II SA/Wa 1801/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia WSA Joanna Kube (spraw.) Protokolant Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99. poz. 1001 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2005 r. nr [...] o zwrocie przez I. G. nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 1 maja 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r. w kwocie brutto 7. 225,20 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależnie świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Organ wskazał, że złożone w dniu 23 kwietnia 2003 r. przez I. G. na karcie rejestracyjnej oświadczenie, iż jest osobą niezatrudnioną, okazało się nieprawdziwe w związku z treścią złożonego przez niego w dniu 12 maja 2004 r. świadectwa pracy potwierdzającego jego zatrudnienie w okresie od 1 marca 1994 r. do 30 kwietnia 2004 r. na podstawie umowy o pracę (świadectwo to złożono w związku z ubieganiem się o przyznanie świadczenie przedemerytalnego). Zgodnie zaś z art. 76 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy nienależne świadczenie to m. in. świadczenie pieniężne, które zostało wypłacone na podstawie nieprawdziwego oświadczenia. Z ustaleń organu wynika, że skarżący I. G., po okresie pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, zarejestrował się w dniu 23 kwietnia 2003 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] przyznał mu od dnia zarejestrowania tj. 23 kwietnia 2003 r. status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 597,90 zł miesięcznie na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od dnia 1 maja 2003 r. W dniu 12 maja 2004 r. I. G. ponowne zarejestrował się w urzędzie pracy charakterze bezrobotnego i złożył świadectwo pracy wystawione w dniu 1 maja 2004 r. przez R. w S. w likwidacji, potwierdzające jego okres zatrudnienia od 1 marca 1994 r. do 30 kwietnia 2004 r. w niepełnym wymiarze na stanowisku likwidatora bez prawa do wynagrodzenia i bez prawa do urlopu. W związku z powyższym Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia statusu bezrobotnego i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa wydał w dniu [...] czerwca 2004 r. decyzję nr [...] mocą, której uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. przyznającą I. G. od dnia 23 kwietnia 2003 r. status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 maja 2003 r. oraz orzekł o odmowie uznania wymienionego za osobę bezrobotną od dnia 23 kwietnia 2003 r. a także o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 maja 2003 r. W wyniku złożonego odwołania, decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając im sprzeczność z obowiązującym prawem, nielogiczność, a także niesłuszność. Wnoszący skargę uważa, że spełnia wszystkie przesłanki do zarejestrowania jako bezrobotny, co potwierdził rejestrując się w PUP w P. w dniu 23 kwietnia 2003 r. po okresie pobierania renty i oświadczył, że nie wykonywał żadnej pracy zarobkowej, ponieważ likwidował Spółdzielnię nie pobierając żądnego wynagrodzenia i zasiłek dla bezrobotnych mu się należał. Podał, że z powodu pracy w charakterze likwidatora pozbawiono go z jednej strony prawa do zasiłku a z drugiej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art.76 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który w ust. 1 przewiduje, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Z akt sprawy wynika, że pobrane przez I. G. świadczenie pieniężne tj. zasiłek dla bezrobotnych za okres od 1 maja 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r. w kwocie brutto 7. 225,20 zł było nienależne gdyż skarżący, który zarejestrował się w dniu 23 kwietnia 2003 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w P i decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. przyznano mu od dnia rejestracji status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 maja 2003 r. w istocie pozostawał w zatrudnieniu w tym czasie co, potwierdziło przedstawione przez niego w dniu 12 maja 2004 r. świadectwo pracy. Wobec ujawnienia tego faktu organ prawidłowo uznał, że złożone przez I. G. na karcie rejestracyjnej w dniu 23 kwietnia 2003 r. oświadczenie, iż nie pozostaje on w zatrudnieniu okazało się nieprawdą. W konsekwencji, spowodowało to wydanie w trybie nadzwyczajnym przez Starostę [...] w dniu [...] czerwca 2004 r. decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. uznającą skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 23 kwietnia 2003 r. oraz przyznającą mu zasiłek dla bezrobotnych od dnia 1 maja 2003 r. Jednocześnie decyzją tą orzeczono o odmowie uznania wymienionego za osobę bezrobotną od dnia 23 kwietnia 2003 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 1 maja 2003 r. Ostateczna decyzja w tym przedmiocie wydana przez Wojewodę Mazowieckiego w dniu [...] sierpnia 2004 r., wobec jej niezaskarżenia, stała się prawomocna. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych nie naruszają przepisów prawa będących podstawą ich wydania, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).