II SA/Wa 180/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. S. jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej także "k.p.a.) decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], cofającą J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji w W. wskazaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] września 2010 r. (sygn. akt [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] lutego 2011 r. (sygn. akt [...]) został on skazany za przestępstwo z art. 228 § 1 w zw. z art. 228 § 4 Kodeksu karnego na karę trzech lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości [...] tys. zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, natomiast w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się de facto na art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy. W myśl wskazanej regulacji pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż od wyroku skazującego została złożona kasacja do Sądu Najwyższego, który uprzednio już raz uchylił skazujący ją w tej samej sprawie wyrok sądu I instancji. Strona podniosła też, że "orzeczoną wobec niej karę wykonała, a regulacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, na którą powołał się organ I instancji, dotyczy osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne w sprawie takich czynów, natomiast ona została skazana za popełnienie czynu przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego". Powołując się na powyższe oraz to, iż skazanie na karę pozbawienia wolności jest incydentalne, a poza tym jej postawa życiowa nie budzi zastrzeżeń, co daje gwarancję prawidłowego dysponowania bronią, wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji rozpoznając przedmiotowe odwołanie, w pierwszej kolejności podkreślił, że działa jako organ odwoławczy, co powoduje, iż ma obowiązek w ramach uprawnień merytoryczno-reformacyjnych, po ponownym przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, usunięcie ewentualnych wad prawnych decyzji. Działając w tym zakresie wyeliminował błąd organu I instancji, polegający na niepełnym wskazaniu podstawy prawnej decyzji, a mianowicie przywołał prawidłową podstawę prawną w postaci przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy (a nie – jak wskazał Komendant Wojewódzki Policji w W. – art. 15 ust. 1 pkt 6). Jednocześnie podniósł, że błąd ten nie miał wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, gdyż organ I instancji "zastosował adekwatną do stanu faktycznego sprawy regulację prawną", a prawidłowa podstawa prawna wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony podniósł, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W niniejszej sprawie ma zastosowanie pkt 6 lit. a tego przepisu, gdyż pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Nie budzi zaś wątpliwości, że J. S. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] września 2010 r., w sprawie o sygn. akt [...] uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 w zw. z art. 228 § 4 Kodeksu karnego, które to należą do czynów umyślnych. Prawomocne wyroki wydane przez sądy karne stanowią potwierdzenie faktów udowodnionych w toku postępowania karnego i wiążą organy Policji w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych oraz stanowią podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Dlatego "nie mają zastosowania podnoszone przez stronę w odwołaniu argumenty, iż wykonała orzeczoną wobec niej karę i w jej sprawie została wniesiona kasacja do Sądu Najwyższego", bowiem obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie uzależnia od takich okoliczności rozstrzygnięcia spraw dotyczących pozwolenia na indywidualną broń. Z uwagi na obligatoryjny charakter omawianych przepisów w sprawie, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń także załączona do akt pozytywna opinia o J. S. wyrażona przez "kolegów myśliwych czy z miejsca zamieszkania". Powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji J. S. (zwany dalej także jako "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jej wydania polegające na przyjęciu przez organ, iż Skarżący, w związku z jego karalnością, należy do osób nie dających rękojmi właściwego postępowania w myśl art. 15 ustawy o broni, podczas gdy jego warunki i właściwości osobiste, a w szczególności dotychczasowy tryb życia uzasadniają w pełni domniemanie, że w przyszłości nie naruszy porządku prawnego, a przestępstwo którego się dopuścił było jedynie jednorazowym incydentem w jego życiu. Podniósł też, że w myśl wyroków i orzecznictwa Sądu Najwyższego przestępstwo za które został skazany nie było przestępstwem skierowanym przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, tj. zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, z dniem wejścia w życie przywołanej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., tj. od dnia 10 marca 2011 r., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Redakcja powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż przesłanką obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jest stan zagrożenia, jaki posiadacz broni stwarza dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, którym – z woli ustawodawcy – jest sam fakt skazania go za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Inaczej mówiąc, w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń palną organ policji jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń, zaś postępowanie na okoliczność stwarzania przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego ogranicza się do stwierdzenia, czy w istocie osobę taką skazano wyrokiem prawomocnym za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] września 2010 r., w sprawie o sygn akt [...], utrzymanym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2011 r., o sygn. akt [...] został prawomocnie skazany za czyn z art. 228 § 1 w zw. z art. 228 § 4 Kodeksu karnego, które to należą do kategorii przestępstw umyślnych. W związku z powyższym w stosunku do Skarżącego w dniu [...] maja 2011 r. wszczęły postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Mając na uwadze przywołane przepisy art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym, organy Policji zasadnie uznały, że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a znowelizowanej ustawy o broni i amunicji i – a w konsekwencji – cofnęły Skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że wobec jednoznacznej treści stanowiących podstawę materialnoprawną przepisów fakt, że przestępstwo, którego dopuścił się Skarżący nie było powiązane z posiadaniem broni palnej myśliwskiej, nie ma żadnego prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Już sam bowiem fakt prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe decyduje o tym, że organy Policji są obowiązane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego potwierdzającego ten fakt, cofnąć takiej osobie pozwolenie broń. Tym samym irrelewantne prawnie pozostaje także to, iż Skarżący posiada w miejscu zamieszkania i kole łowieckim nieskazitelną opinię. Reasumując, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na stwierdzenie uchylenie zaskarżonej decyzji ani z przyczyn wskazanych w skardze, ani też z innych powodów lub uchybień, których istnienie Sąd powinien uwzględnić z urzędu. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz należycie i wyczerpująco uzasadnił swoją decyzję (art. 107 k.p.a.). W sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki. Organ wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z przepisami prawa materialnego, dokonując w ramach postępowania odwoławczego niezbędnej konwalidacji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co ma umocowanie w przepisie art. 138 k.p.a. Nie dopuścił się także uchybień formalnoprawnych w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.