II SA/Wa 1803/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi B.K., S.K., P.K. i M.K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], uwzględniając skargę B.K., 2. oddala skargę S.K., P.K. i M.K., 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz B.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., w zw. z art. 18 i art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające B. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., B. K., S. K., M. K. i P. K. zostali zobowiązani do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...]. Upomnieniem z dnia [...] maja 2014 r., doręczonym w dniu [...] czerwca 2014 r. pełnomocnikowi adwokat A. S., która reprezentowała B. K., S. K., M. K. i P. K. w postępowaniu administracyjnym przed Komendantem Rejonowym Policji [...] o opróżnienie lokalu mieszkalnego, ww. zostali wezwani do dobrowolnego opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W. w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] lipca 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...] doręczył pełnomocnikowi adwokat A. S., kolejne upomnienie z dnia [...] lipca 2014 r. wzywające B. K., S. K., M. K. i P. K. do dobrowolnego opróżnienia lokalu. Następnie, w związku z niewykonaniem przez zobowiązanych obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego, Komendant Rejonowy Policji [...] złożył do Wojewody [...] wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułami wykonawczymi: nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przeciwko S. K., nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przeciwko B. K., nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przeciwko P. K. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. przeciwko M. K. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wydanym na podstawie art. 141 i art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wezwał B. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń oraz ustalił opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 6,80 zł wzywając do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia na rzecz organu egzekucyjnego Wojewody [...], pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Postanowienia tożsamej treści zostały wydane w dniu [...] maja 2015 r. przez Wojewodę [...] także w stosunku do S. K. (nr [...]), P. K. (nr [...]) oraz M. K. (nr [...]). Wszyscy zainteresowani wnieśli zażalenia na powyższe postanowienia zarzucając organowi błędy w ustaleniach faktycznych i wnosząc o uchylenie w całości przedmiotowych postanowień. B. K. w uzasadnieniu zażalenia podniosła, że nie otrzymała upomnienia wzywającego ją do opróżnienia lokalu. Podkreśliła, że jest osobą niepracującą, nie mającą własnych środków na utrzymanie. Wcześniej prowadziła własną działalność, ale ze względu na straty jakie ona generowała musiała ją zakończyć. Obecnie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Nie może podjąć stałej pracy ze względu na stan zdrowia córki, która jest chora na stwardnienie rozsiane i wymaga stałej opieki. Wyrzucanie ich z mieszkania, w którym mąż mieszka od 1970 r. oceniała jako karygodne. Zarzuciła też, że organ zupełnie nie bierze pod uwagę, iż jako rodzina są w bardzo złej sytuacji, głownie z uwagi na przewlekłą chorobę jej, córki oraz męża, który jest rencistą. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, chociażby ze względów społecznych. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., w zw. z art. 18 i art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające B. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń. W uzasadnieniu postanowienia, przytaczając przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ odwoławczy podkreślił, że działania organu egzekucyjnego mają charakter formalno-procesowy i są konsekwencją niewykonania przez zobowiązaną decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada więc decyzji merytorycznej kształtującej prawo lub obowiązek pod względem jej zgodności z prawem, lecz podejmuje działania zmierzające do jej wykonania, przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa. Organ egzekucyjny, badając w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej, bada zatem z urzędu wniosek o wszczęcie egzekucji tylko pod względem formalnym, w szczególności walory tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 u.p.e.a.) oraz spełnienie przez wierzyciela obowiązku doręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 u.p.e.a.). Analiza akt administracyjnych dowodzi natomiast, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie pozytywne przesłanki dopuszczające wszczęcie i prowadzenie egzekucji tj.: 1) istnieje, nie wygasł, nie uległ przedawnieniu i nie został umorzony obowiązek wskazany w tytule wykonawczym Komendanta Rejonowego Policji [...], podlegający egzekucji administracyjnej, 2) wbrew twierdzeniu zobowiązanej doręczono jej upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, 3) tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony organ, 4) Wojewoda [...] jest organem właściwym do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym, 5) egzekucja została wszczęta po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, 6) do wniosku skierowanego do organu egzekucyjnego o wszczęcie egzekucji administracyjnej, wierzyciel dołączył wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy i dowód doręczenia zobowiązanemu upomnienia, 7) tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., 8) osoba wskazana jako zobowiązana w tytule wykonawczym faktycznie jest tą zobowiązaną, 9) osoba wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązana podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej ( art. 14 u.p.e.a.), 10) wierzyciel wskazał środek egzekucyjny przewidziany w u.p.e.a., prowadzący do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wobec powyższego, zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych, poddane ocenie w ramach postępowania zażaleniowego czynności organu egzekucyjnego znajdują umocowanie w przepisach u.p.e.a. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że okoliczności powołane przez B. K. w zażaleniu, odnoszące się do sytuacji materialnej oraz stanu zdrowia członków rodziny, dotyczą zasadniczego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją podlegającą wykonaniu, nie są bezpośrednio związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i jako takie nie mogą wpłynąć na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z kolei brak doręczenia zobowiązanej upomnienia mógł być podstawą wniesienia odrębnego środka zaskarżenia, tj. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podlegającego odrębnemu rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w tej sprawie, ale skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Niezależnie od powyższego organ zaznaczył, iż z akt postępowania egzekucyjnego wynika, że wierzyciel - Komendant Rejonowy Policji [...] dopełnił ciążącego na mim obowiązku doręczając upomnienie pełnomocnikowi skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Minister Spraw Wewnętrznych wydał jednocześnie w dniu [...] sierpnia 2015 r. odrębne postanowienia, w których utrzymał w mocy postanowienia Wojewody [...] wydane w stosunku do pozostałych zobowiązanych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające S. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające P. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające M. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. B. K., S. K., M. K. i P. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające B. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 15 § 1 ww. ustawy poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej w sytuacji gdy wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanych obowiązku, nie przesłał zobowiązanym pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego; 2. art. 27 § 1 pkt 12 ww. ustawy poprzez błędne uznanie dopuszczalności egzekucji w sytuacji gdy tytuł wykonawczy zawiera nieprawdziwe wskazanie o dacie doręczenia upomnienia zobowiązanym; 3. art. 29 § 1 ww. ustawy poprzez błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na uznanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w sytuacji gdy prawidłowe ustalenia faktyczne winny prowadzić do uznania, że wierzyciel nie doręczył zobowiązanym pisemnego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy; 4. art. 29 § 2 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy i przystąpienie do egzekucji. W związku z powyższymi zarzutami wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż organ egzekucyjny, badając w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej winien zbadać wniosek o wszczęcie egzekucji pod względem formalnym, a zatem w szczególności treść tytułu wykonawczego oraz spełnienie przez wierzyciela obowiązku doręczenia zobowiązanym pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie wywiązał się jednak z powyższego obowiązku dokonując błędnego ustalenia jakoby zobowiązani otrzymali pisemne upomnienie, a data doręczenia im przedmiotowego upomnienia wskazana w tytule wykonawczym znajdowała swoje uzasadnienia w dokumentach znajdujących się w aktach postępowania. Żadnemu ze zobowiązanych nie zostało jednak doręczone pisemne upomnienie, jak również zobowiązani nie ustanawiali w niniejszym postępowaniu pełnomocników, tak do reprezentowania ich w postępowaniu, jak i do doręczania im korespondencji. W świetle powyższego organ egzekucyjny winien był nie przystąpić do egzekucji wobec nie spełnienia warunków formalnych postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. B. K., S. K., P. K. oraz M. K. swoim pełnomocnikiem ustanowili adwokat A. S. W myśl natomiast art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przypadku zaś nieobecności adresata, zgodnie z art. 43 K.p.a., pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te pojęły się oddania pisma adresatowi. Organ wskazał, iż upomnienie KRP [...] z dnia [...] maja 2014 r. (nr pisma [...] ) wysłane na adres pełnomocnika strony, doręczone zostało B. S. - matce adwokat A. S., w dniu [...] czerwca 2014 r. i zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych doręczenie należało uznać za skuteczne. W dniu [...] lipca 2014 r. KRP [...] doręczył pełnomocnikowi, w taki sam sposób, tj. za pośrednictwem Poczty Polskiej, kolejne upomnienie z dnia [...] lipca 2014 r. wzywające zobowiązaną i pozostałych członków rodziny do dobrowolnego opróżnienia, w terminie 7 dni, lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że doręczenie upomnienia pełnomocnikowi, nie zmienia faktu, iż to na stronie postępowania ciąży obowiązek podjęcia określonych w upomnieniu czynności i to strony postępowania dotyczyć będą konsekwencje wynikające z niewykonania wezwania. Ponieważ zaś postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia (art. 15 § 1 ww. ustawy), a ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakłada na wierzyciela obowiązku powtórnego doręczenia upomnienia, zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych, po [...] lipca 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...] uprawniony był do wystąpienia do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Nałożone na organ egzekucyjny wymogi formalne badania dopuszczalności egzekucji w niniejszej sprawie zostały zatem spełnione, w związku z czym istniała podstawa do podjęcia przez organ egzekucyjny czynności formalno-procesowych zmierzających do wyegzekwowania od skarżącej wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga B. K. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej B. K. upomnienia wzywającego ją do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...], wynikającego z decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżąca B. K. w postępowaniu wszczętym przez Komendanta Rejonowego Policji [...] w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego była reprezentowana przez pełnomocnika adwokat A. S. Zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem obejmowało ono upoważnienie do występowania w imieniu B. K. w ww. sprawie przed sądami i innymi organami państwowymi oraz w stosunku do innych uprawnionych podmiotów z prawem substytucji. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem przez Komendanta Rejonowego Policji [...] decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., która stałą się ostateczna, gdyż skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia od niej środka odwoławczego. Należy zwrócić uwagę, iż z zakresu udzielonego pełnomocnictwa nie wynikało, że obejmuje ono także upoważnienie do reprezentowania B. K. w postępowaniu egzekucyjnym. Upomnienie jest natomiast pierwszym etapem postępowania, które zmierza w efekcie do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że doręczenie upomnienia posiada charakter czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego, z uwagi na explicite personalny kierunek oddziaływania powyższej normy postępowania, a ściślej - treści upomnienia. Nie sposób bowiem pominąć faktu, że to na zobowiązanym ciążą określone w decyzji lub przepisie prawa obowiązki i to w stosunku do jego majątku mogą zostać skierowane tak poważne środki przymusu administracyjnego, do których zaliczane są środki egzekucyjne (vide: wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 365/06 opub. LEX nr 338440, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 1209/13 opub. LEX nr 1485136). Przesłanie przez wierzyciela upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, nie bezpośrednio zobowiązanej B. K. lecz do rąk pełnomocnika, który reprezentował ją w postępowaniu administracyjnym w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego, nie może być tym samym uznane w ocenie Sądu, za skuteczne doręczenie upomnienia. Zgodnie z art. 29 § 1 zd. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. W sytuacji zatem, gdy nie doszło do skutecznego doręczenia zobowiązanej przez wierzyciela upomnienia, o którym mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Wojewoda [...] nie mógł wszcząć postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia przez B. K. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Mając powyższe na względzie Sąd, uwzględniając skargę B. K., uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające ww. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...] pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń. Sąd oddalił natomiast skargi wniesione przez S. K., P. K. oraz M. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. uznając, iż w świetle art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie byli uprawnieni do wniesienia skargi, z uwagi na brak po ich stronie interesu prawnego w zaskarżeniu powyższego aktu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane tylko w stosunku do B. K. Natomiast w stosunku do pozostałych skarżących zostały wydane przez Wojewodę [...], a następnie utrzymane w mocy przez Ministra Spraw Wewnętrznych, odrębne postanowienia. Postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające S. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające P. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wzywające M. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. S. K., P. K. oraz M. K. mieli interes prawny w zaskarżeniu wymienionych powyżej postanowień ich bezpośrednio dotyczących, gdyż wpływały one na sferę ich praw i obowiązków. Nie miało natomiast żadnego wpływu na ich sytuację prawną zaskarżone postanowienie, które dotyczyło tylko B. K. Dlatego też Sąd oddalił skargi S. K., P. K. oraz M. K. na postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej B. K. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.