II SA/Wa 1806/14

WyrokWSA w Warszawie2015-03-25

Skład orzekający: Andrzej Góraj, Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy rozkaz personalny dotyczący zaliczenia okresu pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy do wysługi lat policjanta, który wpływa na wysokość uposażenia i świadczenia emerytalnego, może zostać uznany za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa, jeśli wydano go bez odpowiedniej podstawy prawnej?
Ratio decidendi
Rozkaz personalny dotyczący zaliczenia okresu pracy w niepełnym wymiarze czasu do wysługi lat policjanta, który wpływa na uposażenie i świadczenia emerytalne, został wydany bez podstawy prawnej, co stanowi rażące naruszenie prawa. W związku z tym, stwierdzenie nieważności takiego rozkazu przez organ wyższego stopnia jest uzasadnione. Ustalenie wysługi lat policjanta nie może być dokonywane w formie decyzji administracyjnej, gdyż jest to czynność faktyczna, a nie rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu KPA.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi D.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego z 1994 r., który zaliczył mu do wysługi lat okres pracy w niepełnym wymiarze czasu. Organ uznał, że rozkaz ten został wydany bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało zawyżeniem uposażenia i świadczeń. Skarżący kwestionował tę decyzję, domagając się jej uchylenia.
Rozstrzygnięcie
Oddala skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Komendant Wojewódzki Policji w G., zaliczył [...] D.G. wysługę lat do celów uposażeniowych, na dzień [...] czerwca 1994 r., w wymiarze: pracę cywilną - 1 rok, 11 miesięcy i 20 dni, okres pozostawania na zasiłku dla bezrobotnych - 2 miesiące i 25 dni, służbę wojskową w wymiarze: 2 lata i 7 dni, służbę w Policji 4 miesiące i 15 dni. Łącznie - 4 lata, 7 miesięcy i 7 dni. W związku z kontrolą dotyczącą wysługi lat, dokonaną w 2004 r. i stwierdzonymi nieprawidłowościami, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Komendant Miejski Policji w B. ustalił [...]. w stanie spoczynku D.G. na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. [...] lutego 1994 r., łączną wysługę lat uwzględnioną przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego i nagrody jubileuszowej: 3 lata, 11 miesięcy, 18 dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] sierpnia 2001 r. w wysokości 11%. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., wskazując w uzasadnieniu, iż tenże rozkaz personalny ustalający stronie na nowo wysługę lat został wydany w sprawie rozstrzygniętej już ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r., co w świetle art. 156 § 1 pkt 3 kpa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], Komendant Miejski Policji w B. podjął z urzędu i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] lutego 1994 r. oraz do celów wzrostu uposażenia zasadniczego [...] w stanie spoczynku D.G. W uzasadnieniu wskazano na fakt, iż prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż D.G. rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2012 r. Na skutek odwołania wniesionego przez stronę Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie podjął kroków niezbędnych w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. nie wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. Komendant Miejski Policji w B. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...], w sprawie zaliczenia wysługi lat do celów uposażeniowych [...] w stanie spoczynku D.G. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt kpa w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, Komendant Główny Policji stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził min., że wskazany rozkaz personalny został wydany bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Owo naruszenie polegało na zaliczeniu wymienionemu okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, co w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi, a także wysokości jego świadczenia emerytalnego. Na podstawie art. 108 § 1 kpa nadano niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. D.G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że został naruszony art. 139 kpa. Stwierdził też, że nie podaje szczegółowego uzasadnienia swojego zażalenia – mając na uwadze art. 128 kpa. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, stwierdzając w uzasadnieniu, że analiza stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. prowadzi do wniosku, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę prawną wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat. Obowiązujące wówczas przepisy regulujące tę materię nie dawały także podstaw do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości może stanowić dopiero aktualnie obowiązujący przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w myśl którego termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości określa się w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3 z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jednakże nawet cytowany wyżej przepis, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. W związku z tym ustalenie okresów pracy policjanta należy uznać za czynność, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń natomiast w tym zakresie nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała NSA w Warszawie z dnia 24 września 2001 r. o sygn. akt OPS 8/01). W dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. obowiązywało zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41/91 z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów. Zgodnie z § 69 ust. 2 wskazanego zarządzenia z dnia 10 maja 1991 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się, oprócz służby w Policji (§ 69 ust. 1), okresy służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego (pkt 1), służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Straży Pożarnej (pkt 2), służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej (pkt 3), służby w Wojsku Polskim oraz Ludowym Wojsku Polskim (pkt 4), działalności kombatanckiej, równorzędne i zaliczalne do okresów działalności kombatanckiej za zasadach określonych w odrębnych przepisach (pkt 5), pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy w obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku; okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się (pkt 6), pracy wykonywanej na podstawie umowy - o naukę zawodu, przyuczenia do określonej pracy lub odbywanie wstępnego stażu pracy - przed dniem 1 stycznia 1975 r. oraz pracy w celu przygotowania zawodowego (pkt 7), prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) (pkt 8), pozostawania bez pracy z przyczyn określonych w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 i Nr 64, poz. 391) (pkt 9), pobierania zasiłków, o których mowa w art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446) zgodnie z art. 17 tej ustawy (pkt 10). Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 pkt 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Organ wskazał, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa (ust. 2 § 4). Organ podał, że wśród dokumentów potwierdzających okres wysługi wymienionego policjanta znajdują się: - świadectwo pracy z dnia [...] sierpnia 1992 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Sądzie Rejonowym w G. od dnia [...] września 1989 r. do dnia [...] lipca 1990 r., - zaświadczenie z dnia [...] lutego 2012 r. z Wojskowej Komendy Uzupełnień w B., w którym potwierdzono okres odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia [...] lipca 1990 r. do dnia [...] lipca 1991 r. a także nadterminowej służby wojskowej od dnia [...] sierpnia 1991 r. do dnia [...] lipca 1992 r., - zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 1992 r. z Rejonowego Biura Pracy w G., w którym potwierdzono okres pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy od dnia [...] sierpnia 1992 r. do dnia [...] sierpnia 1993 r. - świadectwo pracy (bez daty), w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Zakładach [...] w G. od dnia [...]sierpnia 1992 r. do dnia [...]czerwca 1993 r., - zaświadczenie z dnia [...] września 1993 r. z Rejonowego Urzędu Pracy w G., w którym potwierdzono okres pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy od dnia [...] lipca 1993 r. do dnia [...] sierpnia 1993 r., - świadectwo pracy z dnia [...] lutego 1994 r., w którym potwierdzono okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] w miejscowości S. w wymiarze ½ etatu od dnia [...] września 1993 r. do dnia [...] lutego 1994 r. Organ podał, że analiza powyższych dokumentów prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. do wysługi lat [...] w stanie spoczynku D.G. zaliczono okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] w miejscowości S. w niepełnym wymiarze czasu pracy (½ etatu) od dnia [... września 1993 r. do dnia [... lutego 1994 r. Organ podkreślił, że zarówno przepisy ustawy o Policji (w całym okresie obowiązywania), jak również przepisy powołanego zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r., jak i przepisy obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., nie dają podstaw prawnych do zaliczenia tego okresu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Wobec powyższego organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaliczenie tą decyzją do wysługi lat wymienionemu policjantowi, wbrew obowiązującym przepisom, okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi, a w konsekwencji również świadczenia emerytalnego. Treść rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. jest zatem w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (nazwanej odwołaniem) D.G. wniósł o stwierdzenie nieważności i uchylenie w całości decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji nie naruszają przepisów prawa w sposób, który mógłby zaważyć na ostatecznym wyniku podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim wskazać, że kwestia zaliczenia skarżącemu zatrudnienia w wymiarze: praca cywilna - 1 rok, 11 miesięcy i 20 dni, okres pozostawania na zasiłku dla bezrobotnych - 2 miesiące i 25 dni, służbę wojskową w wymiarze: 2 lata i 7 dni, służbę w Policji 4 miesiące i 15 dni. Łącznie - 4 lata, 7 miesięcy i 7 dni do wysługi lat do celów uposażeniowych, na dzień 30 czerwca 1994 r. nie mogła być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej. Ustalenie, czy dane rozstrzygnięcie (przyznanie czy zaliczenie) następuje w formie decyzji administracyjnej, wymaga uprzedniego wykazania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, że mamy do czynienia z decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa. Kwestia decyzji administracyjnej została określona w art. 104 kpa, według którego organ administracji publicznej co do zasady załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Dla przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich elementów jak: podstawa prawna (materialna i formalna) do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana tym indywidualnym aktem. Przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego – [... czerwca 1994 r., nie zawierały jakiejkolwiek podstawy dla orzekania w formie decyzji administracyjnej o zaliczeniu pewnych okresów służby czy pracy przed podjęciem służby w Policji do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Przepisów takich nie zawiera też żadna inna ustawa. Nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę prawną wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat. Obowiązujące wówczas przepisy regulujące tę materię nie dawały także podstaw do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości może stanowić dopiero aktualnie obowiązujący przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w myśl którego, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości określa się w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3 z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jednakże nawet cytowany wyżej przepis, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. W związku z tym ustalenie okresów pracy policjanta należy uznać za czynność, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń natomiast w tym zakresie nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała NSA w Warszawie z dnia 24 września 2001 r. o sygn. akt OPS 8/01). Zatem rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. wydany został bez podstawy prawnej i w związku z tym uzasadnione było stanowisko Komendanta Głównego Policji przyjęte w zaskarżonej decyzji, stwierdzające nieważność rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jeśli zaś chodzi o niezaliczenie skarżącemu okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...] w miejscowości S. w wymiarze ½ etatu od dnia [... września 1993 r. do dnia [... lutego 1994 r., które zostało skarżącemu zaliczone na podstawie świadectwa pracy z dnia [... lutego 1994 r., to zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zarówno przepisy zarządzenia nr 41/91 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r., jak i przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. nie dają podstaw prawnych do zaliczenia tego okresu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 69 ust. 2 wskazanego zarządzenia z dnia 10 maja 1991 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się, oprócz służby w Policji (§ 69 ust. 1), okresy służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego (pkt 1), służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Straży Pożarnej (pkt 2), służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej (pkt 3), służby w Wojsku Polskim oraz Ludowym Wojsku Polskim (pkt 4), działalności kombatanckiej, równorzędne i zaliczalne do okresów działalności kombatanckiej Na zasadach określonych w odrębnych przepisach (pkt 5), pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku; okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się (pkt 6), pracy wykonywanej na podstawie umowy - o naukę zawodu, przyuczenia do określonej pracy lub odbywanie wstępnego stażu pracy - przed dniem 1 stycznia 1975 r. oraz pracy w celu przygotowania zawodowego (pkt 7), prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rożnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. nr 54, poz. 310) (pkt 8), pozostawania bez pracy z przyczyn określonych w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 i Nr 64, poz. 391) (pkt 9), pobierania zasiłków, o których mowa w art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446) zgodnie z art. 17 tej ustawy (pkt 10). Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 pkt 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku. Organ wskazał, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa (ust. 2 § 4). Tak więc zgodzić się należy z organem, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zaliczenie tą decyzją do wysługi lat wymienionemu policjantowi, wbrew obowiązującym przepisom, okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy spowodowało zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi, a w konsekwencji również świadczenia emerytalnego. Treść rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 1994 r. jest zatem w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło