II SA/Wa 182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie Sławomir Antoniuk, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołana R. L. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2009 r. orzekającej o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2009 r., postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że R. L., został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w dniu [...] lipca 2009 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, zaś w dniu [...] sierpnia 2009 r. otrzymał skierowanie na szkolenie grupowe "[...]". Następnie Urząd Pracy otrzymał informację z instytucji szkoleniowej, z treści której wynika, iż R. L. nie podjął szkolenia. Z uwagi na powyższe Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2009 r. z powodu niepodjęcia szkolenia. Od decyzji strona złożyła odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu R. L. napisał, że nie ma obowiązku uczestniczyć w takim szkoleniu, że jest to naruszenie "Praw człowieka" i organ nie ma prawa wymusić na nim uczestnictwa w takim szkoleniu. Dalej Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnemu, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 8 cytowanej ustawy stanowi, iż starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu (...), pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. Wojewoda [...] podkreślił, że powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Dalej organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż R. L. w dniu [...] sierpnia 2009 r. otrzymał skierowanie na szkolenie grupowe "[...]", mające odbyć się w okresie od [...] września 2009 r. do [...] września 2009 r. Jak wynika z akt sprawy ww. nie podjął wskazanego szkolenia i dlatego należało orzec o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...] sierpnia 2009 r. z powodu niepodjęcia szkolenia przez stronę. Propozycja szkolenia przedstawiona przez Urząd Pracy jest zgodna z definicją szkolenia zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 37 cytowanej ustawy, która oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych i ogólnych, potrzebnych dla wykonywania pracy w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi ww. wskazał, że odmówił przyjęcia propozycji szkolenia, gdyż organ nie miał prawa skierować go na takie szkolenie i działanie organu narusza jego prawa i wolności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z treścią którego, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres : - 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, - 180 dni w przypadku drugiej odmowy, - 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 8 cytowanej ustawy stanowi, iż starosta z zastrzeżeniem art. 75 us.t 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu (...), pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. R. L. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] lipca 2009 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Natomiast w dniu [...] sierpnia 2009 r. skarżący otrzymał skierowanie na szkolenie grupowe "[...]". Z akt administracyjnych wynika, że R. L. nie podjął tego szkolenia. Należy podkreślić, iż w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy R. L. oświadczył, pod groźbą odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kk za składanie fałszywych zeznań, iż jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie lub szkolenia. Również w okresie rejestracji w Urzędzie Pracy regularnie potwierdzał swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia lub udziału w szkoleniu. Kilkakrotnie był pouczony o obowiązkach bezrobotnego, wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniej pracy lub niepodjęcia szkolenia. W art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawarto definicję "odpowiedniej pracy", jako zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje i doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu dla dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Pojęcie "zatrudnienia", zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 43 cytowanej ustawy, jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Natomiast definicja szkolenia została zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 37 cytowanej ustawy, która oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. W ocenie Sądu, przedstawione skierowanie spełnia kryteria określone w przytoczonej wyżej definicji. Wobec tego, że skarżący nie wziął skierowania i stawił się na szkolenie swoim zachowaniem wypełnił przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazany wyżej przepis, jak słusznie wskazał organ, stanowi obligatoryjną przesłankę pozbawienia statusu bezrobotnego w przypadku odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia skierowania i podjęcia szkolenia przygotowania zawodowego dorosłych. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.