II SA/Wa 1807/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Przemysław Szustakiewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania – oddala skargę – Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność odwołania A. D. od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] czerwca 2017 r. o odmowie wpisania skarżącej na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. W uzasadnieniu postanowienia Minister Sprawiedliwości wskazał co następuje: A. D. - asystent sędziego - w dniach [...], [...] i [...] marca 2011 r. złożyła egzamin sędziowski przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości w Ministerstwie Sprawiedliwości. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. wystąpiła o wpisanie jej na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego, sporządzaną przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1139), zwanej dalej "nowelizacją". Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. odmówił skarżącej wpisania na listę, uzasadniając rozstrzygnięcie wykładnią systemową i funkcjonalną art. 15 ust. 1 nowelizacji, wg której przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do osób, które w latach 2011-2016 zdawały egzamin sędziowski przeprowadzany przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, nie zaś w stosunku do osób zdających egzaminy sędziowskie przed komisjami powołanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości, stanowiące kontynuację zlikwidowanej aplikacji sądowej. Wobec powyższego skarżąca nie została uwzględniona przy sporządzaniu listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie. A. D., uznając że w/w pismo Dyrektora Krajowej Szkoły stanowi decyzję administracyjną, wniosła odwołanie. Podniosła, że wpis na listę określoną w art. 15 ust. 1 pkt 2 nowelizacji przysługuje wszystkim osobom, które w latach 2011-16 zdały egzamin sędziowski i wniosła o zmianę decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, i wpisanie jej na listę klasyfikacyjną kandydatów na asesorów. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister nie podzielił jego zasadności i wskazał, że w latach 2011-2016 egzaminy sędziowskie były przeprowadzane na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (oznaczanej dalej: u.k.s.s.p.) oraz określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 marca 2011 r, w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. z 2011 r. nr 54, poz. 283) w Krajowej Szkole. Wszyscy zdający byli oceniani według tożsamych kryteriów i jednolitej skali ocen wyrażonej w systemie punktowym. W stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, aplikacja sądowa była prowadzona w sądach apelacyjnych, a egzaminy sędziowskie organizowano w poszczególnych apelacjach. Ostatni egzamin sędziowski w sądach apelacyjnych został przeprowadzony w 2010 r. Z uwagi na treść przepisu przejściowego, tj. art. 70 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w ówczesnym brzmieniu, egzamin ten odbywał się na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2008 r. Zgodnie z treścią art. 140 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r, nr 98, poz. 1070 ze zm.), zwanej dalej "u.s.p.", w razie niedostatecznego wyniku z egzaminu sędziowskiego, aplikant mógł przystąpić jeden raz do ponownego jego składania w ciągu roku od dnia poprzedniego egzaminu. Ponadto art, 140 § 4 u.s.p. stanowił, że prezes sądu okręgowego mógł udzielić aplikantowi zezwolenia na zdawanie egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym niż wyżej wskazany, w razie stwierdzenia okoliczności uniemożliwiających przystąpienie do egzaminu w przepisanym terminie. W takich przypadkach egzamin ten był składany przed komisją egzaminacyjną powoływaną w Ministerstwie Sprawiedliwości. Komisja ta, na mocy art. 66 ust, 3 i 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w obowiązującym wówczas brzmieniu, była również organem właściwym do przeprowadzenia egzaminów sędziowskich dla osób zatrudnionych w chwili wejścia w życie ustawy na stanowiskach referendarzy sądowych i asystentów sędziów, jeżeli zajmowały one wymienione stanowiska co najmniej przez okres 3 lat i zgłosiły prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem. W takim przypadku referendarz sądowy lub asystent był dopuszczany do egzaminu sędziowskiego w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych. W latach 2011-2012 przed komisjami egzaminacyjnymi powołanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości zostały przeprowadzone cztery egzaminy sędziowskie, będące kontynuacją aplikacji sądowej odbywającej się w latach 2008-2010. W egzaminach tych udział wzięły trzy grupy osób: - aplikanci sądowi ponownie przystępujący do egzaminu sędziowskiego (poprawkowego), - aplikanci sądowi, którzy uzyskali zezwolenie prezesa właściwego sądu okręgowego na zdawanie egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym, - asystenci sędziów i referendarze sądowi, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury spełniali przesłanki wymienione w art. 66 ust. 3 lub art. 66 ust. 4 tej ustawy, a zgłosili prezesowi właściwego sądu zamiar zdawania egzaminu sędziowskiego w 2010 i albo nie zdali go w pierwszym terminie i byli uprawnieni do zdawania go ponownie albo uzyskali zezwolenie na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego w późniejszym terminie. Odnosząc się do proponowanej w piśmie skarżącej literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 2 nowelizacji, dokonanej w oderwaniu od innych przepisów, należy uznać, że użyte w tym przepisie określenie "egzamin sędziowski" musi uwzględniać wnioski płynące z wykładni funkcjonalnej i systemowej przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie. Ratio legis art. 15 ust. 1 nowelizacji było, aby wobec realizacji jednego z podstawowych założeń nowelizacji - rekrutacji kadr sędziowskich spośród przyszłych absolwentów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, unormować również sytuację tych absolwentów aplikacji sędziowskiej prowadzonej w Krajowej Szkole, którzy w latach 2013-2016 zdali egzamin sędziowski, a także referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy zdali egzamin sędziowski organizowany w Krajowej Szkole w latach 2011-2016. Temu celowi ma służyć jednorazowe rozwiązanie przewidziane w art. 15 ust. 1 nowelizacji: przedstawienie im propozycji objęcia stanowisk asesorów sądowych po uprzednim wpisaniu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Również z kontekstu systemowego tworzonego przez inne przepisy przejściowe, tj. art. 18 nowelizacji, wynika że osoby, które zdawały egzamin sędziowski kończąc tzw. dawną aplikację sądową, nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie. Ponadto brak jest możliwości porównania wyników z egzaminów sędziowskich przeprowadzanych na odmiennych zasadach i przy zastosowaniu innej skali ocen przed komisjami powoływanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości i w Krajowej Szkole (odpowiednio: skala ośmiostopniowa od oceny niedostatecznej do celującej oraz skala punktowa). Ustawa nie zawiera jakiejkolwiek podstawy prawnej upoważniającej do przeliczenia ocen ze "starego" egzaminu sędziowskiego na punkty uzyskane z egzaminu w Krajowej Szkole. Nie do pogodzenia z koncepcją racjonalnego ustawodawcy byłoby również stworzenie sytuacji, w której propozycję pracy na stanowiskach asesorskich otrzymałyby osoby, które na skutek wyjątkowych i szczególnych okoliczności życiowych zdawały egzamin będący kontynuacją tzw. dawnej aplikacji sądowej, organizowanej w latach 2008-2010 przed komisją powołaną w Ministerstwie Sprawiedliwości, a możliwości tej byliby pozbawieni inni absolwenci tej aplikacji, którzy swoje egzaminy sędziowskie zdali w terminie, tj. przed 2011 r. Rozwiązanie takie byłoby rażąco niesprawiedliwe. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarżąca nie spełniła warunków pozwalających jej na udział w wyborze stanowisk asesorskich, zaś sama lista została sporządzona przez Dyrektora Krajowej Szkoły prawidłowo. Niemniej Dyrektor Krajowej Szkoły rozpatrując wniosek skarżącej dokonał tego w niewłaściwej proceduralnie formie. Z uwagi na okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie, Dyrektor Krajowej Szkoły powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a Kpa. z uwagi na to, że obowiązujące unormowania prawne nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego, w szczególności nie przewidują możliwości wydania w takiej sprawie decyzji administracyjnej. Należy przy tym wspomnieć, że ustawa tak jednoznacznie określa krąg podmiotów uprawnionych do znalezienia się na wspomnianej liście klasyfikacyjnej, że nie ma potrzeby weryfikacji tych uprawnień w toku postępowania administracyjnego. Zarówno sporządzenie i ogłoszenie przez Dyrektora Krajowej Szkoły listy klasyfikacyjnej na podstawie art. 15 nowelizacji jak i coroczne sporządzanie i ogłaszanie listy klasyfikacyjnej po każdym egzaminie sędziowskim na podstawie art. 33a u.k.s.s.p. jest jednorazową czynnością materialno-techniczną i nie ma charakteru decyzji administracyjnej. W razie omyłkowego pominięcia na liście osoby uprawnionej Dyrektor Krajowej Szkoły powinien niezwłocznie poprawić listę. Na wypadek sporządzenia listy niezgodnej z prawem zainteresowanym służy skarga określona w art. 227 Kpa. Sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa jest tylko prawo do uczestniczenia w kolejnym wyborze stanowisk asesorskich określone w art. 33a ust. 7 u.k.s.s.p., dotyczące sytuacji, gdy aplikant z przyczyn losowych nie złoży oświadczenia o wyborze stanowiska asesorskiego i Dyrektor Krajowej Szkoły przyznaje mu to prawo decyzją administracyjną. Lista klasyfikacyjna jest tylko spisem osób uprawnionych. Art. 33a ust. 7 u.k.s.s.p. jest jedynym przepisem, dotyczącym sporządzania listy kwalifikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie, przewidującym wydanie decyzji administracyjnej. Niemniej przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie gdyż regulacja ta będzie stosowana przy wyborach stanowisk asesorskich dokonywanych w kolejnych latach przez aplikantów Krajowej Szkoły, nie zaś przy wyborze tych stanowisk dokonywanym jednorazowo na podstawie przepisu przejściowego tj. art. 15 nowelizacji. Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. - o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2017 r. poz. 146 i 1139) w sposób wyczerpujący wymienia sprawy indywidualne, które Dyrektor Krajowej Szkoły rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Należy zatem uznać, że tylko w tych sytuacjach, gdy ustawodawca przewiduje rozstrzygnięcie o żądaniu strony decyzją, organ wszczyna postępowanie administracyjne. Stanowisko to znajduje oparcie min. w poglądzie wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1982 r" SA/Wr 363/82, ONSA z 1982 r. nr 2, poz. 82, w którym przyjęto, że "organy administracji (...) załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o których mowa w art. 104 Kpa, ale tylko w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych (art. 1 pkt 1). Właściwość organu administracyjnego oznacza, że organowi musi przysługiwać kompetencja do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu oceny zasadności żądania strony - podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 18 maja 2017 r. I OSK 2394/15. W związku z tym, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wydał decyzję nieprzewidzianą prawem, w sytuacji wymagającej wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego, od decyzji nie przysługuje prawo wniesienia odwołania. Dlatego niniejszym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność odwołania zgodnie z art. 134 Kpa. A. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Sprawiedliwości. W konkluzji skargi wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie jej wniosku, skutkujące zmianą decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia na [...] czerwca 2017r. i wpisanie na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego zgodnie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw; ewentualnie, wobec sporządzenia już listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego zgodnie art. 15 ust- 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw i częściowe rozdysponowanie wolnych stanowisk asesorskich w dniu [...] sierpnia 2017 r. - - wpisanie jej na kolejną pierwszą listę klasyfikacyjną, sporządzoną przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, uwzględniającego jej żądanie. Nadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy pod swoją nieobecność i o obciążenie kosztami postępowania stronę przeciwną. W uzasadnieniu skargi A. D. wskazała, iż sporządzenie listy klasyfikacyjnej asesorów sądowych stanowi decyzję administracyjną, albowiem w działalności oświatowej występują dwie kategorie decyzji. Różnica decyzji w ujęciu prakseologicznym od decyzji administracyjnej dyrektora szkoły polega na tym, iż jedną tworzą decyzje niebędące aktem stosowania prawa administracyjnego, np. wystawienie oceny, przyznanie nagrody itp. Drugą grupę stanowią decyzje administracyjne będące rozstrzygnięciem władczym, zawierające normy prawa administracyjnego, podlegające trybowi odwoławczemu i zaskarżeniu. Takim rozstrzygnięciem władczym, opartym na normie prawa administracyjnego, było opublikowanie listy klasyfikacyjnej asesorów. Fakt zaś, iż przepis na podstawie, którego działał Dyrektor sporządzając listę klasyfikacyjną, znajduje się w ustawie nowelizującej (gdzie nie zostały zawarte przepisy odnośnie procedury odwoławczej) przyjąć należało, iż odnośnie charakteru samej czynności Dyrektora i procedury odwoławczej, rozwiązań należy szukać w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Mając natomiast na uwadze okoliczność, iż analogiczne czynności Dyrektora wynikające z art. 33a (tj. ww. ustawy polegające na sporządzeniu i ogłoszeniu przez Dyrektora Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od dnia zakończenia egzaminu sędziowskiego, w Biuletynie Informacji Publicznej listy klasyfikacyjnej egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej, którym przedstawia się wykaz wolnych stanowisk asesorskich, o których mowa w art, 32a ust. 2), stanowi decyzję administracyjną, co do której wskazana została procedura odwoławcza, należało przyjąć, iż sporządzenie listy klasyfikacyjnej na stanowiska asesorów sądowych stanowi również taką decyzję. Podkreśliła, iż decyzję Dyrektora, zaskarżyła w terminie 14 dni od dnia ujawnienia listy klasyfikacyjnej, nie w terminie 14 dni od przesłania jej uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia jej na tej liście. W uzasadnieniu skargi wskazała na treść art. 15 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 15 ust. 1tej ustawy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sporządzi i ogłosi w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Na listę tę wpisuje się: 1) aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej; 2) referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Dalej argumentowała, że do egzaminu sędziowskiego przystąpiła w marcu 2011 r., w oparciu o wcześniejsze brzmienie art. 155 § 7 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych, który stanowił, iż: "asystent sędziego po przepracowaniu sześciu lat na tym. stanowisku może zgłosić prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu sędziowskiego. W takim przypadku asystent sędziego dopuszczany jest do egzaminu sędziowskiego w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych". Wobec powyższego przystąpiła do egzaminu sędziowskiego - tak jak i asystenci sędziów i referendarze sądowi zdający ten egzamin przez Komisją Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w 2011 roku - bez odbycia aplikacji. Jedyna różnica polega na, miejscu złożenia egzaminu. Z uwagi na chęć jak najszybszego przystąpienia do egzaminu, i spełniając określone wymogi, wybrała opcję złożenia go wraz z ostatnim rocznikiem tzw. "starej aplikacji". Gdybym, nie zdecydowała się na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego w starym trybie, zapewne przystąpiłabym do niego, jak część moich kolegów i koleżanek (którzy widnieją na liście klasyfikacyjnej i którzy w dniu [...] września 2017r. odebrali nominacje na asesora sądowego), przed komisją powołaną w Krajowej Szkole jesienią 2011 roku. Nie przypuszczałam jednak, iż miejsce złożenia egzaminu będzie decydowało o mojej przyszłej karierze zawodowej. Art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, nie wspomina o miejscu złożenia egzaminu sędziowskiego, jako kryterium stanowiącym podstawę wpisu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Według tego przepisu na listę tę wpisuje się również referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Treść tego przepisu jest jasna i nie budzi wątpliwości - Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, ma obowiązek wpisać na tę listę wszystkich asystentów sędziów i referendarzy, którzy w łatach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Również w treści zarządzenia z dnia [...] lipca 2017 r. wydanego na podstawie omawianego przepisu przez Ministra Sprawiedliwości wskazano, iż wykaz wolnych stanowisk asesorskich dotyczy: aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej, oraz referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. W żadnym z ww. aktów prawnych nie wskazano, iż dotyczą one jedynie asystentów sędziów i referendarzy sądowych, zdających egzamin sędziowski w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w [...]. W dalszych wywodach skargi, A. D. odwołała się do zasad wykładni językowej, przywołując wyrok SN z 12 czerwca 2015 r. sygn. II CSK 518/14, wyrok NSA z 6 marca 2014 r. sygn. I OSK 653/13 a także załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – dział II Zmiana (nowelizacja) ustaw - § 93 (Dz.U. z 2016 r. poz. 283), wydanego na podstawie art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz.U. z 2012 r. poz. 392), rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U, z 2015 r. poz. 1812). Z powyższego wywiodła, iż jeżeli art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. miał na celu jednorazowe rozwiązanie sytuacji osób, które zdawały egzamin sędziowski w latach 2011-2016 jedynie w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, powinno to z niego wynikać wprost i okoliczność ta powinna zostać wyraźnie wskazana w treści przepisu, co nie ma miejsca. Skarżąca powołała się na art. 32 Konstytucji RP, orzeczenie TK z dnia 23 października 2001 r. sygn. K 22/01 oraz Komentarz do Konstytucji RP (w: W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Komentarz Zakamycze, 2002 wyd. IV) i stwierdziła, iż przyjęcie na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego jedynie asystentów sędziów i referendarzy, którzy w 2011 roku złożyli egzamin sędziowski w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z pominięciem osób, które w tym samym roku złożyły egzamin sędziowski w Ministerstwie Sprawiedliwości w [...] jest niezgodnie z art. 32 Konstytucji RP, wyrażającym zasadę równości obywatela wobec prawa. Decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zasadę tę naruszyła. Nie dopuszcza bowiem do równego traktowania osób, które nabyły takie same uprawnienia zawodowe i nie pozostawia możliwości uczestniczenia w procedurze konkursowej na wolne miejsca asesorskie. Powyższe sprzeczne jest z konstytucyjną zasadą równego dostępu do służy publicznej (art. 60 Konstytucji RP). Z decyzji tej można także wywnioskować, iż egzamin zdany przed Komisją w [...] Szkole ma wyższą rangę, niż egzamin zdany w Ministerstwie Sprawiedliwości, co z kolei narusza zasadę zaufania do Państwa i ochrony praw nabytych, a tym samym godzi w poczucie sprawiedliwości. W ocenie skarżącej, podniesione przez organ trudności związane z przeliczeniem wyników egzaminów, w żaden sposób nie mogą negatywnie oddziaływać na sytuację prawną osoby, która nabyła uprawnienia na podstawie "starego egzaminu". Nadto do tej pory, osoby ze zdanym egzaminem sędziowskim (niezależnie przed jaką komisją) ubiegające się o stanowisko sędziowskie stawały razem na zgromadzeniach i oceniane były na jedynkowych zasadach. Nie różnicowano ich pod względem miejsca złożenia egzaminu. Wszyscy bowiem złożyli ten sam egzamin, dający te same uprawnienia. Nadto Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. ([...]) na etapie przygotowywania zmian ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zwrócił uwagę Ministrowi Sprawiedliwości na to, że osoby które ukończyły w latach 2007- 2010 zdecentralizowany model szkolenia prowadzony przez sądy apelacyjne i zdały egzamin sędziowski na poprzednich zasadach, w ogóle zostały pozbawione równego dostępu do zawodu. Z treści pisma Rzecznika wynika, iż automatyzm obsadzania stanowisk sędziowskich po asesurze i pozostawienie trybu konkursowego dla innych kandydatów to uprzywilejowanie jednej grupy kosztem drugiej. W swojej argumentacji Rzecznik odwołał się do art. 32 ust. 1 i art. 60 konstytucji RP oraz wyroków TK: z dnia 29 listopada 2007 r. o sygn. akt SK 43/06; z 4 kwietnia 2006 r. o sygn. akt K 11/04; 8 kwietnia 1998 r. o sygn. akt K 10/97; z dnia 5 stycznia 1999 r. o sygn. akt K 27/98 oraz z dnia 30 marca 2005 r. o sygn. akt K 19/02, podkreślając, iż zasada ochrony praw nabytych wymaga, w przypadku jej ograniczenia, wykazania racjonalnych przesłanek uzasadniających takie ograniczenie i wyprowadzonych z innych zasad, norm lub wartości konstytucyjnych (wyroki TK z 29 maja 2012 r. o sygn. akt SK 17/09 i z dnia 10 lipca 2000 r. o sygn. akt SK 21/99). Ustawa gwarantuje osobom posiadającym uprawnienia do wykonywania zawodu sędziego w dniu wejścia w życie ustawy, zachowanie tego prawa przez 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia a w zakresie zagadnień materialnoprawnych, dotyczących art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 11 maja 2017 r., podkreślił znaczenie wykładni funkcjonalnej i systemowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy na procesowe zagadnienie, stanowiące o niezasadności skargi. Skarżąca pismo Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] czerwca 2017 r. o odmowie wpisania jej na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego uznała za decyzję administracyjną i w konsekwencji takiego uznania, wywiodła odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie to zostało rozpatrzone przez Ministra zaskarżonym postanowieniem. Jednakże aby dane rozstrzygniecie uznać za decyzję administracyjną musi zostać spełniona miedzy innymi przesłanka, zawarta w przepisach prawa, umożliwiająca danemu organowi rozstrzygania danej spawy w formie decyzji. Tylko w tych sytuacjach, gdy ustawodawca przewiduje rozstrzygnięcie o żądaniu strony decyzją, organ wszczyna postępowanie administracyjne. Oznacza to, że organowi musi przysługiwać wyrażona w przepisach prawa kompetencja do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu oceny zasadności konkretnego żądania strony (porównaj wyroki: NSA z dnia 7 września 1982 r. SA/Wr 363/82, ONSA z 1982 r. nr 2, poz. 82 i z dnia 18 maja 2017 r. I OSK 2394/15. Zagadnienie wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko sędziego czy asesora sądowego, na podstawie art. 15 ustawy nowelizującej jak i coroczne sporządzanie i ogłaszanie listy klasyfikacyjnej po każdym egzaminie sędziowskim na podstawie art. 33a u.k.s.s.p. jest jednorazową czynnością materialno-techniczną i dlatego nie ma charakteru decyzji administracyjnej. W razie omyłkowego pominięcia na liście osoby uprawnionej, Dyrektor Krajowej Szkoły powinien niezwłocznie poprawić listę. Na wypadek sporządzenia listy niezgodnej z prawem zainteresowanemu służy skarga określona w art. 227 Kpa. Nadto ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. - o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2017 r. poz. 146 i 1139) w sposób wyczerpujący wymienia sprawy indywidualne, które Dyrektor Krajowej Szkoły rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej (np. art. 33a pkt 7) i niniejsza sprawa, jako rozstrzygana czynnością materialno-techniczną, ewidentnie do tych kategorii spraw nie należy i należeć nie może. Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, trafne jest spostrzeżenie Ministra Sprawiedliwości, iż Dyrektor Krajowej Szkoły powinien, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r., wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a Kpa., z uwagi na to, że obowiązujące unormowania prawne nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego, w konsekwencji nie przewidują możliwości wydania w takiej sprawie decyzji administracyjnej. Powyższe stanowi o prawnej niemożności uznania rzeczonego wyżej pisma Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] czerwca 2017 r. za decyzję administracyjną i wywiedzenia od niej odwołania. Dlatego też, Minister Sprawiedliwości rozpatrując takie odwołanie, mógł jedynie wydać postanowienie, przewidziane w art. 134 Kpa, stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Przechodząc natomiast do zagadnienia prawa materialnego – właściwego rozumienia i wykładni art. 15 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1139) – skargę należy ocenić także jako chybioną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie aby dokonać ustalenia, czy skarżąca należy do kręgu osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2) powyższej ustawy nowelizującej odwołać się należy do całej regulacji ujętej w tym przepisie, ustawy do której przepis ten się tyczy (którą nowelizuje), w rozumieniu wykładni językowej, funkcjonalnej i systemowej. Treść art. 15 ustawy nowelizującej jest następująca: "1. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, sporządzi i ogłosi w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Na listę tę wpisuje się: 1) aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej; 2) referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. 2. Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imiona i nazwiska kandydatów, liczbę punktów uzyskanych na egzaminie sędziowskim przez każdego z kandydatów oraz liczbę porządkową wskazującą ich miejsce na liście. Na liście nie umieszcza się osób, które do dnia jej sporządzenia zostały powołane do pełnienia urzędu sędziego. O kolejności na liście decyduje suma punktów uzyskanych z egzaminu sędziowskiego. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez dwóch lub więcej kandydatów o kolejności na liście decyduje wynik losowania. 3. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze zarządzenia, wykaz wolnych stanowisk asesorskich przewidzianych dla kandydatów umieszczonych na liście, o której mowa w ust. 1, zawierający informacje o wydziałach, do których stanowiska te zostały przydzielone. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zamieszcza zarządzenie w Biuletynie Informacji Publicznej. 4. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej komunikat o terminie i miejscu odebrania od kandydatów umieszczonych na liście, o której mowa w ust. 1, oświadczeń o dokonaniu wyboru stanowiska asesora sądowego - nie później niż na miesiąc przed tym terminem. 5. Najpóźniej w chwili dokonywania wyboru stanowiska asesora sądowego kandydat, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przedstawia zaświadczenie, że jest zdolny - ze względu na stan zdrowia - do pełnienia obowiązków sędziego. Wydanie zaświadczenia oraz badanie kandydata na stanowisko asesora sądowego odbywa się na zasadach obowiązujących kandydata na stanowisko sędziowskie. 6. Wybór stanowiska asesora sądowego odbywa się jawnie według kolejności zajmowanej na liście, o której mowa w ust. 1. Najpóźniej w chwili dokonywania wyboru kandydat może wskazać na liście dalsze miejsce, z którego dokona wyboru. W takim przypadku kolejność na tej liście ulega przesunięciu w sposób zapewniający zastąpienie miejsca zwolnionego. Kandydat może dokonać wyboru przez pełnomocnika. Pełnomocnictwo wymaga formy pisemnej. 7. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zasięga o każdym z kandydatów, którzy złożyli oświadczenie o wyborze stanowisk asesorów sądowych, informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz informacji od właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu kandydata komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji. We wniosku do komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji wskazuje się imię, nazwisko i numer PESEL kandydata. Komendant wojewódzki Policji oraz Komendant Stołeczny Policji uzyskują i sporządzają informacje w oparciu o dane zawarte w policyjnych systemach teleinformatycznych, a następnie przedstawiają Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury pisemną informację w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku. 8. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości listę, o której mowa w ust. 1, wskazując wybrane przez poszczególnych kandydatów stanowiska asesorów sądowych. Do tej listy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury dołącza uzyskane o każdym z kandydatów informacje, o których mowa w ust. 7. 9. Listę, o której mowa w ust. 1, ze wskazaniem wybranych przez poszczególnych kandydatów stanowisk asesorów sądowych z obszaru danej apelacji, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przekazuje prezesowi właściwego sądu apelacyjnego. 10. Egzaminowani aplikanci aplikacji sędziowskiej, którzy złożyli egzamin sędziowski w latach 2015 i 2016 i dokonali wyboru stanowiska asesora sądowego, kończą odbywanie aplikacji sędziowskiej z dniem poprzedzającym nawiązanie stosunku pracy na stanowisku asesora sądowego. Egzaminowani aplikanci aplikacji sędziowskiej, którzy złożyli egzamin sędziowski w latach 2015 i 2016 i nie dokonali wyboru stanowiska asesora sądowego, odbywają aplikację na dotychczasowych zasadach. 11. Kandydaci umieszczeni na liście, o której mowa w ust. 1, którzy nie dokonali wyboru stanowiska asesora sądowego, mogą ubiegać się o wolne stanowiska sędziowskie na zasadach obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w okresie 5 lat od dnia jej wejścia w życie. 12. Do kandydatów, którzy dokonali wyboru stanowiska asesora sądowego, stosuje się przepisy art. 22a § 1a i art. 106i ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 13. Kandydat, o którym mowa w ust. 1, zatrudniony w chwili dokonywania wyboru stanowiska asesora sądowego na stanowisku referendarza sądowego lub asystenta sędziego, w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego asesora sądowego na podstawie art. 106k § 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 2, może powrócić na poprzednio zajmowane stanowisko, jeżeli spełnia warunki mianowania na stanowisko referendarza sądowego albo zatrudnienia na stanowisku asystenta sędziego. Uprawnienie to wykonuje się przez złożenie prezesowi właściwego sądu oświadczenia w terminie 30 dni od dnia wygaśnięcia stosunku służbowego asesora sądowego. Przedmiotowa ustawa z dnia 11 maja 2017 r. nie dotyczy zmiany ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ale wyłącznie zmiany ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, która to ustawa uregulowała, w odmienny sposób niż ustawa - Prawo o ustroju sądów powszechnych, zagadnienie szkolenia aplikantów, sposobu składania egzaminu sędziowskiego (prokuratorskiego). Zatem wszelkie regulacje tej ustawy dotyczą wprost instytucji uregulowanych w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury i (co wydaje się oczywiste) tylko do instytucji w brzmieniu uregulowanym tą ustawą mogą się odnosić. Dlatego pewne analogiczne instytucje uregulowane pod rządami ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (gdy regulowała ona także zagadnienia aplikacji i egzaminu sędziowskiego), pomimo podobieństwa, nie mogą mieć odpowiedniego zastosowania do regulacji zawartej w ustawie nowelizacyjnej z dnia 11 maja 2017 r. Dlatego też w kolejnych ustępach art. 15 (np. ust. 2, ust. 6, ust. 8) zawarto uregulowania w ogóle nieznane ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych (gdy regulowała ona także zagadnienia aplikacji i egzaminu sędziowskiego). Z tych też przyczyn stosując wykładnie językową, funkcjonalną oraz systemową nie można twierdzić, iż zapis zawarty w art. 15 ust. 1 pkt. 2 ustawy nowelizującej z dnia 11 maja 2017 r. może mieć zastosowanie również do referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w 2011 roku zdali egzamin sędziowski przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości w Ministerstwie Sprawiedliwości - a zatem od osób, które egzamin sędziowski zdały nie na zasadach określonych w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ale obowiązujących wcześniej. Gdyby przepis ten należało rozumieć inaczej, to uprawnienia do umieszczenia na liście takich osób, które którzy w 2011 roku zdały egzamin sędziowski przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości w Ministerstwie Sprawiedliwości, powinny zostać zawarte wprost w przepisach ustawy nowelizującej z dnia 11 maja 2017 r. Tak się jednak nie stało. Nadto przepisy ustawy nowelizującej z dnia 11 maja 2017 r., w celu umożliwienia umieszczenia tych osób na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko sędziego / asesora sądowego, powinny zawierać sposób odpowiedniego przeliczania ocen na punkty. Brak możliwości porównania wyników z egzaminów sędziowskich przeprowadzanych na odmiennych zasadach i przy zastosowaniu innej skali ocen przed komisjami powoływanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości i w Krajowej Szkole (odpowiednio: skala ośmiostopniowa od oceny niedostatecznej do celującej oraz skala punktowa), zwłaszcza, że ustawa nie zawiera jakiejkolwiek podstawy prawnej upoważniającej do przeliczenia ocen ze "starego" egzaminu sędziowskiego na punkty uzyskane z egzaminu w Krajowej Szkole, także przemawia za wyłączeniem z tego przepisu osób zdających egzamin sędziowski na "starych zasadach". Również z kontekstu systemowego ustawy nowelizującej z 11 maja 2017 r., tworzonego przez inne przepisy przejściowe np. art. 18, wynika że osoby, które zdawały egzamin sędziowski kończąc tzw. dawną aplikację sądową, nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie. Zatem rok 2011 wskazany w omawianym przepisie art. 15 (w rozumieniu czasu zadania egzaminu) można stosować tylko do osób, które w tym roku zdały egzamin sędziowski, zgodnie z przepisami ustawy nowelizowanej ustawą z dnia 11 maja 2017 r. – czyli zgodnie z przepisami ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Dlatego trafne jest twierdzenie Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, powtórzone przez Ministra Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż art. 15 ust. 1 nowelizacji znajduje zastosowanie wyłącznie do osób, które w latach 2011-2016 zdawały egzamin sędziowski przeprowadzany przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, nie zaś w stosunku do osób zdających egzaminy sędziowskie przed komisjami powołanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości, stanowiące kontynuację zlikwidowanej aplikacji sądowej. W stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury aplikacja sądowa była prowadzona w sądach apelacyjnych a egzaminy sędziowskie organizowano w poszczególnych apelacjach. Ostatni egzamin sędziowski w sądach apelacyjnych został przeprowadzony w 2010 r. Z uwagi na treść przepisu przejściowego, tj. art. 70 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w ówczesnym brzmieniu, egzamin ten odbywał się na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2008 r. Zgodnie z treścią nieobowiązującego już art. 140 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) - w razie niedostatecznego wyniku z egzaminu sędziowskiego, aplikant mógł przystąpić jeden raz do ponownego jego składania w ciągu roku od dnia poprzedniego egzaminu. Ponadto art. 140 § 4 stanowił, że prezes sądu okręgowego mógł udzielić aplikantowi zezwolenia na zdawanie egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym niż wyżej wskazany, w razie stwierdzenia okoliczności uniemożliwiających przystąpienie do egzaminu w przepisanym terminie. W takich przypadkach egzamin ten był składany przed komisją egzaminacyjną powoływaną w Ministerstwie Sprawiedliwości. Komisja ta, na mocy art. 66 ust. 3 i 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w obowiązującym wówczas brzmieniu, była również organem właściwym do przeprowadzenia egzaminów sędziowskich dla osób zatrudnionych w chwili wejścia w życie ustawy na stanowiskach referendarzy sądowych i asystentów sędziów, jeżeli zajmowały one wymienione stanowiska co najmniej przez okres 3 lat i zgłosiły prezesowi przełożonego sądu apelacyjnego zamiar przystąpienia do egzaminu na miesiąc przed jego przeprowadzeniem. W takim przypadku referendarz sądowy lub asystent był dopuszczany do egzaminu sędziowskiego w najbliższym terminie przewidzianym dla aplikantów sądowych. W latach 2011-2012 przed komisjami egzaminacyjnymi powołanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości zostały przeprowadzone cztery egzaminy sędziowskie, będące kontynuacją aplikacji sądowej odbywającej się w latach 2008-2010. W egzaminach tych udział wzięły trzy grupy osób: aplikanci sądowi ponownie przystępujący do egzaminu sędziowskiego (poprawkowego), aplikanci sądowi, którzy uzyskali zezwolenie prezesa właściwego sądu okręgowego na zdawanie egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym oraz asystenci sędziów i referendarze sądowi, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury spełniali przesłanki wymienione w art. 66 ust. 3 lub art. 66 ust. 4 tej ustawy, a zgłosili prezesowi właściwego sądu zamiar zdawania egzaminu sędziowskiego w 2010 i albo nie zdali go w pierwszym terminie a byli uprawnieni do zdawania go ponownie albo uzyskali zezwolenie na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego w późniejszym terminie. Ratio legis art. 15 ust. 1 ustawy nowelizujacej było, aby wobec realizacji jednego z podstawowych założeń nowelizacji - rekrutacji kadr sędziowskich spośród przyszłych absolwentów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, unormować również sytuację tych absolwentów aplikacji sędziowskiej prowadzonej w Krajowej Szkole, którzy w latach 2013-2016 zdali egzamin sędziowski, a także referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy zdali egzamin sędziowski organizowany w Krajowej Szkole w latach 2011-2016. Temu miało służyć jednorazowe rozwiązanie przewidziane w art. 15 ust. 1 ustawy nowelizującej: przedstawienie propozycji objęcia stanowisk asesorów sądowych po uprzednim wpisaniu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Dlatego art. 15 ust. 1 ustawy nowelizującej nie miał na celu uregulowania sytuacji osób, które egzamin sędziowski zdały na starych zasadach – to jest określonych w ustawie – prawo o sadach powszechnych oraz z uwagi na treść przepisu przejściowego, tj. art. 70 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w ówczesnym brzmieniu - przy czym ten ostatni przepis, z uwagi na jego przejściowy charakter, miał tu ograniczone zastosowanie. Dlatego nie można uznać – jak to podnosi skarżąca, iż regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy nowelizującej narusza art. 32 i art. 60 Konstytucji RP. Skarżąca bezpośrednio po zdanym egzaminie sędziowskim w dniach [...], [...] i [...] marca 2011 r. przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości, mogła ubiegać się o stanowisko sędziego, mogła także przystąpić jesienią 2011 roku do egzaminu przeprowadzonego na nowych zasadach w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami przejściowymi tej ustawy. Podkreślenia wymaga jednak to, iż o uzyskaniu stanowiska sędziego zawsze decydowały bardzo wysokie wyniki zdania tego egzaminu. Dlatego za nieracjonalne i niesprawiedliwe byłoby stworzenie sytuacji, w której propozycję pracy na stanowiskach asesorskich otrzymałyby osoby, które na skutek szczególnych okoliczności życiowych zdawały egzamin, np. poprawkowy, będący kontynuacją tzw. dawnej aplikacji sądowej, organizowanej w latach 2008-2010 przed komisją powołaną w Ministerstwie Sprawiedliwości, a możliwości tej byliby pozbawieni inni absolwenci tej aplikacji, którzy swoje egzaminy sędziowskie zdali w terminie. Ustawodawca uchwalając ustawę o Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, które w istotny sposób zmieniła organizację nauki aplikanta, wskazał także na cel tej ustawy – rekrutacja kadry sędziowskiej spośród przyszłych absolwentów tej szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.