II SA/Wa 1801/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], orzekającą o utracie przez A. H. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2008 r. z powodu odmowy poddania się badaniom lekarskim. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Otóż, w dniu [...] września 2006 r. A. H. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Następnie w dniu [...] maja 2008 r. otrzymał w Urzędzie Pracy skierowanie na badania lekarskie. Fakt ten potwierdził własnoręcznym podpisem. Ostateczny termin rozliczenia się ze skierowania wyznaczono na dzień [...] lipca 2008 r., jednak w dniu tym bezrobotny, choć stawił się w Urzędzie nie przedstawił wymaganego oświadczenia o poddaniu się badaniom. W związku z powyższym, Prezydent W., działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 5 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu organ, powołując się na ww. przepisy, stwierdził, że w przypadku odmowy poddania się badaniom lekarskim mającym na celu ustalenie zdolności do podjęcia pracy, następuje utrata statusu bezrobotnego. Od wskazanej decyzji A. H. wniósł odwołanie do Wojewody [...], domagając się jej uchylenia w całości. Wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje zagrożenie dla jego życia lub zdrowia, gdyż będzie oznaczać utratę prawa do ubezpieczenia zdrowotnego w sytuacji, gdy wymaga on stałego leczenia. Następnie skarżący podniósł, że nie jest prawdą jakoby odmówił poddania się badaniom lekarskim, wykonał je bowiem aż dwukrotnie: w dniu [...] marca 2008 r. przed komisją lekarską Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oraz w dniu [...] maja 2008 r. przed komisją lekarską ZUS. Oba orzeczenia zostały przez niego dołączone do akt sprawy. Tymczasem w dniu [...] maja 2008 r. skierowano go na tożsame badania lekarskie, pomimo że wskazywane wyżej orzeczenia nie utraciły swojej ważności. Organ II instancji nie uwzględnił odwołania, podnosząc, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym mającym na celu ustalenie zdolności do pracy. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tymczasem Wojewoda [...] wskazał, że jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Urzędu Pracy w dniu [...] sierpnia 2008 r., A. H. stawił się w Urzędzie, jednak nie przedstawił wymaganych badań lekarskich, oznajmiając, że badań tych nie wykona. Dodatkowo pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r. z wyznaczonej skarżącemu kliniki potwierdza, że od dnia wydania skierowania nie zgłosił się on na wyznaczone badania. W skardze z dnia 9 października 2008 r. na powyższą decyzję A. H. wskazał, że nie odmówił poddania się badaniom, lecz przedstawił orzeczenia, z których wynika, iż już dwukrotnie poddał się przedmiotowym badaniom, w związku z czym nie widzi potrzeby poddawania się im po raz trzeci, zwłaszcza, że od ostatnich badań minęło 7 dni. W dniu [...] sierpnia 2008 r., wbrew twierdzeniu organu, nie był w Urzędzie Pracy lecz na turnusie rehabilitacyjnym, który trwał od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r., co znajduje potwierdzenie w notatce służbowej znajdującej się w aktach administracyjnych. Do siedziby Urzędu zgłosił się natomiast w dniu [...] lipca 2008 r. i uważa, że z tą datą winna być wydana zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych, bowiem organ odwoławczy nie zbadał sprawy zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania przed organem drugiej instancji. Wskazać tu należy, że zgodnie z treścią przepisów rozdziału 10 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu drugoinstancyjnym prowadzi się postępowanie, przy zachowaniu zasad obowiązujących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a zatem rozpatrywana jest ponownie sprawa administracyjna zakończona decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu tym organ odwoławczy dokonuje weryfikacji dotychczasowej procedury postępowania, jak również wykorzystanych w rozstrzygnięciu przepisów prawa materialnego. Przedmiotem postępowania drugoinstancyjnego jest legalność i zasadność decyzji wydanej w pierwszej instancji, w szczególności w kontekście przeprowadzonego postępowania dowodowego, przestrzegania przepisów proceduralnych (zasad postępowania) oraz zasadności wskazanych w treści decyzji podstaw prawnych wynikających z aktów prawa materialnego. Organ drugoinstancyjny weryfikując treść decyzji organu pierwszej instancji powinien także odnieść się do zarzutów wskazanych w odwołaniu wskazujących na nietrafność podjętego rozstrzygnięcia. Strona winna wiedzieć dlaczego jej argumenty zostały w toku postępowania odwoławczego uznane za trafne. Tak więc działanie organu drugiej instancji powinno mieć na względzie treść art. 11 Kpa statuującego zasadę przekonywania, wedle której iż organy administracji powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Zasada ta powinna być realizowana we wszystkich stadiach postępowania tak, aby strona rozumiała przesłanki faktyczne i prawne jakimi kieruje się organ wykonując lub odmawiając wykonania określonych czynności. Dzięki dobremu uzasadnieniu strona wie, na jakich dowodach oparł się organ, dlaczego nie dał wiary innym dowodom, jakie przepisy zastosował i dlaczego jedne argumenty strony uznał za poprawne, a inne nie. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] uchybił regułom prowadzenia postępowania przed organem drugiej instancji oraz złamał zasadę przekonywania określoną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy w swoim odwołaniu z dnia 18 lipca 2008 r. skarżący wskazał na argumenty jakie jego daniem wskazują na to, że decyzja o wydaniu przez prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] decyzji o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2008 r. z powodu nie poddaniu się badaniom lekarskim nie jest prawidłowa. Jak wskazał skarżący badania jakich żądał organ pierwszej instancji wykonał na polecenie organów administracji publicznej, tj. Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Komisji Lekarskiej ZUS. Badania te zdaniem skarżącego są ważne przez pół roku i powinny być wzięte pod uwagę przez organ pierwszej instancji. Tymczasem Wojewoda [...] w ogóle nie odniósł się do argumentów skarżącego, a uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej zawiera jedynie krótki opis stanu faktycznego z przytoczeniem przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Takie uzasadnienie decyzji nie odpowiada także treści art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie decyzji winno bowiem wyraźnie wskazywać jakie dowody, czy stanowiska były wzięte przez organ administracji pod uwagę, a jakie nie. Rozpatrując ponownie sprawę organ drugiej instancji kierując się treścią art. 11 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa powinien odnieść się do argumentów skarżącego i dokładnie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Roztrzygnięcie Wojewody [...] powinno zatem przedstawiać stan faktyczny jakie miało miejsce w sprawie, oraz uzasadnienie prawne z wyraźnym odniesieniem się do treści argumentów odwołania skarżącego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd, orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.