II SA/Wa 1821/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie dodatku za znajomość języka obcego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu W skardze na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie dodatku za znajomość języka obcego, M.B., reprezentowana przez adwokata, wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że żądanie wstrzymania zaskarżonego rozkazu znajduje uzasadnienie, ponieważ jego wykonanie pozbawia skarżącą realnego źródła dochodu, a biorąc pod uwagę jej aktualną sytuację finansową (planowane zaciągnięcie kredytu hipotecznego) naraża ją na powstanie rzeczywistej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącą we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazuje, iż wykonanie zaskarżonego rozkazu pozbawi ją realnego źródła dochodu. Należy jednak zaznaczyć, iż uszczuplenie stanu finansowego skarżącej nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania rozkazu personalnego stwierdzającego wygaśnięcie decyzji w sprawie dodatku za znajomość języka obcego. Możliwość taka istniałaby tylko wówczas, gdyby skarżąca przedstawiła w sposób konkretny związek istniejący pomiędzy wykonaniem decyzji (rozkazu) a rozmiarami szkody w majątku i dochodach czy to swoich, czy to swojej rodziny, wskazując choćby na stopień zmniejszenia otrzymywanego dochodu - w wyniku odliczenia kwoty dodatku - w zestawieniu ze zobowiązaniami finansowymi aktualnie ciążącymi na skarżącej. Jednak istnienia takiego związku skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie wykazała, a zamiast tego istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., powiązała z przyszłymi, bliżej nieokreślonymi, potencjalnymi skutkami w postaci zmniejszenia zdolności kredytowej. Jednak czym innym jest zmniejszenie zdolności kredytowej, w sytuacji gdy skarżący jest już stroną umowy o kredyt hipoteczny i decyzja administracyjna może zmniejszyć jego możliwości płatnicze lub uniemożliwić spłatę rat kredytu, a czym innym jest sytuacja, w której skarżący wywodzi niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków jedynie z niemożnością zawarcia takiej umowy w bliżej nieokreślonym czasie. Z tego powodu, zestawiając powyżej poczynione uwagi, co do instytucji ochrony tymczasowej, z przedstawioną przez skarżącą argumentacją należało uznać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, przytoczone okoliczności choć są dla niej uciążliwe, to nie powodują dla niej ani skutków określonych w art. 61 § 3 ustawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.