II SA/Wa 1822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania opinii służbowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. R. T. w dniu [...] lipca 2010 r. wystąpił do Szefa Biura Ochrony Rządu z wnioskiem o wydanie opinii służbowej za okres służby, pełnionej do dnia [...] marca 2010 r. Szef Biura Ochrony Rządu postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 219 kpa, odmówił wydania żądanej opinii. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – po rozpoznaniu zażalenia zainteresowanego - postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że [...] R. T. decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2010 r. został zwolniony ze służby w Biurze Ochrony Rządu z dniem [...] marca 2010 r., wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Przedmiotową decyzję zainteresowany otrzymał w dniu [...] stycznia 2010 r. Zdaniem organu ostateczny termin na złożenie wniosku o wydanie opinii upłynął z dniem zwolnienia funkcjonariusza ze służby w BOR, tj. w dniu [...] marca 2010 r. i w związku z tym brak jest podstaw do wydania żądanej opinii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. T. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i zarzucił naruszenie art. 29 i art. 40 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 27, poz. 298 ze zm.) oraz błędną interpretację § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie świadectwa służby oraz opinii służbowej funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 34, poz. 319). Podniósł, że zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy o BOR, funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz – na swój wniosek – opinię służbową. Wskazał, że wyżej wymienione przepisy nie ograniczają możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie opinii służbowej po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł również zarzuty dotyczące okresowego opiniowania funkcjonariusza, na podstawie art. 29 ustawy o BOR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując wcześniejsze argumenty i jednocześnie wskazał, że okresowe opiniowanie służbowe nie było przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się wykładni art. 40 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.), a konkretnie do zawartego w nim sformułowania "niezwłocznie". Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz, na swój wniosek, opinię służbową. Jednocześnie § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie świadectwa służby oraz opinii służbowej funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 34, poz. 319) doprecyzowuje przepis ustawowy, wskazując, że funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w dniu, w którym następuje zwolnienie, wydaje się: 1) świadectwo służby, zwane dalej "świadectwem", 2) opinię służbową - na jego wniosek, zwaną dalej "opinią". Jeżeli wydanie świadectwa lub opinii w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest niemożliwe, funkcjonariuszowi doręcza się je za pośrednictwem poczty nie później niż w ciągu 7 dni od dnia jego zwolnienia (ust. 2). Świadectwo lub opinię wydaje właściwy przełożony funkcjonariusza (ust. 3). Dokonując wykładni powyższych przepisów, stwierdzić należy, że uszło uwadze organów, iż złożenie wniosku o wydanie opinii służbowej końcowej nie jest ograniczone żadnym terminem. Wskazane w rozporządzeniu wykonawczym terminy obligują organ (a nie skarżącego) do określonych zachowań, tj. wydania wymaganych dokumentów. Błędna wykładnia przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o BOR, przesądziła zatem o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.