjant, który udostępnia osobie nietrzeźwej swój pojazd mechaniczny do prowadzenia, a następnie porusza się nim wraz z tą nietrzeźwą osobą, która doprowadza do kolizji drogowej, w stanie nietrzeźwości wyłączającym możliwość zapobieżenia zaistniałej sytuacji, traci autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie chciał dopuścił do sytuacji, w której opinia społeczna utwierdziłaby się w przekonaniu, że osoba będąca policjantem może być wskazywana jako wykorzystująca i oszukująca. Zdaniem organu odwoławczego, brak reakcji przełożonych policjanta w tej sytuacji pozbawiłby Policję, jako formację, wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynął demoralizująco na innych policjantów. W ocenie Komendanta Głównego Policji, zachowanie, którego dopuścił się skarżący policjant, skutkują negatywnym odbiorem społecznym, co sprawia, iż skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji, jako formacji służącej społeczeństwu. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że pozostawienie skarżącego w służbie mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także nie pozostawać bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych przez jednostkę organizacyjną, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 673/13 - Komendant Główny Policji stwierdził, iż specyfika służby w Policji powoduje, że policjant tak w służbie, jak i poza nią, powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy też zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom. Konieczne jest przy tym, aby miał świadomość rangi powierzonych obowiązków i związanej z tym odpowiedzialności służbowej, nadto, aby nigdy nie pozostawał obojętny wobec krzywdy drugiego człowieka. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, iż jako wysoce naganne należy ocenić ignorowanie przez policjanta zdarzeń mogących stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia obywateli. Zdaniem organu odwoławczego, policjant zachowujący obojętność wobec zachowań, czy zdarzeń niosących za sobą niebezpieczeństwo dla ludzi, to policjant pozbawiony cech niezbędnych do zachowania statusu funkcjonariusza. Mając powyższe na względzie, organ pierwszej instancji uznał, że nie budzi wątpliwości to, iż w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony, a więc w takich okolicznościach nie może mieć decydującego znaczenia to, iż skarżący dotychczas prawidłowo wywiązywał się z nałożonych obowiązków i był pozytywnie opiniowany. Zdaniem organu odwoławczego, w interesie społecznym pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego, za niesłuszny uznał zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. wobec odmówienia przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], M. S., J. Z. i M. S., bowiem organ I instancji odmówił jedynie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. S. i przekonująco to uzasadnił. Wniosek o przesłuchanie pozostałych wymienionych osób wpłynął do organu prowadzącego postępowanie już po wydaniu przez niego decyzji, a zatem nie mógł zostać uwzględniony, o czym strona została poinformowana. Niezależnie od tego Komendant Główny Policji wskazał, że w aktach postępowania znajduje się protokół przesłuchania M. S., zaś ponowne jego przesłuchiwanie jest zdaniem organu odwoławczego niecelowe. Podobnie sprawa ma się z przesłuchaniem J. Z., osoby również wskazywanej jako powiązana z działalnością spółki [...] i innych. Absolutnie niezrozumiała jest natomiast koncepcja przesłuchiwania piastuna organu na okoliczność sposobu prowadzenia niniejszego postępowania. Organ odwoławczy nie uznał także za zasadny zarzutu naruszenia art. 73 k.p.a., albowiem organ umożliwił bowiem stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wykonanie fotografii. Także zdaniem organu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie był też zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania, który wpłynął już po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał, że przedmiot sprawy karnej nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji a wynikiem sprawy karnej, w tym zainicjowanej przez niego. Jednocześnie przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu, a nie na żądanie strony, zatem nie posiada ona uprawnienia do skutecznego wnoszenia o zawieszenie postępowania administracyjnego w myśl art. 98 § 1 k.p.a. Za niezasadny nadto organ uznał zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie wobec niewystąpienia przesłanek zastosowania tego przepisu. Odnosząc się zaś do zarzutu pełnomocnika strony związanego z zasadą domniemania niewinności, zauważył, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Konkludując wskazał, że nie jest celem prowadzonego postępowania ustalanie sposobu wpływania udziałowców na zarząd kierujący daną spółką, lecz ustalenie czy udział D. D. w opisywanych sprawach wpłynął na jego nieposzlakowaną opinię. Zdaniem Komendanta, organ I instancji także zasadnie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji organ stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. Powyższe wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał za uzasadnione zwolnienie skarżącego K. G. z dniem [...] kwietnia 2017 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ze względu na ważny interes służby. W piśmie z dnia 2 października 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Zaskarżając wskazany rozkaz personalny w całości, wskazał, na naruszenie następujących przepisów: a) art. 28 w zw. z art 104 i art 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności z uwagi na to, że decyzję wydal organ nie będący właściwym do wydania zaskarżonej decyzji; b) naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego wobec odmówienia przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków – J. C., M. S., J. Z. i M. S. co doprowadziło do dowolnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania; c) naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania strome kserokopii akt postępowania, co doprowadziło do naruszenia zasadny jawności i czynnego udziału strony w postępowaniu; d) naruszenie art 97 § 1 ust. 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania, mimo złożonego przeciwko M. S. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, które to postępowanie ma istotne znaczenie dla toczącego się postępowania przeciwko skarżącemu D. D.; e) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z art 97 § 1 ust 4 k.p.a. wobec jego niezastosowania i nie zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończenia prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...], które to postępowanie ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; f) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło organ II instancji do błędnej konkluzji, że nie ma znaczenia czy w okresie objętym postępowaniem prokuratorskim skarżący miał powiązania ze spółką [...] sp. z o.o., a istotne jest naruszenie nieposzlakowanej opinii, co jest podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby, w świetle gdy oczernianie skarżącego na forach internetowych nie może być podstawą do uznania, że skarżący dopuścił się czynów o charakterze kryminogennym; g) naruszenie art. 39 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wobec jego niezastosowania i zwolnienia skarżącego z pełnionej przez niego funkcji, w świetle gdy wobec powyższego winien on być zawieszony w czynnościach do czasu rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...]; h) naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 5 k.p.k. poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności, polegające na wydaniu przedmiotowej decyzji w oparciu o podejrzenie prowadzenia przez skarżącego działań niezgodnych z prawem, w świetle gdy w przedmiotowej sprawie nie zostało wydane prawomocne orzeczenie. Wobec powyższego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej uchylenie oraz na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. wstrzymanie wykonania decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji zawieszenia skarżącego w obowiązkach do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania w sprawie o sygn. akt [...]. Względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia z zobligowaniem do przeprowadzenia całokształtu wnioskowanego przez skarżącego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2017 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu Policji - wydającego rozstrzygnięcie w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - jest jednoznaczne wykazanie, że za zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota spornego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym pozostawienie skarżącego K. G. w służbie naruszałoby jej ważny interes. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także, w jaki sposób został on naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, gdyż opiera się przede wszystkim na zeznaniach strony oraz wyjaśnień drugiego uczestnika zdarzenia, jakie składali w prokuraturze, jak też na pozostałych jednoznacznych materiałach zawartych w aktach sprawy. Z ustaleń faktycznych sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy Policji, wyłania się obraz skarżącego funkcjonariusza Policji, działającego na szkodę osób trzecich, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzania mieniem o wartości [...] zł. Zdaniem Sądu, taka postawa strony skarżącej, wyrażona w takim zachowaniu jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięć organów Policji obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż zachowanie skarżącego funkcjonariusza Policji, który brał udział w działalności firmy balansującej na granicy prawa i niewywiązującej się ze swoich zobowiązań wobec pracowników i kontrahentów, której nie sposób uznać za uczciwą, stanowi podstawę do uznania, że został niewątpliwie naruszony ważny interes służby. Należy uznać, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu, i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Sądu, uznać należy, iż każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę, tym bardziej, że wstępując do tej służby, składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się m.in. strzec godności i dobrego imienia służby. W tej sytuacji, oczywistym jest, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.