II SA/Wa 181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia opłat za używanie lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz skarżącego W. P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego w [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 37a oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143): 1. Zobowiązał W. P. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. 2. W. P. jest obowiązany do uiszczenia opłat za używanie lokalu w wysokości 168,92 zł i opłat pośrednich w wysokości 140,17 zł oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego stanowiącego kwotę 337,84 zł za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania począwszy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. 3. Ustalił, że zmiana wysokości opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich nie powoduje konieczności zmiany niniejszej decyzji. 4. Ustalił, że o zmianie wysokości opłat za używanie lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich strona będzie powiadomiona w trybie określonym przez rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 233, poz. 1531). W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. Oddział Regionalny Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) w sprawie zajmowania bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w [...]. W dniu [...] czerwca 2012 r. W. P. zwrócił się z prośbą o wynajęcie –stosownie do treści art. 29 ust 1 ustawy – lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W uzasadnieniu wniosku W. P. podał, że od 20 lat zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] na ulicy [...] w [...]. Lokal ten w przeszłości został przydzielony jego żonie U. S., która była pracownicą cywilną wojska. Obecnie on jest prawnikiem cywilnym wojska, od 4 lat pracuje w Jednostce Wojskowej [...] w [...]. Lokal jest o niewielkiej powierzchni 28 m2 powierzchni użytkowej. Wnioskujący podkreślił, że nie ma innych możliwości zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych. Oszczędności przeznaczył na naprawy lokalu. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 obowiązującej od dnia 1 lipca 2010 r. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych. Z powołanego przepisu wynika, iż umowa najmu może dotyczyć tylko lokalu mieszkalnego i jej przedmiotem nie może być kwatera. W garnizonie, w którym wynajmowany jest lokal, nie może być niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy pełniących stałą służbę wojskową, a zatem niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe uniemożliwiają wynajęcie lokalu mieszkalnego na rzecz innej osoby niebędącej żołnierzem zawodowym. Trudna sytuacja mieszkaniowa w Garnizonie [...] oraz niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych uniemożliwiają realizację wniosków składanych przez inne osoby, w tym przez pracowników cywilnych wojska. Lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w [...] przydzielony został jako mieszkanie zakładowe U.S., na podstawie umowy najmu nr [...] zawartej w dniu [...] listopada 1993 r., na czas oznaczony, tj. na czas zatrudnienia i oczekiwania na przydział lokalu spółdzielczego. W związku z rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa skierowała sprawę na drogę postępowania sądowego o ustalenie nieistnienia stosunku najmu lokalu. Sąd Rejonowy dla [...]wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdził nieistnienie stosunku najmu lokalu pomiędzy WAM a U. S. Prawomocny wyrok Sądu stał się podstawą do wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia opłat i odszkodowania należnego Agencji, zgodnie z art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ poinformował o treści art. 45 ust. 3 ustawy. W konkluzji organ podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż W. P. zajmuje lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w [...] bez tytułu prawnego i nie znajduje się w kręgu osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...), a tym samym jest zobowiązany do opróżnienia lokalu, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysości 200% należnych opłat za używanie lokalu bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc, począwszy od kiedy niniejsza decyzja stała się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. Od decyzji W. P. wniósł odwołanie. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] października 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że zgodnie z art. 37a ust. 1 ww. ustawy osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. Natomiast stosownie do art. 37a ust. 2 ustawy dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Ustalił, iż W. P. zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Wskazał również, że W. P. nie spełnia przesłanek wynikających z art. 45 ust. 3 ustawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi W. P. wskazał, że złożył wniosek w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...) Podkreślił, że spełnia przesłanki z art. 45 ust. 3 ustawy, z tym że nie ma potwierdzenia ich na piśmie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, narusza przepisy prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Zgodnie z tym przepisem, osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. Wskazać jednak należy, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. W. P. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o wynajęcie mu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...]. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone wydaniem decyzji. Swoje negatywne stanowisko w przedmiotowej sprawie organ wyraził w piśmie skierowanym do skarżącego w dniu [...] lipca 2012 r. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, nim wydana w trybie art. 29 ust. 1 ustawy (...), decyzja uzyska walor ostateczności, procedowanie w trybie art. 37a ustawy jest przedwczesne, bowiem wobec złożenia wniosku o najem lokalu a przed wydaniem decyzji nie można stwierdzić, że W. P. zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.