II SA/Wa 1820/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania w pierwszej instancji – oddala skargę – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania J. Z. od decyzji Burmistrza M. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] czerwca 2014 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. wpłynął wniosek J. Z. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie pisma z Chrześcijańskiej Fundacji "[...]", w którym Fundacja zwraca się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o zbieranie oświadczeń od osób pobierających pomoc żywnościową - oświadczenia dla jakiegoś nieznanego Banku SOS w W., którego nie ma wymienionego w oświadczeniu. Wnioskodawca zaznaczył, iż w razie odmowy wydania mu żądanego pisma prosi o wydanie decyzji wraz z pouczeniem zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do wniosku załączył kopię złożonego przez siebie oświadczenia. Pismem z dnia 14 czerwca 2014 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku poprzez wskazanie sposobu i formy w jakiej informacja ma być udostępniona. W dniu 2 lipca 2014 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. wpłynęło pismo J. Z., w którym zwrócił się o przesłanie wnioskowanego pisma w formie kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Działający z upoważnienia Burmistrza Miasta M. Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmówił J. Z. przesłania potwierdzonej kserokopii pisma z Chrześcijańskiej Fundacji "[...]", w którym to piśmie Fundacja zwraca się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o podpisy oświadczeń od osób pobierających pomoc żywnościową. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczył przy tym, iż żądane pismo Chrześcijańskiej Fundacji "[...]" jest dokumentem sporządzonym przez podmiot niepubliczny wyłącznie dla celów przydzielania pomocy, która nie polega na wykorzystywaniu środków publicznych przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w M.. Realizacja programu PEAD nie jest zadaniem powierzonym, z którym łączy się wykorzystanie środków publicznych przez podmiot pełniący funkcje publiczne. Chrześcijańska Fundacja "[...]" jest podmiotem niepublicznym prowadzącym dystrybucję pomocy żywnościowej i konieczne jest, aby prowadzone to było w sposób racjonalny. Warunki określone w przedmiotowym piśmie mają zatem na celu zapewnić prawidłowe rozdysponowanie żywności przez Fundację i dotyczą działalności Fundacji. Ponadto, pismo to może być traktowane, jako wskazówki dla Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, które miały na celu przede wszystkim sprawiedliwe i racjonalne rozdzielenie pomocy. Pomoc w ramach programu PEAD nie jest przyznawana na podstawie decyzji administracyjnej, celem tego programu jest udzielenie pomocy osobom najbardziej tego potrzebującym. Pismo to nie stanowi, więc żadnej podstawy prawnej do ewentualnej odmowy przyznania pomocy, ale wskazówki w nim zawarte mogą być brane pod uwagę przy wyborze osób, którym pomoc ma zostać przyznana, jako zasady techniczne współpracy. Pismo to należy, więc zaliczyć do tzw. "dokumentów wewnętrznych", które nie decydowało o kierunkach działania organu i nie może być też traktowane, jako oficjalne stanowisko organu. Od powyższej decyzji J. Z. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Odwołujący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Podniósł, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wywnioskował, że podmiotu niepublicznego jakim jest Chrześcijańska Fundacja "[...]", jak i Bank Żywności SOS, nie obowiązują żadne ustawy, kodeksy, żadne prawo tak jak w przypadku władzy publicznej. Dlatego pismo, którego żąda zostało utajnione, a oświadczenie zostało pobrane - wymuszone podstępem jako "in blaco". Powołując się na zasadę uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadę praworządności wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. i nakazanie Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w M. wydania żądanego pisma potwierdzonego za zgodność z oryginałem. W przypadku podjęcia innej decyzji, zwrócił się o dokładne i wyczerpujące, odpowiadające art. 9 K.p.a. pouczenie, co do dalszego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w wyniku rozpoznania powyższego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta M. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że pismo Chrześcijańskiej Fundacji "[...]" skierowane do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., w którym Fundacja zwróciła się o odbieranie od beneficjentów pomocy PEAD oświadczeń nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie jest to dokument stworzony na zlecenie organu administracji publicznej, nie jest to wiadomość odnoszona do organów władzy publicznej w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. SKO wskazało, iż wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wydanie decyzji jest bowiem możliwe w sytuacji, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 ustawy). W sytuacji natomiast, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, bowiem w takiej sytuacji nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym także art. 16 ust. 1 tej ustawy. W tej sytuacji w ocenie organu odwoławczego zaszły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania w całości na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowego, gdyż nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W dniu 9 września 2014 r. J. Z. złożył osobiście w biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. pismo skierowane do Kolegium, w którym nie zgodził się z powyższą decyzją i stwierdził, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że nie jest prawnikiem, ale nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdy sprawa nie podlegała i podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Powołując się na treść art. 106 § 4 i § 5 K.p.a. zarzucił, iż nie rozumie, dlaczego wobec brzmienia tych przepisów Kolegium nie wydało postanowienia, ale decyzję. Zarzucił ponadto, iż nie został poinformowany, czy i jakie akta sprawy zostały przekazane przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., ale stwierdził, iż z pewnością nie wszystkie potrzebne do wyjaśnienia dlaczego organ pierwszej instancji nie chce mu udostępnić żądanego pisma. Wyjaśnił, iż z trudem dotarł do umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, zawartej pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w M., a Chrześcijańską Fundacją [...] w W., której kopię dołączył do tego pisma. Wskazał, iż w umowie tej jest napisane, że w celu wykonania obowiązków wynikających z tej umowy zleceniobiorca może przetwarzać dane: imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu. Natomiast w oświadczeniu jako "in blanco" (którego kopię dołączył do opisywanego pisma) nie podano, że jest ono podpisywane dla Banku Żywności SOS w W. - z danymi osobowymi, włącznie z serią i numerem dowodu osobistego. Zarzucił, iż wmawia się mu, że otrzymał równolegle z dwóch źródeł pomoc żywnościową, pismo to, jego zdaniem wskazuje, że prawdopodobnie był wpisywany na listę pomocy jako "martwa dusza". W ocenie J. Z., dołączone przez niego załączniki wskazują, że wezwanie jego zasługuje na wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W dalszej części pisma nie zgodził się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż żądane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej i podniósł, że takie stanowisko jeszcze przed zakończeniem postępowania wyraziła Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. w piśmie [...] z dnia [...] września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem z dnia 11 września 2014 r. poinformowało J. Z., iż w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyczerpał środki zaskarżenia, jakie służyły mu w postępowaniu administracyjnym i wyjaśniło, iż wydanie przez organ odwoławczy decyzji po rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Poinformowano też, iż wydana przez Kolegium decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Kolegium oraz, że pismo z dnia 9 września 2014 r. zostało złożone w terminie do wniesienia skargi. Kolegium zwróciło się w związku z tym do J. Z. o udzielenie informacji, czy pismo z dnia 9 września 2014 r. należy traktować jako skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., czy też jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją ostateczną. Jednocześnie pouczono stronę, że w przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie zaadresowane do Kolegium pismo zostanie przekazane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na to pismo w dniu 19 września 2014 r., J. Z. złożył osobiście w biurze Kolegium pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 9 września 2014 r. Jednocześnie wskazał, iż pismo Kolegium, które otrzymał w dniu 17 września 2014 r. uważa za kolejny podstęp i wprowadzenie w błąd. Zwrócił uwagę, iż w piśmie tym wyjaśniono, że wyczerpał środki zaskarżenia, pomijając celowo art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika natomiast, że skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie podkreślił, iż przekazanie pisma z dnia 9 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będzie celowym uniemożliwieniem mu "napisania samemu" skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z podaniem dodatkowych okoliczności i załączników. Jednocześnie "z przezorności na wszelki wypadek" do omawianego pisma dołączył prośbę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przydzielenie adwokata z urzędu - w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., przekazało powyższe pismo J. Z. jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniło, iż w rozpatrywanej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 106 K.p.a., który reguluje zasady i tryb tzw. współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej. SKO ponownie wskazało, iż w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej forma decyzji administracyjnej jest zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej, zatem jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Dokumenty załączone przez skarżącego do skargi pozostają natomiast bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego dołączone przez niego dokumenty nie mogą też prowadzić do uznania, że w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w M. jako jednostka organizacyjna Miasta M. powołana do realizacji zadań z zakresu pomocy społecznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy żądana przez J. Z. informacja w postaci pisma z Chrześcijańskiej Fundacji "[...]", w którym Fundacja zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o zbieranie oświadczeń od osób pobierających pomoc żywnościową w ramach realizacji programu PEAD – Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej, stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznym stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Informację publiczną, w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy zamieszczony został zaś przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. Uwzględniając wszystkie te aspekty, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W ocenie Sądu, mając powyższe na względzie, należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym zarówno przez Burmistrza Miasta M., jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., że żądana przez J. Z. informacja w postaci pisma Chrześcijańskiej Fundacji "[...]" skierowanego do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., w którym Fundacja zwróciła się o zbieranie oświadczeń od beneficjentów pomocy PEAD, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Chrześcijańska Fundacja "[...]" jest podmiotem niepublicznym, który w ramach realizacji swoich zadań statutowych angażuje się w świadczenie pomocy osobom potrzebującym, miedzy innymi poprzez udział w dystrybucji pomocy żywnościowej w ramach programu PEAD – Europejskiego Programu Pomocy Żywnościowej. Żądane przez J. Z. pismo, w którym Fundacja zwróciła się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o zbieranie oświadczeń od beneficjentów pomocy PEAD związane było z przydzielaniem przez Fundację pomocy żywnościowej w ramach realizacji tego programu i miało na celu zapewnienie prawidłowego rozdysponowania żywności przez Fundację w ramach programu PEAD. Pismo to nie dotyczyło zatem w żadnym zakresie realizacji przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w M. zadań publicznych (własnych lub zleconych) z zakresu pomocy społecznej nałożonych ustawą z dnia 12 maja 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163), z wykorzystaniem środków publicznych będących w dyspozycji tej jednostki. Pismo to nie stanowiło tym samym informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien tylko powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. I OSK 1557/09 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Słusznie zatem uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., że w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej niedopuszczalne było wydanie przez Burmistrza Miasta M. decyzji odmownej, a zatem zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania w całości na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak przedmiotu, który mógłby zostać rozstrzygnięty w tej władczej formie. W myśl bowiem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w drodze decyzji można odmówić jedynie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.