II SA/Wa 1817/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spraw.), Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., dalej "SKO", decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania M. B. dodatku mieszkaniowego. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 25 lutego 2014 r. M. B. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego dotyczącego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy [...]. We wniosku tym podała, że powierzchnia jej lokalu wynosi 36, 58 m2. Wskazała, że dochód w jej dwuosobowym gospodarstwie domowym wynosi 850 zł, zaś suma wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc to 566,83 zł. Prezydent [...], rozpoznając powyższy wniosek, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, ust. 1 i 5, art. 6 ust. 1 i 10, art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) odmówił M. B. przyznania dodatku mieszkaniowego. Wyjaśnił, że wyjaśnienia wymagał fakt zamieszkiwania i pozostawania pod wyłączną opieką wnioskodawczyni jej wnuczki, J. M. oraz kwestia jej dochodów. W uzasadnieniu decyzji organ opisał swoje ustalenia fatyczne w tej sprawie. Odnośnie dochodów gospodarstwa domowego, organ wskazał, że M. B. złożyła dodatkowe wyjaśnienia w oświadczeniu z dnia 21 marca 2014 r., a także dołączyła zaświadczenie z Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], w którym potwierdzono brak świadczeń finansowych realizowanych przez Ośrodek zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. W związku z tym, że wyjaśnienia wnioskodawczyni odnośnie zamieszkiwania z nią małoletniej wnuczki były, zdaniem organu, niewystarczające, wystąpiono do szkoły, do której uczęszcza J. M. z pytaniem o adres zamieszkania uczennicy. Zapytano też czy szkoła może potwierdzić, że J. M. mieszka z babcią i jest pod jej stałą opieką. W odpowiedzi z dnia 4 kwietnia 2014 r. sekretarz Gimnazjum nr [...] wskazał ulicę [...], jako adres zgłoszony przez rodziców przy rekrutacji dziecka do szkoły oraz wyjaśnił, że szkoła nie posiada informacji, czy dziewczynka przebywa pod stałą opieką swojej babci. Prezydent [...] podniósł, że fakt niezamieszkiwania J. M. pod wskazanym wyżej adresem potwierdzają zeznania świadka, który w dniu 28 kwietnia 2014 r. dobrowolnie zgłosił się do Wydziału Zasobów Lokalowych w celu odwołania zeznań złożonych w 2012 r. w sprawie toczącego się postępowania o wymeldowanie J. M. z lokalu nr [...] przy [...]. W zeznaniach tych świadek poświadczył fakt stałego zamieszkiwania J. M. z wnioskodawczynią. W dalszej kolejności organ wskazał, że powyższa okoliczność spowodowała konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wywiad ten przeprowadzono w dniu 22 maja 2014 r. W trakcie wywiadu obecna była M. B. oraz matka J., A.a S.. Wnuczki wnioskodawczyni nie zastano, ponieważ w tym czasie przebywała w szkole. Organ podał, że z przeprowadzonej rozmowy z A. S. wynika, że jej córka J. jest pod jej stałą opieką, u niej odrabia lekcje, tam też znajduje się część ubrań dziewczynki. A. S. nie posiada stałego miejsca zamieszkania. Matka małoletniej oświadczyła, że córka często przebywa (głównie w weekendy) u babci – M. B. M. B. zeznała w czasie wywiadu, że wnuczka w weekendy jest u swojej matki. A. S. mieszka w wynajmowanym mieszkaniu u znajomych. Aktualny adres zamieszkania podany przez matkę J. M. to ul. [...]. Organ ustalił, że lokal ten składa się z dwóch pokoi, łazienki i kuchni. Podniósł, że nieruchomość znajduje się w [...], w niedalekiej odległości od Gimnazjum, do którego uczęszcza córka A. S., tj. przy ul. [...]. Z oświadczenia M. B. oraz A. S. wynika, że ojciec J. M. przebywa aktualnie za granicą. Termin jego powrotu nie został określony. Prezydent [...] wskazał, że w czasie wizji w lokalu został wskazany pokój, w którym mieszka dziewczynka. Pokój został oceniony jako bardzo mały (ok. 4 m2), wchodzi się do niego przez malutką zaniedbaną kuchnię. W pokoju znajduje się łóżko, szafa ubraniowa, regał na książki, brak jest miejsca do odrabiania lekcji. Z regału, na życzenie pracowników przeprowadzających wywiad, M. B. wyjęła podręczniki i zeszyty szkolne dziewczynki. Osoby przeprowadzające wywiad środowiskowy zwróciły uwagę, że większość zeszytów pochodziła z lat ubiegłych (rok 2011 i 2012). Również podręczniki dotyczyły przedmiotów z klasy 1 gimnazjum. Poproszono również M. B. o pokazanie odzieży dziecka. Wskazane ubrania (kurtki), w ocenie pracowników, nie wykazywały cech odzieży młodzieżowej. Zdaniem organu zastane warunki są bardzo trudne do mieszkania i nauki dla kilkunastoletniej dziewczynki. W łazience nie stwierdzono przedmiotów wskazujących na korzystanie z niej przez nastolatkę. Całe mieszkanie, zdaniem przeprowadzających wywiad, nadaje się do generalnego remontu, wyposażone jest bardzo skromnie. Organ ocenił, że przedstawiona w deklaracji sytuacja materialna M. B. wskazuje, iż nie jest ona w stanie sama ze swoich środków (sporadyczne umowy wydawnicze) utrzymać siebie, a tym bardziej dorastającej dziewczynki. Zaznaczył przy tym, że wedle oświadczenia strony, do utrzymania J. M. dokłada się jej córka A. S. Organ stwierdził w tej sytuacji, że nie mógł uwzględnić przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie dodatku jako osoby zamieszkującej i gospodarującej z wnioskodawczynią jej wnuczki J. M.. Podniósł, że stosownie do treści art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych odmawia się przyznania dodatku mieszkaniowego jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ustali, że faktyczna liczba osób wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji. Zdaniem organu sam fakt regularnego przebywania dziecka w mieszkaniu wnioskodawczyni, nawet połączonego z nocowaniem u niej, nie wystarczy do oceny, że dziecko z nią mieszka. Z przeprowadzonego wywiadu ustalono, że wnuczka nie przebywa pod opieką M. B. Dziewczynka zgodnie z oświadczeniem matki znajduje się pod stałą opieką matki, a u babci przebywa czasowo. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. zakwestionowała ustalenia organu co do tego, iż jej wnuczka nie zamieszkuje wraz z nią. Wyjaśniła, że matka J. znalazła stałą pracę w szkole. Pracuje od wrześnie 2013 r. Jej sytuacja się poprawiła o tyle, że podniosła alimenty wypłacane dziecku do sumy 600 zł miesięcznie. Wyjaśniła, że jest obecnie emerytką, choć emerytura jest bardzo niska. Jej wnuczka J. M. zameldowana jest w jej mieszkaniu od urodzenia i z niewielkimi przerwami, nie przekraczającymi 2 miesięcy zamieszkuje wraz z nią. Obecnie jest jedyną osobą, która przy wsparciu i staraniach matki A.S. stwarza jej dom, miejsce do nauki, spania i przebywania. Ponadto zakwestionowała ustalenia dokonane podczas wywiadu środowiskowego. Wskazała m. in., że jej wnuczka była podczas wywiadu w szkole, stąd też nie znaleziono jej książek i zeszytów. Fakt, iż szkoła do której uczęszcza jej wnuczka, nie zna jej adresu zamieszkania jest zwykłym niedopatrzeniem matki J. M.. SKO, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie SKO podniosło, że odległość od miejsca położenia budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], gdzie znajduje się lokal wnioskodawczyni, do siedziby szkoły, do której uczęszcza jej wnuczka, jest bardzo znaczna i wynosi kilkanaście kilometrów. Okoliczność ta, mając na względzie zasady doświadczenia życiowego, poddaje w wątpliwość, aby J. M. codziennie miała pokonywać taką odległość. Kolegium zwróciło również uwagę, iż w ocenie osób zamieszkujących w bliskim sąsiedztwie lokalu nr [...] w budynku przy [...], w lokalu tym mieszka wyłącznie jedna osoba. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego zasadnie doszedł do przekonania, iż faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z M. B. osób jest mniejsza niż wykazana w deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku. Skoro bowiem przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie precyzują jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania czy zajmowania lokalu, oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie, należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu przesłanek tego przepisu świadczą dwie okoliczności - zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane, świadczące o woli skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym, tj. miejscem gdzie osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Pobyt stały zaś oznacza zamieszkiwanie w danej miejscowości pod oznaczonym adresem z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym osobowych i majątkowych interesów. Centrum życiowe oznacza więc miejsce, w którym dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu, gdzie ześrodkowane są wszystkie jej podstawowe sprawy życiowe, gdzie zgromadziła swoje podstawowe przedmioty potrzebne do egzystencji, a więc upraszczając, miejsce, w którym stale przebywa, śpi, gotuje, pierze, czyli tam gdzie spełnia swoje podstawowe potrzeby bytowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby J. M. zamieszkiwała wspólnie z M. B. Samo subiektywne poczucie wnioskodawczyni o wspólnym zamieszkiwaniu z wnuczką nie oznacza, iż taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie w istocie zachodziła. Na powyższą decyzję M. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu na okoliczność stałego nieprzerwanego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu wnuczki skarżącej z następujących dokumentów: zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały J. M. z dnia [...] lutego 2015 r., zawiadomienia z Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ([...]) oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. ([...]). W piśmie tym pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, iż przyznawano jej dodatek mieszkaniowy począwszy od 2001 r. do lutego 2014 r. Każdorazowo dodatek przyznawany był z uwzględnieniem wspólnego zamieszkiwania skarżącej z wnuczką. Wskazał, że w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. Gimnazjum nr [...] nie wypowiedziało się co do zamieszkiwania lub nie, wnuczki ze skarżącą, albowiem najwyraźniej takiej wiedzy szkoła nie posiada. Jego zdaniem nieusprawiedliwione jest poddawanie w wątpliwość zamieszkiwania skarżącej z wnuczką z uwagi na odległość lokalu od szkoły, do której wnuczka skarżącej uczęszcza. Odległość tą można bowiem pokonać w około 40 minut. Za nierzetelny uznał również przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy. Sprowadza się on do interpretacji urzędników zastanego stanu zamiast jego obiektywnego opisu. Wskazał, iż nie wiadomo na przykład jakie są "cechy odzieży młodzieżowej", czy też w jaki sposób przedmioty w łazience wskazywać miałyby na korzystanie z nich przez nastolatkę. Są to dowolne kryteria przyjęte przez pracowników organu. Treść dokumentacji z wizji wskazuje na sposób rozumowania dalece uproszczony i ograniczony do abstrakcyjnych schematów, w oderwaniu od realiów życia. Wskazał także, że w przedmiotowym lokalu znajdują się, i znajdowały w czasie dokonywania wywiadu środowiskowego, rzeczy należące do wnuczki skarżącej: ubrania, przedmioty higieniczne, naczynia, książki i zeszyty. Jako zbyt daleko idące uznał wnioski organu wskazujące, iż skoro w lokalu są trudne warunki, to wnuczka skarżącej tam nie mieszka. Zwrócił uwagę na zeznania świadka E. I., która wskazywała, iż widuje ona wnuczkę skarżącej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej niewiarygodne natomiast są zeznania świadka J. L., który odwołał swoje zeznania złożone w 2012 r. w toku postępowania o wymeldowanie J. M. z przedmiotowego lokalu. Skoro bowiem świadek ten zeznał nieprawdę, to powinien utracić zaufanie organu. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, iż wnuczka skarżącej do dnia dzisiejszego nie została wymeldowana z przedmiotowego lokalu. Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dowód z dokumentów dołączonych do pisma skarżącej z dnia 4 marca 2015 r., tj. zaświadczenia z dnia [...] lutego 2015 r. o zameldowaniu J. M. pod adresem [...] lok. [...], zawiadomienia Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o odmowie wymeldowania J. M. oraz decyzji tego organu z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o przyznaniu M. B. dodatku mieszkaniowego. Podczas rozprawy skarżąca wyjaśniła, iż matka małoletniej J. M. – A. S. jest osobą bezdomną, dlatego jej wnuczka zameldowana jest u niej. Obecnie A. S. mieszka przy [...], gdzie zajmuje pokój u znajomych, przebywa tam grzecznościowo. Wcześniej mieszkała w mieszkaniu wskazanym podczas postępowania prowadzonego przez SKO. Skarżąca wyjaśnia ponadto, że mieszkanie przy [...] m. [...], jest mieszkaniem komunalnym o powierzchni 36 m2. Pokój zamieszkiwany przez wnuczkę jest to pokój, który został przerobiony z kuchni. Wcześniej w pokoju tym mieszkał ojciec dziecka, który obecnie przebywa za granicą. Podniosła również, iż podczas wywiadu środowiskowego wnuczki nie było w domu, ponieważ była w szkole, a książki przechowuje w szkole zgodnie z przyjętymi zasadami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Powodem wydania decyzji odmawiającej przyznanie dodatku mieszkaniowej na rzecz skarżącej było uznanie przez organ, iż skarżąca w złożonej deklaracji wskazała liczbę osób wspólnie z nią zamieszkujących i gospodarujących, która jest niezgodna z rzeczywistością. Organ wskazał na treść art. 7 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, który stanowi, że odmawia się przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ustali, że faktyczna liczba osób wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Organ uznał bowiem, iż wnuczka skarżącej, mimo zapewnień skarżącej, w rzeczywistości nie zamieszkuje wraz z nią. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe, które doprowadziło organ do takich ustaleń przeprowadzone zostało wadliwie. Wskazać należy, że organy wydające decyzję administracyjną w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, związane są regułami postępowania administracyjnego, określającymi ich obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W szczególności winny one przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Muszą wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie rozstrzygające sprawę organy uchybiły wskazanym regułom postępowania i to w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie potwierdza w sposób jednoznaczny, iż wnuczka skarżącej nie zamieszkuje wraz z nią. Wnioski wyprowadzone przez organ z wywiadu środowiskowego są zbyt daleko idące. Nie jest bowiem tak, że w trakcie przeprowadzenia wywiadu pracownicy organu nie znaleźli przedmiotów należących do J. M. Znajdowały się tam przecież jej zeszyty i książki. Analiza zawartości łazienki, czy też ubrań wskazywanych przez skarżącą jako ubrania jej wnuczki, również nie potwierdza postawionej przez organ tezy. Nie sposób jest bowiem ocenić w oparciu o same oględziny, do kogo należą przedmioty znajdujące się w łazience, czy też ubrania. Uzyskane w czasie wywiadu wyjaśnienia skarżącej oraz matki J. M. również nie potwierdzają tego, że wnuczka skarżącej nie zamieszkuje wraz z nią. A. S. wyjaśniła bowiem, iż jej córka w weekendy przebywa u swojej babci, natomiast skarżąc wskazała, że jej wnuczka weekendy spędza u swojej matki. Z wyjaśnień tych nie wynika w sposób jednoznaczny, gdzie w istocie zamieszkuje J. M. Odległość od mieszkania skarżącej do szkoły, w której uczy się jej wnuczka, również nie jest dowodem, który potwierdzałby ustalenia organu. Nie jest przecież niemożliwe codzienne pokonywanie takiej odległości. Z faktu, iż szkoła nie wie nic na temat tego, iż J. M. mieszka u skarżącej, nie można wysnuć żadnych jednoznacznych wniosków co do spornej kwestii. Może to świadczyć przecież jedynie o tym, że szkoła nie została poinformowana o miejscu zamieszkania J. M. W ocenie Sądu nie można było rozstrzygnięcia w sprawie oprzeć na zeznaniach świadka J. L. Świadek ten odwołał swoje zeznania złożone w postępowaniu o wymeldowanie J. M. z lokalu zajmowanego przez skarżącą. Jak wskazuje organ, świadek ten zeznał wówczas, iż J. M. zamieszkuje wraz z skarżącą. Wiarygodność dowodu z aktualnych zeznań tego świadka budzi wątpliwości, bowiem któreś ze złożonych przez niego zeznań muszą być nieprawdziwe. Organ nie dokonał należytej oceny tego dowodu. Zaznaczyć przy tym należy, że z protokołu zeznań tego świadka złożonych w dniu 28 kwietnia 2014 r. (karta nr 24 akt postępowania administracyjnego) nie wynika, iż świadek ten został uprzedzony o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. W sprawie istnieją dowody, które mogą potwierdzać, iż skarżąca zamieszkuje wraz z wnuczką. Dowodem takim są zeznania świadka E. I., która podała, iż widuje wnuczkę skarżącej (karta nr 36 akt postępowania administracyjnego). Z zeznań świadka A. S. (matki J. M.) wynika, że jej córka zamieszkuje u skarżącej. Stwierdzenia takie zawarte są również w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania J. M. z lokalu nr [...] przy [...] (karta nr 53 akt sądowych). Ponadto z zawiadomienia Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. (karta nr 52 akt sądowych) wynika, że skarżąca uiszcza opłaty eksploatacyjne za zajmowany lokal, za dwie osoby. Dowody te jednak zostały przez organ pominięte, co narusza art. 80 k.p.a. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został zebrany w sposób wyczerpujący. Poważne wątpliwości budzi też ocena zebranych w sprawie dowodów. W tej sytuacji nie można było stwierdzić, że udowodniona została kluczowa w sprawie okoliczność, tj. to, czy skarżąca zamieszkuje wspólnie z wnuczką. Wynikające ze zgromadzonych w sprawie dowodów wątpliwości co do tej okoliczności organ uznał w istocie za dowód tego, iż skarżąca mieszka sama. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano w należyty sposób dlaczego organ odmówił mocy dowodowej tym dowodom, które potwierdzały fakt wspólnego zamieszkiwania skarżącej i jej wnuczki. Powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło w konsekwencji do wydania decyzji odmawiającej przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Konieczne zatem było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien będzie w sposób wyczerpujący zebrać oraz rozpatrzeć materiał dowodowy i ustalić, czy skarżąca zamieszkuje wspólnie z wnuczką. Konieczna jest ocena wiarygodności dowodu z zeznań świadka J. L. Należy wziąć również pod uwagę i ocenić dowody dopuszczone przez Sąd w niniejszym postępowaniu w szczególności: zaświadczenie z dnia [...] lutego 2015 r. o zameldowaniu J. M. pod adresem [...], zawiadomienie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o odmowie wymeldowania J. M.. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 tej ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.