II SA/Wa 1803/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Waldemar Śledzik, Protokolant Asystent sędziego Bożena Dąbkowska-Mastalerek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. D. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. D., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którym organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w części dotyczącej zwolnienia J. D. ze służby w Policji, ustalając datę zwolnienia na dzień [...] maja 2011 r., natomiast w pozostałej części rozkaz personalny organu pierwszej instancji został utrzymany w mocy. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego podał m.in., że oświadczenie woli ww. złożone w raporcie z dnia [...] listopada 2010 r. o zwolnienie ze służby w Policji, zostało przyjęte przez organ pierwszej instancji i rozstrzygnięciu tego organu nie można zarzucić niezgodności z prawem, tak w kwestii podstawy prawnej, jak i w kwestii wyznaczonego terminu zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z uwagi na to, że organ pierwszej instancji nie nadał rozkazowi personalnemu z dnia [...] lutego 2011 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, to należało zmienić datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na dzień [...] maja 2011 r. Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił, że Komendant Główny Policji wydając zaskarżony rozkaz personalny naruszył art. 43 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez brak jego zastosowania przejawiający się w zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, wobec którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 41 ust. 3 powołanej ustawy, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w oparciu o własną prośbę zostaje wszczęte w wyniku złożenia oświadczenia woli, wobec którego stosować należy przepisy Kodeksu cywilnego. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zgłoszenie takiego żądania wywołuje ten skutek, że funkcjonariusz musi być zwolniony ze służby w określonym w tym przepisie terminie. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że takie żądanie zostało przez skarżącego złożone w dniu [...] listopada 2010 r. Jednakże skarżący w raporcie określił termin jego zwolnienia ze służby na dzień [...] grudnia 2010 r. i jednocześnie zwrócił się o skierowanie go na badanie przez komisję lekarską w związku z pogarszającym się stanem jego zdrowia. Skarżący w dniu [...] lutego 2011 r. wycofał swoje żądanie o zwolnienie ze służby, natomiast organ pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2011 r. wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem [...] lutego 2011 r., mieszcząc się w terminie zakreślonym w tym przepisie. W tym miejscu należy podać, że w dniu [...] grudnia 2010 r. skarżącemu została doręczona karta skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...] w K. z dnia [...] listopada 2010 r. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz określenia ewentualnego związku posiadanych schorzeń ze służbą w Policji. Orzeczeniem tej komisji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, zdolnego do pracy oraz został zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej od dnia [...] marca 2011 r. Pomimo orzeczenia komisji lekarskiej, organ odwoławczy w dniu [...] maja 2011 r. wydał zaskarżony rozkaz personalny. W ocenie Sądu działanie organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego było nieprawidłowe. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było wezwanie skarżącego do sprecyzowania jego żądania związanego z wnioskiem o zwolnienie ze służby, a w szczególności, czy warunkuje on odejście ze służby w Policji od orzeczenia komisji lekarskiej, czy też warunku takiego nie stawia. Natomiast organ odwoławczy, pomimo że posiadał wiedzę, iż komisja lekarska z dniem [...] marca 2011 r. orzekła, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji, to w zaskarżonym rozkazie personalnym określiła datę jego zwolnienia na dzień [...] maja 2011 r. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zwolnienie na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny. Sądy administracyjne wielokrotnie w swoich orzeczeniach przedstawiały stanowisko, że w przypadku zbiegu podstaw zwolnienia funkcjonariusza ze służby, organowi służy prawo wyboru podstawy zwolnienia, jednakże orzeczenia te wydawane były w odmiennych stanach faktycznych. W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka obligatoryjnego zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Skoro od dnia [...] marca 2011 r. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, to obowiązkiem organu było ustalenie, czy niezdolność ta ma charakter trwały i czy nie ma podstaw do zmiany podstawy prawnej zwolnienia. Tymczasem organ odwoławczy zmieniając datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] maja 2011 r. pozostawił w służbie funkcjonariusza, który od dnia [...] marca 2011 r. służby pełnić nie powinien. Aby Sąd mógł dokonać oceny zaskarżonego aktu musi dysponować stanowiskiem organu odzwierciedlonym w uzasadnieniu. Sąd nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. W ocenie Sądu organy nie rozpoznały sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest dokonać ponownej oceny stanu faktycznego i wydać rozstrzygnięcie, które będzie znajdowało umocowanie w obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.