II SA/Wa 1804/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Adam Lipiński, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z [...] czerwca 2014 r., odmawiającą wydania J. M. pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia był fakt niezłożenia przez stronę zaświadczeń lekarskiego i psychologicznego, wydanych w trybie odwoławczym, potwierdzających zdolność do posługiwania się bronią. Podkreślono również, iż organ pierwszej instancji wykazał zasadność odwołania się od zaświadczeń lekarskiego i psychologicznego, załączonych przez stronę do wniosku. Jak bowiem ustalono, wobec strony w [...] przeprowadzono interwencję, kiedy leżała na przystanku MZK, a w [...], gdy ukarano stronę mandatem za nieprzestrzeganie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku. Nadto podniesiono, że strona uczestniczyła w przesłuchaniach świadków i w takcie jednego próbował wpływać na zeznania świadka, namawiając go do wycofania zeznań w zakresie twierdzeń, iż świadek widział stronę, gdy sama do siebie mówiła na ulicy. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł J. M. Podniósł, że dzielnicowego trudno jest się doprosić o interwencję. Zawarł też ocenę pracy dzielnicowego oraz przytoczył jego wypowiedź, iż jest przeciwnikiem posiadania broni palnej przez osoby fizyczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy strona spełniła wszelkie wymagania formalne, konieczne dla uzyskania pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Artykuł 17 ust. 4 stanowi natomiast, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3. Omawiając przepisy prawa, regulujące materię pozwoleń na broń, należy także odnieść się do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898), które w paragrafie 8 zawiera upoważnienie dla strony, jak i dla organu, odwołania się od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Z powyższych regulacji wynika wniosek, iż organy Policji mają obowiązek odmówienia wydania pozwolenia na broń osobie, która albo nie złożyła orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, wydanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, albo, w sytuacji gdy orzeczenia pierwszoinstancyjne zostały zaskarżone, nie złożyła stosownych orzeczeń wydanych w postępowaniu odwoławczym. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną jest to, że organ odwołał się od korzystnych dla strony orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że strona, mimo wyznaczenia jej stosownego terminu, nie stawiła się na badania lekarskie i psychologiczne, jakie miały się odbyć w trybie odwoławczym. W świetle powyższego, skarżona decyzja jawi się jako prawidłowa. Pozytywne dla strony orzeczenia lekarskie i psychologiczne, jakie załączyła do wniosku, utraciły moc wiążącą, wskutek wniesienia od nich przez organ odwołań. Niezgłoszenie się zaś przez stronę na badania prowadzone w trybie odwoławczym skutkowało brakiem możliwości wydania takich orzeczeń. Tym samym zaistniała sytuacja równoznaczna z tą, jaka istniałaby gdyby strona nie złożyła żadnych zaświadczeń lekarskich ani psychologicznych. W świetle powyższego organ był zobligowany do wydania skarżonego rozstrzygnięcia. W razie niezłożenia pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego organ musiał odmówić wydania stronie wnioskowanego pozwolenia. Na marginesie, aczkolwiek jest to kwestia pozostająca bez wpływu na prawidłowość skarżonego rozstrzygnięcia, dopowiedzieć należało, iż organ przekonująco uzasadnił konieczność wniesienia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, załączonych przez stronę do wniosku. Generalną zasadą jest bowiem to, że pozwolenie na broń nie należy do zakresu swobód i wolności obywatelskich. Pozwolenie takie może więc być udzielone wyłącznie osobie, która spełnia rygorystyczne przesłanki opisane w ustawie o broni i amunicji. Każde podejrzenie, czy nawet drobna wątpliwość co do tego, czy osoba ubiegająca się o omawiane pozwolenie posiada predyspozycje zdrowotne i psychiczne do dysponowania bronią, musi skutkować reakcją organu, zmierzającą do wyjaśnienia takich wątpliwości. Jak zaś wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego, w sprawie istniały wątpliwości, o których mowa powyżej. Zasadnym więc było działanie organu, zmierzające do wyjaśnienia kwestii posiadania przez stronę predyspozycji do dysponowania bronią. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).