II SA/Wa 1797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego - Pismem z dnia 2 października 2017 r. D. D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania spornego rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Należy zauważyć na wstępie, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej, będącej wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tej sytuacji, uznać należy, że jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania znajduje zastosowanie wyłącznie do tych aktów lub czynności, które nie zostały jeszcze wykonane. Powołany na wstępie przepis nie przewiduje bowiem możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności już wykonanych (vide: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 1039/12 oraz z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 374/15 - dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, utrzymanym następnie w mocy ostatecznym rozkazem personalnym organu odwoławczego, tj. z dniem 30 czerwca 2017 r. W takiej sytuacji, stwierdzić należy, iż skutek wynikający z kwestionowanego przez skarżącego rozkazu personalnego już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że do wstrzymania wykonania niewystarczające było również samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona zobowiązana jest bowiem do uzasadnienia swojego żądania w sposób szczegółowy, w miarę potrzeby popierając go stosownymi dokumentami. Twierdzenia strony skarżącej zawarte we wniosku o wtrzymanie zaskarżonej decyzji winny odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.- orzekł, jak w sentencji postanowienia.