II SA/Wa 1813/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę. L. L. (dalej jako skarżący) w dniu 18 października 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] cofającą wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] otrzymał zezwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), w celu dalszego posiadania broni palnej bojowej, nałożono na skarżącego obowiązek przedstawienia raz na pięć lat właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wystawionego przez upoważnionego lekarza i psychologa o możliwości dysponowania bronią. Skarżący takiego orzeczenia lekarskiego nie przedstawił, ani nie wnosił o przesunięcie terminu wykonania badań lekarskich. Spowodowało to wydanie decyzji przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o cofnięciu mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 i art. 20 wymienionej powyżej ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego i na skutek tego błędne uznanie art. 18 ust. 5 pkt 2 jako podstawy cofnięcia mu pozwolenia na broń oraz naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – (Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Uzasadniając odwołanie, skarżący przytoczył, że art. 18 ust. 5 pkt 2 ma charakter uznaniowy – organ Policji może, lecz nie musi odmówić wydania pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący wskazał, że posiada orzeczenie lekarskie osoby posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia, z którego wynika zdolność fizyczna i psychiczna do posługiwania się bronią. Ponadto, powołując się na treść przepisu art. 7 k.p.a. zarzucił naruszenie jego interesu faktycznego i prawnego, poprzez cofnięcie mu pozwolenia na broń oraz konieczność przedstawienia organowi aktualnych orzeczeń lekarskich. Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał na różnice między badaniami lekarskimi dla osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub takowe posiadające, a badaniami lekarskimi dotyczącymi osób ubiegających się lub posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej. Wskazał, że dopuszczenie licencjonowanych pracowników ochrony fizycznej do pracy z bronią nie uprawnia do stosowania w stosunku do nich takiego trybu, gdy są oni posiadaczami indywidualnych pozwoleń na broń. Żaden przepis prawa nie zwalnia bowiem posiadaczy broni z przedłożenia wymaganych orzeczeń lekarskich, z wyjątkiem podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji, do których skarżący się nie zalicza. W związku z powyższymi argumentami, organ uznał decyzję organu I instancji za słuszną i celową. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił w niej naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Przytaczając te same podstawy co w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji oraz zbadanie przez Sąd czy organy orzekające w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę nie zgodził się ze zdaniem skarżącego i podtrzymał dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art.15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi policji aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W wypadku zaś uchybienia przez posiadacza broni powyższemu obowiązkowi, zgodnie z regulacją zawartą w art. 18 ust. 5 omawianej ustawy, właściwy organ policji może cofnąć przedmiotowe pozwolenie na broń. O ile więc ustawodawca przewidział obowiązek przedstawienia przez posiadacza broni aktualnych badań w okresie pięcioletnim, o tyle wyciągnięcie negatywnych skutków dla strony, która obowiązku tego nie wypełni, pozostawił do uznania organu. Aby możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi uchybić obowiązkowi o jakim mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zaś organ winien wyjaśnić to, dlaczego w jego ocenie dana osoba nie daje rękojmi właściwego posługiwania się bronią. Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane, i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń, i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30.10.2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Stąd więc każda wątpliwość dotycząca tego, czy uprawniony do posiadania broni daje rękojmię właściwego posługiwania się nią, winna prowadzić do pozbawienia przedmiotowego pozwolenia. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, iż skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, i w okresie pięcioletnim nie przedstawił organowi aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż skarżący legitymuje się badaniem lekarskim potwierdzającym posiadanie zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. W świetle powyższego, w ocenie tut. Sądu zaistniała przesłanka do pozbawienia skarżącego pozwolenia na broń palną. Organ w sposób uprawniony wywiódł zaś, iż badania potwierdzające zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony, nie są tożsame z badaniami wykonywanymi na potrzeby ustalenia stanu zdrowia umożliwiającego posługiwanie się bronią palną. W obydwu ww. badaniach lekarskich inny jest ich zakres. Również ustawodawca nie zrównał ze sobą powyższych badań i w omawianej ustawie brak jest takich zapisów, z których można byłoby wywodzić, iż wykonanie badań koniecznych do wykonywania pracy w ochronie, jest jednoznaczne z wypełnieniem obowiązku o jakim mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Tutejszy Sąd stoi również na stanowisku, iż organ miał podstawy do tego, aby skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 18 ust. 5 przedmiotowej ustawy. Jako logiczny jawi się pogląd, iż wobec osoby, która nie dysponuje aktualnymi badaniami potwierdzającymi jej predyspozycje do posiadania broni palnej, rodzi się uzasadniona wątpliwość, czy daje rękojmię właściwego korzystania z omawianego uprawnienia. Okoliczność, iż dana osoba posiadała pozytywne badania lekarskie przed pięcioma laty, nie może być traktowana jako pewnik, iż w obecnej chwili także przejdzie pozytywnie takie badania. Tej wątpliwości nie może też w sposób skuteczny rozwiać fakt legitymowania się przez stronę badaniami potwierdzającymi zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony. Jak już bowiem wskazano na wstępie, i co przyznała sama strona w swej skardze, zakres przedmiotowy obydwu badań jest inny. W świetle powyższego, oraz biorąc pod uwagę fakt, ze pozwolenie ma broń stanowi wyjątek od ustawowej reguły, iż bronią dysponują jedynie uprawnione do tego służby państwowe, uznać należy, iż organ właściwie ocenił stan faktyczny sprawy i w sposób uzasadniony przyjął, iż po stronie skarżącego istnieje obawa czy będzie posługiwał się bronią nie naruszając zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie tutejszego Sądu nie zasługują na uwzględnienie argumenty skargi, iż organ przy ocenie sprawy winien brać pod rozwagę przepisy art. 29 i 30 ustawy o broni i amunicji. Wbrew twierdzeniom skarżącego przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej. Dotyczą one bowiem sytuacji wydawania świadectw broni dla podmiotów prawnych a nie osób fizycznych. Realia przedmiotowej sprawy sprowadzają się zaś do oceny zasadności decyzji wydanej w odniesieniu do indywidualnego pozwolenia na broń udzielonego dla osoby fizycznej. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje też okoliczność wydania skarżącemu legitymacji dla osoby dopuszczonej do posługiwania się bronią palną bojową. Wydanie takiej legitymacji nie zniwelowało skutku braku przedstawienia aktualnych badań lekarskich, w postaci pojawienia się wątpliwości co do prawidłowego posługiwania się bronią przez stronę. Faktu tego nie sposób też skutecznie oceniać jako okoliczność, która wyłącza obowiązek przedstawienia organowi aktualnych badań lekarskich w okresie pięcioletnim. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)