II SA/Wa 1801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] lipca 2013 r. M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. [...] września 2013 r. (data prezentaty) skarżący złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody. Podniósł, że eksmisja z lokalu spowoduje jego bezdomność, gdyż nie ma możliwości zamieszkania w innym miejscu. Argumentując powyższe skarżący podał, że przedmiotowy lokal mieszkalny tj. lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] jest jego jedynym miejscem zamieszkania. Nie jest właścicielem ani współwłaścicielem żadnych nieruchomości. Skarżący wskazał również, że po rozwodzie lokal mieszkalny, który zajmowali razem z żoną został przydzielony byłej żonie. M. L. podniósł również, że ze względu na warunki lokalowe nie może liczyć na pomoc najbliższych. Skarżący podał także, że w chwili obecnej jest osobą bezrobotną i utrzymuje się jedynie z pracy dorywczej. Nie posiada także żadnych oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. Jak wynika z treści wniosku skarżącego, lokal mieszkalny, co do którego opróżnienia orzekające w sprawie organy administracji wydały zaskarżoną decyzję jest jedynym miejscem jego zamieszkania. Skarżący nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego. Nie posiada żadnych oszczędności, jest osoba bezrobotną, utrzymuje się z pracy dorywczej zatem nie stać go na wynajem innego lokalu. Nie może również liczyć na pomoc rodziny. W tej zaś sytuacji wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem sprawy mogłoby pozbawić skarżącego miejsca zamieszkania i w konsekwencji mogłoby spowodować jego bezdomność, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.